詩篇 137
Chinese Union Version, punctuated (Traditional)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1我們曾在 巴比倫 的河邊坐下， 一追想 錫安 就哭了。
1نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم وگریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
2我們把琴掛在那裏的柳樹上；
2بربطهای خود را آویختیم بردرختان بید که در میان آنها بود.
3因為在那裏，擄掠我們的要我們唱歌， 搶奪我們的 要我們 作樂， 說 ： 給我們唱一首 錫安 歌吧！
3زیرا آنانی که مارا به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرودخواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی (خواستند) که «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.»
4我們怎能在外邦唱耶和華的歌呢？
4چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟
5耶路撒冷 啊，我若忘記你， 情願我的右手忘記 技巧 ！
5اگر تو را‌ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند.
6我若不記念你， 若不看 耶路撒冷 過於我所最喜樂的， 情願我的舌頭貼於上膛！
6اگر تو را به یادنیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم رابر همه شادمانی خود ترجیح ندهم.
7耶路撒冷 遭難 的日子， 以東 人說：拆毀！拆毀！ 直拆到根基！ 耶和華啊，求你記念這仇！
7ای خداوند، روز اورشلیم را برای بنی ادوم به یادآور، که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!»
8將要被滅的 巴比倫 城啊， 報復你像你待我們的，那人便為有福！
8ای دختر بابل که خراب خواهی شد، خوشابحال آنکه به تو جزا دهد چنانکه تو به ماجزا دادی!
9拿你的嬰孩摔在磐石上的， 那人便為有福！
9خوشابحال آنکه اطفال تو را بگیرد وایشان را به صخره‌ها بزند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.