Saam 121
Asang Khongca Bible (Eastern Khumi Chin, 2019)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Naa bang hoiah maw kai bomkung angzo tih? tiah poek hoiah mae bangah ka dan tahang.
1چشمان خود را به سوی کوههابرمی افرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید. [*ترجمه درست این آیه اینست: «چشمان خودرا بسوی کوهها برمی افرازم. اعانت من از کجا می‌آید؟» ]
2Kai bomkung loe long hoi van sahkung, Angraeng khae hoiah ni ang zoh.
2اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.
3Anih mah loe na khok to amthaeksak mak ai, nang toepkung loe iih angam mak ai.
3او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهدخوابید.
4Khenah, Israel toepkung loe iih angam mak ai, iip doeh iip mak ai.
4اینک او که حافظ اسرائیل است، نمی خوابد و به خواب نمی رود.
5Angraeng loe nang toepkung ah oh; Angraeng loe na bantang bangah nang han tahlip paekkung ah oh.
5خداوند حافظ تو می‌باشد. خداوند به‌دست راستت سایه تو است.
6Athun ah ni mah na kangh mak ai, aqum ah doeh khrah mah raihaih na paek mak ai.
6آفتاب در روز به تو اذیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.
7Angraeng mah kahoih ai hmuen congca thung hoiah na pakaa ueloe, na hinghaih to toep tih.
7خداوندتو را از هر بدی نگاه می‌دارد. او جان تو را حفظخواهد کرد.
8Angraeng mah na caehhaih hoi nang zohhaih to vaihi hoi dungzan khoek to toep tih.
8خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الان و تا ابدالاباد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.