Psalmen 78
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Eine Unterweisung Asaphs. Höre, mein Volk, mein Gesetz; neigt eure Ohren zu der Rede meines Mundes!
1ای قوم من شریعت مرا بشنوید! گوشهای خود را به سخنان دهانم فراگیرید!
2Ich will meinen Mund auftun zu Sprüchen und alte Geschichten aussprechen,
2دهان خود را به مثل باز خواهم کرد به چیزهایی که از بنای عالم مخفی بود تنطق خواهم نمود.
3die wir gehört haben und wissen und unsre Väter uns erzählt haben,
3که آنها را شنیده و دانسته‌ایم و پدران مابرای ما بیان کرده‌اند.
4daß wir's nicht verhalten sollten ihren Kindern, die hernach kommen, und verkündigten den Ruhm des HERRN und seine Macht und seine Wunder, die er getan hat.
4از فرزندان ایشان آنها راپنهان نخواهیم کرد. تسبیحات خداوند را برای نسل آینده بیان می‌کنیم و قوت او و اعمال عجیبی را که او کرده است.
5Er richtete ein Zeugnis auf in Jakob und gab ein Gesetz in Israel, das er unsern Vätern gebot zu lehren ihre Kinder,
5زیرا که شهادتی دریعقوب برپا داشت و شریعتی در اسرائیل قرار دادو پدران ما را امر فرمود که آنها را به فرزندان خودتعلیم دهند؛
6auf daß es die Nachkommen lernten und die Kinder, die noch sollten geboren werden; wenn sie aufkämen, daß sie es auch ihren Kinder verkündigten,
6تا نسل آینده آنها را بدانند وفرزندانی که می‌بایست مولود شوند تا ایشان برخیزند و آنها را به فرزندان خود بیان نمایند؛
7daß sie setzten auf Gott ihre Hoffnung und nicht vergäßen der Taten Gottes und seine Gebote hielten
7و ایشان به خدا توکل نمایند و اعمال خدا رافراموش نکنند بلکه احکام او را نگاه دارند.
8und nicht würden wie ihre Väter, eine abtrünnige und ungehorsame Art, welchen ihr Herz nicht fest war und ihr Geist nicht treulich hielt an Gott,
8ومثل پدران خود نسلی گردن کش و فتنه انگیزنشوند، نسلی که دل خود را راست نساختند وروح ایشان بسوی خدا امین نبود.
9wie die Kinder Ephraim, die geharnischt den Bogen führten, abfielen zur Zeit des Streits.
9بنی افرایم که مسلح و کمان کش بودند، درروز جنگ رو برتافتند.
10Sie hielten den Bund Gottes nicht und wollten nicht in seinem Gesetz wandeln
10عهد خدا را نگاه نداشتند و از سلوک به شریعت او ابا نمودند،
11und vergaßen seiner Taten und seiner Wunder, die er ihnen erzeigt hatte.
11واعمال و عجایب او را فراموش کردند که آنها رابدیشان ظاهر کرده بود،
12Vor ihren Vätern tat er Wunder in Ägyptenland, im Felde Zoan.
12و در نظر پدران ایشان اعمال عجیب کرده بود، در زمین مصر و در دیارصوعن.
13Er zerteilte das Meer und ließ sie hindurchgehen und stellte das Wasser wie eine Mauer.
13دریا را منشق ساخته، ایشان را عبورداد و آبها را مثل توده برپا نمود.
14Er leitete sie des Tages mit einer Wolke und des Nachts mit einem hellen Feuer.
14و ایشان را درروز به ابر راهنمایی کرد و تمامی شب به نورآتش.
15Er riß die Felsen in der Wüste und tränkte sie mit Wasser die Fülle
15در صحرا صخره‌ها را بشکافت و ایشان را گویا از لجه های عظیم نوشانید.
16und ließ Bäche aus den Felsen fließen, daß sie hinabflossen wie Wasserströme.
16پس سیلها رااز صخره بیرون آورد و آب را مثل نهرها جاری ساخت.
17Dennoch sündigten sie weiter gegen ihn und erzürnten den Höchsten in der Wüste
17و بار دیگر بر او گناه ورزیدند و برحضرت اعلی در صحرا فتنه انگیختند،
18und versuchten Gott in ihrem Herzen, daß sie Speise forderten für ihre Seelen,
18و دردلهای خود خدا را امتحان کردند، چونکه برای شهوات خود غذا خواستند.
