Psalmen 38
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Ein Psalm Davids, zum Gedächtnis. HERR, strafe mich nicht in deinem Zorn und züchtige mich nicht in deinem Grimm.
1ای خداوند مرا در غضب خود توبیخ منما و در خشم خویش تادیبم مفرما.
2Denn deine Pfeile stecken in mir, und deine Hand drückt mich.
2زیرا که تیرهای تو در من فرو رفته و دست تو برمن فرود آمده است.
3Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe vor deinem Drohen und ist kein Friede in meinen Gebeinen vor meiner Sünde.
3در جسد من به‌سبب غضب تو صحتی نیست و در استخوانهایم به‌سبب خطای خودم سلامتی نی.
4Denn meine Sünden gehen über mein Haupt; wie eine schwere Last sind sie mir zu schwer geworden.
4زیرا گناهانم از سرم گذشته است. مثل بارگران از طاقتم سنگین ترشده.
5Meine Wunden stinken und eitern vor meiner Torheit.
5جراحات من متعفن و مقروح شده است، به‌سبب حماقت من.
6Ich gehe krumm und sehr gebückt; den ganzen Tag gehe ich traurig.
6به خود می‌پیچم وبی نهایت منحنی شده‌ام. تمامی روز ماتم‌کنان تردد می‌کنم.
7Denn meine Lenden verdorren ganz, und ist nichts Gesundes an meinem Leibe.
7زیرا کمر من از سوزش پر شده است و در جسد من صحتی نیست.
8Es ist mir gar anders denn zuvor, und ich bin sehr zerstoßen. Ich heule vor Unruhe meines Herzens.
8من بی‌حس و بی‌نهایت کوفته شده‌ام و از فغان دل خود نعره می‌زنم.
9Herr, vor dir ist alle meine Begierde, und mein Seufzen ist dir nicht verborgen.
9ای خداوند تمامی آرزوی من در مد نظر تواست و ناله های من از تو مخفی نمی باشد.
10Mein Herz bebt, meine Kraft hat mich verlassen, und das Licht meiner Augen ist nicht bei mir.
10دل من می‌طپد و قوتم از من رفته است و نور چشمانم نیز با من نیست.
11Meine Lieben und Freunde treten zurück und scheuen meine Plage, und meine Nächsten stehen ferne.
11دوستان و رفیقانم از بلای من برکنار می‌ایستند و خویشان من دور ایستاده‌اند.
12Und die mir nach dem Leben trachten, stellen mir nach; und die mir übelwollen, reden, wie sie Schaden tun wollen, und gehen mit eitel Listen um.
12آنانی که قصد جانم دارند دام می‌گسترند و بداندیشانم سخنان فتنه انگیز می‌گویند و تمام روزحیله را تفکر می‌کنند.
13Ich aber muß sein wie ein Tauber und nicht hören, und wie ein Stummer, der seinen Mund nicht auftut,
13و اما من مثل کر نمی شنوم. مانند گنگم که دهان خود را باز نکند.
14und muß sein wie einer, der nicht hört und der keine Widerrede in seinem Munde hat.
14و مثل کسی گردیده‌ام که نمی شنود و کسی‌که در زبانش حجتی نباشد.
15Aber ich harre, HERR, auf dich; du, Herr, mein Gott, wirst erhören.
15زیرا که‌ای خداوند انتظار تو را می‌کشم. تو‌ای یهوه خدایم جواب خواهی داد.
16Denn ich denke: Daß sie sich ja nicht über mich freuen! Wenn mein Fuß wankte, würden sie sich hoch rühmen wider mich.
16چونکه گفته‌ام مبادا بر من شادی نمایند و چون پایم بلغزد بر من تکبر کنند.
17Denn ich bin zu Leiden gemacht, und mein Schmerz ist immer vor mir.
17زیرا که برای افتادن نصب شده‌ام ودرد من همیشه پیش روی من است.
18Denn ich zeige meine Missetat an und sorge wegen meiner Sünde.
18زیرا گناه خود را اخبار می‌نمایم و از خطای خود غمگین هستم.
19Aber meine Feinde leben und sind mächtig; die mich unbillig hassen, derer ist viel.
19اما دشمنانم زنده و زورآوراند و آنانی که بی‌سبب بر من بغض می‌نمایند بسیاراند.
20Und die mir Arges tun um Gutes, setzen sich wider mich, darum daß ich an dem Guten halte.
20وآنانی که به عوض نیکی به من بدی می‌رسانند. برمن عداوت می‌ورزند زیرا نیکویی را پیروی می‌کنم.
21Verlaß mich nicht, HERR! Mein Gott, sei nicht ferne von mir!
21ای خداوند مرا ترک منما. ای خدای من از من دور مباش.
22Eile, mir beizustehen, Herr, meine Hilfe.
22و برای اعانت من تعجیل فرما‌ای خداوندی که نجات من هستی.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.