诗篇 137
Chinese Union Version, punctuated (Simplified)
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1我们曾在 巴比伦 的河边坐下， 一追想 锡安 就哭了。
1نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم وگریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
2我们把琴挂在那里的柳树上；
2بربطهای خود را آویختیم بردرختان بید که در میان آنها بود.
3因为在那里，掳掠我们的要我们唱歌， 抢夺我们的 要我们 作乐， 说 ： 给我们唱一首 锡安 歌吧！
3زیرا آنانی که مارا به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرودخواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی (خواستند) که «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.»
4我们怎能在外邦唱耶和华的歌呢？
4چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟
5耶路撒冷 啊，我若忘记你， 情愿我的右手忘记 技巧 ！
5اگر تو را‌ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند.
6我若不记念你， 若不看 耶路撒冷 过于我所最喜乐的， 情愿我的舌头贴于上膛！
6اگر تو را به یادنیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم رابر همه شادمانی خود ترجیح ندهم.
7耶路撒冷 遭难 的日子， 以东 人说：拆毁！拆毁！ 直拆到根基！ 耶和华啊，求你记念这仇！
7ای خداوند، روز اورشلیم را برای بنی ادوم به یادآور، که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!»
8将要被灭的 巴比伦 城啊， 报复你像你待我们的，那人便为有福！
8ای دختر بابل که خراب خواهی شد، خوشابحال آنکه به تو جزا دهد چنانکه تو به ماجزا دادی!
9拿你的婴孩摔在磐石上的， 那人便为有福！
9خوشابحال آنکه اطفال تو را بگیرد وایشان را به صخره‌ها بزند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.