Psalmen 90
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Ein Gebet Mose's, des Mannes Gottes. Herr, Gott, du bist unsre Zuflucht für und für.
1ای خداوند مسکن ما تو بوده‌ای، درجمیع نسل‌ها،
2Ehe denn die Berge wurden und die Erde und die Welt geschaffen wurden, bist du, Gott, von Ewigkeit zu Ewigkeit,
2قبل از آنکه کوهها به وجود آید و زمین ربع مسکون را بیافرینی. از ازل تا به ابد تو خدا هستی.
3der du die Menschen lässest sterben und sprichst: Kommt wieder, Menschenkinder!
3انسان را به غباربرمی گردانی، و می‌گویی‌ای بنی آدم رجوع نمایید.
4Denn tausend Jahre sind vor dir wie der Tag, der gestern vergangen ist, und wie eine Nachtwache.
4زیرا که هزار سال در نظر تو مثل دیروزاست که گذشته باشد و مثل پاسی از شب.
5Du lässest sie dahinfahren wie einen Strom; sie sind wie ein Schlaf, gleichwie ein Gras, das doch bald welk wird,
5مثل سیلاب ایشان را رفته‌ای و مثل خواب شده‌اند. بامدادان مثل گیاهی که می‌روید.
6das da frühe blüht und bald welk wird und des Abends abgehauen wird und verdorrt.
6بامدادان می‌شکفد و می‌روید. شامگاهان بریده و پژمرده می‌شود.
7Das macht dein Zorn, daß wir so vergehen, und dein Grimm, daß wir so plötzlich dahinmüssen.
7زیرا که در غضب تو کاهیده می‌شویم ودر خشم تو پریشان می‌گردیم.
8Denn unsere Missetaten stellst du vor dich, unsre unerkannte Sünde ins Licht vor deinem Angesicht.
8چونکه گناهان مارا در نظر خود گذارده‌ای و خفایای ما را در نورروی خویش.
9Darum fahren alle unsere Tage dahin durch deinen Zorn; wir bringen unsre Jahre zu wie ein Geschwätz.
9زیرا که تمام روزهای ما در خشم تو سپری شد و سالهای خود را مثل خیالی بسر برده‌ایم.
10Unser Leben währet siebzig Jahre, und wenn's hoch kommt, so sind's achtzig Jahre, und wenn's köstlich gewesen ist, so ist es Mühe und Arbeit gewesen; denn es fährt schnell dahin, als flögen wir davon.
10ایام عمر ما هفتاد سال است و اگر ازبنیه، هشتاد سال باشد. لیکن فخر آنها محنت وبطالت است زیرا به زودی تمام شده، پروازمی کنیم.
11Wer glaubt aber, daß du so sehr zürnest, und wer fürchtet sich vor solchem deinem Grimm?
11کیست که شدت خشم تو را می‌داند وغضب تو را چنانکه از تو می‌باید ترسید.
12Lehre uns bedenken, daß wir sterben müssen, auf daß wir klug werden.
12ما را تعلیم ده تا ایام خود را بشماریم تا دل خردمندی را حاصل نماییم.
13HERR, kehre doch wieder zu uns und sei deinen Knechten gnädig!
13رجوع کن‌ای خداوند تا به کی و بر بندگان خود شفقت فرما.
14Fülle uns früh mit deiner Gnade, so wollen wir rühmen und fröhlich sein unser Leben lang.
14صبحگاهان ما را از رحمت خود سیر کن تاتمامی عمر خود ترنم و شادی نماییم.
15Erfreue uns nun wieder, nachdem du uns so lange plagest, nachdem wir so lange Unglück leiden.
15ما راشادمان گردان به عوض ایامی که ما را مبتلاساختی و سالهایی که بدی را دیده‌ایم.
16Zeige deinen Knechten deine Werke und deine Ehre ihren Kindern.
16اعمال تو بر بندگانت ظاهر بشود و کبریایی تو بر فرزندان ایشان.
17Und der HERR, unser Gott, sei uns freundlich und fördere das Werk unsrer Hände bei uns; ja, das Werk unsrer Hände wolle er fördern!
17جمال خداوند خدای ما بر ما باد وعمل دستهای ما را بر ما استوار ساز. عمل دستهای ما را استوار گردان.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.