詩篇 121
Chinese Union Version, punctuated (Traditional)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1我要向山舉目； 我的幫助從何而來？
1چشمان خود را به سوی کوههابرمی افرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید. [*ترجمه درست این آیه اینست: «چشمان خودرا بسوی کوهها برمی افرازم. اعانت من از کجا می‌آید؟» ]
2我的幫助 從造天地的耶和華而來。
2اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.
3他必不叫你的腳搖動； 保護你的必不打盹！
3او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهدخوابید.
4保護 以色列 的， 也不打盹也不睡覺。
4اینک او که حافظ اسرائیل است، نمی خوابد و به خواب نمی رود.
5保護你的是耶和華； 耶和華在你右邊蔭庇你。
5خداوند حافظ تو می‌باشد. خداوند به‌دست راستت سایه تو است.
6白日，太陽必不傷你； 夜間，月亮必不害你。
6آفتاب در روز به تو اذیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.
7耶和華要保護你，免受一切的災害； 他要保護你的性命。
7خداوندتو را از هر بدی نگاه می‌دارد. او جان تو را حفظخواهد کرد.
8你出你入，耶和華要保護你， 從今時直到永遠。
8خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الان و تا ابدالاباد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.