Psalmen 147
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Lobet den HERRN! denn unsern Gott loben, das ist ein köstlich Ding; solch Lob ist lieblich und schön.
1هللویاه، زیرا خدای ما را سراییدن نیکو است و دل پسند، و تسبیح خواندن شایسته است!
2Der HERR baut Jerusalem und bringt zusammen die Verjagten Israels.
2خداوند اورشلیم را بنامی کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.
3Er heilt, die zerbrochnes Herzens sind, und verbindet ihre Schmerzen.
3شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحت های ایشان را می‌بندد.
4Er zählt die Sterne und nennt sie alle mit Namen.
4عدد ستارگان را می‌شمارد وجمیع آنها را به نام می‌خواند.
5Der HERR ist groß und von großer Kraft; und ist unbegreiflich, wie er regiert.
5خداوند ما بزرگ است و قوت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.
6Der Herr richtet auf die Elenden und stößt die Gottlosen zu Boden.
6خداوند مسکینان را برمی افرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.
7Singet umeinander dem HERRN mit Dank und lobet unsern Gott mit Harfen,
7خداوند را با تشکر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.
8der den Himmel mit Wolken verdeckt und gibt Regen auf Erden; der Gras auf Bergen wachsen läßt;
8که آسمانهارا با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیامی نماید و گیاه را بر کوهها می‌رویاند.
9der dem Vieh sein Futter gibt, den jungen Raben, die ihn anrufen.
9که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچه های غراب را که او رامی خوانند.
10Er hat nicht Lust an der Stärke des Rosses noch Gefallen an eines Mannes Schenkeln.
10در قوت اسب رغبت ندارد، و ازساقهای انسان راضی نمی باشد.
11Der HERR hat Gefallen an denen, die ihn fürchten, die auf seine Güte hoffen.
11رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانی که به رحمت وی امیدوارند.
12Preise, Jerusalem, den HERRN; lobe Zion, deinen Gott!
12ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.
13Denn er macht fest die Riegel deiner Tore und segnet deine Kinder drinnen.
13زیرا که پشت بندهای دروازه هایت را مستحکم کرده وفرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.
14Er schafft deinen Grenzen Frieden und sättigt dich mit dem besten Weizen.
14که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را ازمغز گندم سیر می‌گرداند.
15Er sendet seine Rede auf Erden; sein Wort läuft schnell.
15که کلام خود را برزمین فرستاده است و قول او به زودی هر‌چه تمام تر می‌دود.
16Er gibt Schnee wie Wolle, er streut Reif wie Asche.
16که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.
17Er wirft seine Schloßen wie Bissen; wer kann bleiben vor seinem Frost?
17که تگرگ خودرا در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟
18Er spricht, so zerschmilzt es; er läßt seinen Wind wehen, so taut es auf.
18کلام خود را می‌فرستد وآنها را می‌گدازد. باد خویش را می‌وزاند، پس آبها جاری می‌شود.
19Er zeigt Jakob sein Wort, Israel seine Sitten und Rechte.
19کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.
20So tut er keinen Heiden, noch läßt er sie wissen seine Rechte. Halleluja!
20با هیچ امتی چنین نکرده است و داوریهای او را ندانسته‌اند. هللویاه!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.