Psalmen 38
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
1Ein Psalm Davids, zum Gedächtnis. HERR, strafe mich nicht in deinem Zorn und züchtige mich nicht in deinem Grimm.
1Van David; bij het herinneringsoffer. Jahweh, tuchtig mij niet in uw toorn, Kastijd mij niet in uw gramschap:
2Denn deine Pfeile stecken in mir, und deine Hand drückt mich.
2Want uw pijlen hebben mij getroffen, Uw hand drukt zwaar op mij neer.
3Es ist nichts Gesundes an meinem Leibe vor deinem Drohen und ist kein Friede in meinen Gebeinen vor meiner Sünde.
3Er is geen gezonde plek aan mijn vlees om uw toorn, Niets gaafs aan mijn gebeente om mijn zonden;
4Denn meine Sünden gehen über mein Haupt; wie eine schwere Last sind sie mir zu schwer geworden.
4Want mijn misdaden stapelen zich op mijn hoofd, En drukken mij neer als een loodzware last.
5Meine Wunden stinken und eitern vor meiner Torheit.
5Mijn wonden stinken en dragen Om mijn verdwazing;
6Ich gehe krumm und sehr gebückt; den ganzen Tag gehe ich traurig.
6Ik ga gebukt en geknakt, Loop heel de dag maar treurend rond.
7Denn meine Lenden verdorren ganz, und ist nichts Gesundes an meinem Leibe.
7Mijn lenden zijn aan alle kanten ontstoken, Geen gezonde plek aan mijn vlees;
8Es ist mir gar anders denn zuvor, und ich bin sehr zerstoßen. Ich heule vor Unruhe meines Herzens.
8Ik ben uitgeput en gebroken, En snik het uit door het gekerm van mijn hart.
9Herr, vor dir ist alle meine Begierde, und mein Seufzen ist dir nicht verborgen.
9Heer, al mijn jammeren is U bekend, Mijn zuchten voor U niet verborgen;
10Mein Herz bebt, meine Kraft hat mich verlassen, und das Licht meiner Augen ist nicht bei mir.
10Wild bonst mijn hart, de kracht ontzinkt mij, Zelfs het licht van mijn ogen is heen.
11Meine Lieben und Freunde treten zurück und scheuen meine Plage, und meine Nächsten stehen ferne.
11Mijn vrienden en makkers keren zich af om mijn plagen, En mijn verwanten staan op een afstand te spotten;
12Und die mir nach dem Leben trachten, stellen mir nach; und die mir übelwollen, reden, wie sie Schaden tun wollen, und gehen mit eitel Listen um.
12Die mijn leven belagen en mijn ongeluk zoeken, Bespreken mijn val, en belasteren mij de hele dag.
13Ich aber muß sein wie ein Tauber und nicht hören, und wie ein Stummer, der seinen Mund nicht auftut,
13Maar ik ben als een dove, die het niet hoort, Als een stomme, die zijn mond niet opent,
14und muß sein wie einer, der nicht hört und der keine Widerrede in seinem Munde hat.
14Als een man, die niet luistert, En wiens mond geen antwoord meer weet.
15Aber ich harre, HERR, auf dich; du, Herr, mein Gott, wirst erhören.
15Neen, Jahweh, ik verlaat mij op U: Antwoord Gij, mijn Heer en mijn God;
16Denn ich denke: Daß sie sich ja nicht über mich freuen! Wenn mein Fuß wankte, würden sie sich hoch rühmen wider mich.
16Want ik vrees, dat men zich vrolijk over mij maakt, Een grote mond tegen mij zet, nu mijn voeten wankelen.
17Denn ich bin zu Leiden gemacht, und mein Schmerz ist immer vor mir.
17Ja, ieder ogenblik dreig ik te vallen, Mijn ellende staat mij steeds voor de geest;
18Denn ich zeige meine Missetat an und sorge wegen meiner Sünde.
18Want ik moet wel mijn misdaad bekennen, En bekommerd zijn over mijn schuld.
19Aber meine Feinde leben und sind mächtig; die mich unbillig hassen, derer ist viel.
19En machtig zijn ook, die zonder reden mijn vijanden zijn, Talrijk, die mij onverdiend haten,
20Und die mir Arges tun um Gutes, setzen sich wider mich, darum daß ich an dem Guten halte.
20Die goed vergelden met kwaad, Mij ondanks mijn beste bedoeling bestrijden.
21Verlaß mich nicht, HERR! Mein Gott, sei nicht ferne von mir!
21Jahweh, verlaat mij dus niet; Mijn God, blijf niet verre van mij!
22Eile, mir beizustehen, Herr, meine Hilfe.
22Kom mij spoedig te hulp, Mijn Heer en mijn Heil!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.