Psalmen 137
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1An den Wassern zu Babel saßen wir und weinten, wenn wir an Zion gedachten.
1نزد نهرهای بابل آنجا نشستیم وگریه نیز کردیم، چون صهیون را به یاد آوردیم.
2Unsere Harfen hingen wir an die Weiden, die daselbst sind.
2بربطهای خود را آویختیم بردرختان بید که در میان آنها بود.
3Denn dort hießen uns singen, die uns gefangen hielten, und in unserm Heulen fröhlich sein: “Singet uns ein Lied von Zion!”
3زیرا آنانی که مارا به اسیری برده بودند، در آنجا از ما سرودخواستند؛ و آنانی که ما را تاراج کرده بودند، شادمانی (خواستند) که «یکی از سرودهای صهیون را برای ما بسرایید.»
4Wie sollten wir des HERRN Lied singen in fremden Landen?
4چگونه سرود خداوند را، در زمین بیگانه بخوانیم؟
5Vergesse ich dein, Jerusalem, so werde ich meiner Rechten vergessen.
5اگر تو را‌ای اورشلیم فراموش کنم، آنگاه دست راست من فراموش کند.
6Meine Zunge soll an meinem Gaumen kleben, wo ich nicht dein gedenke, wo ich nicht lasse Jerusalem meine höchste Freude sein.
6اگر تو را به یادنیاورم، آنگاه زبانم به کامم بچسبد، اگر اورشلیم رابر همه شادمانی خود ترجیح ندهم.
7HERR, gedenke der Kinder Edom den Tag Jerusalems, die da sagten: “Rein ab, rein ab bis auf ihren Boden!”
7ای خداوند، روز اورشلیم را برای بنی ادوم به یادآور، که گفتند: «منهدم سازید، تا بنیادش منهدم سازید!»
8Du verstörte Tochter Babel, wohl dem, der dir vergilt, wie du uns getan hast!
8ای دختر بابل که خراب خواهی شد، خوشابحال آنکه به تو جزا دهد چنانکه تو به ماجزا دادی!
9Wohl dem, der deine jungen Kinder nimmt und zerschmettert sie an dem Stein!
9خوشابحال آنکه اطفال تو را بگیرد وایشان را به صخره‌ها بزند.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.