19und redeten gegen Gott und sprachen: “Ja, Gott sollte wohl können einen Tisch bereiten in der Wüste?
19و بر‌ضد خداتکلم کرده، گفتند: «آیا خدا می‌تواند در صحراسفره‌ای حاضر کند؟
20Siehe, er hat wohl den Felsen geschlagen, daß Wasser flossen und Bäche sich ergossen; aber wie kann er Brot geben und seinem Volke Fleisch verschaffen?”
20اینک صخره را زد و آبهاروان شد و وادیها جاری گشت. آیا می‌تواند نان رانیز بدهد. و گوشت را برای قوم خود حاضرسازد؟»
21Da nun das der HERR hörte, entbrannte er, und Feuer ging an in Jakob, und Zorn kam über Israel,
21پس خدا این را شنیده، غضبناک شد و آتش در یعقوب افروخته گشت و خشم بر اسرائیل مشتعل گردید.
22daß sie nicht glaubten an Gott und hofften nicht auf seine Hilfe.
22زیرا به خدا ایمان نیاوردند و به نجات او اعتماد ننمودند.
23Und er gebot den Wolken droben und tat auf die Türen des Himmels
23پس ابرها را از بالاامر فرمود و درهای آسمان را گشود
24und ließ das Man auf sie regnen, zu essen, und gab ihnen Himmelsbrot.
24و من را برایشان بارانید تا بخورند و غله آسمان را بدیشان بخشید.
25Sie aßen Engelbrot; er sandte ihnen Speise die Fülle.
25مردمان، نان زورآوران را خوردند وآذوقه‌ای برای ایشان فرستاد تا سیر شوند.
26Er ließ wehen den Ostwind unter dem Himmel und erregte durch seine Stärke den Südwind
26بادشرقی را در آسمان وزانید و به قوت خود، بادجنوبی را آورد،
27und ließ Fleisch auf sie regnen wie Staub und Vögel wie Sand am Meer
27و گوشت را برای ایشان مثل غبار بارانید و مرغان بالدار را مثل ریگ دریا.
28und ließ sie fallen unter ihr Lager allenthalben, da sie wohnten.
28وآن را در میان اردوی ایشان فرود آورد، گرداگردمسکن های ایشان.
29Da aßen sie und wurden allzu satt; er ließ sie ihre Lust büßen.
29پس خوردند و نیکو سیرشدند و موافق شهوات ایشان بدیشان داد.
30Da sie nun ihre Lust gebüßt hatten und noch davon aßen,
30ایشان از شهوت خود دست نکشیدند. و غذاهنوز در دهان ایشان بود
31da kam der Zorn Gottes über sie und erwürgte die Vornehmsten unter ihnen und schlug darnieder die Besten in Israel.
31که غضب خدا برایشان افروخته شده؛ تنومندان ایشان را بکشت وجوانان اسرائیل را هلاک ساخت.
32Aber über das alles sündigten sie noch mehr und glaubten nicht an seine Wunder.
32با وجود این همه، باز گناه ورزیدند و به اعمال عجیب او ایمان نیاوردند.
33Darum ließ er sie dahinsterben, daß sie nichts erlangten und mußten ihr Leben lang geplagt sein.
33بنابراین، روزهای ایشان را در بطالت تمام کرد و سالهای ایشان را درترس.
34Wenn er sie erwürgte, suchten sie ihn und kehrten sich zu Gott
34هنگامی که ایشان را کشت اورا طلبیدند و بازگشت کرده، درباره خدا تفحص نمودند،
35und gedachten, daß Gott ihr Hort ist und Gott der Höchste ihr Erlöser ist,
35و به یاد آوردند که خدا صخره ایشان، و خدای تعالی ولی ایشان است.
36und heuchelten mit ihrem Munde und logen ihm mit ihrer Zunge;
36اما به دهان خود او را تملق نمودند و به زبان خویش به اودروغ گفتند.
37aber ihr Herz war nicht fest an ihm, und hielten nicht treulich an seinem Bund.
37زیرا که دل ایشان با او راست نبودو به عهد وی موتمن نبودند.
38Er aber war barmherzig und vergab die Missetat und vertilgte sie nicht und wandte oft seinen Zorn ab und ließ nicht seinen ganzen Zorn gehen.
38اما او به حسب رحمانیتش گناه ایشان راعفو نموده، ایشان را هلاک نساخت بلکه بارهاغضب خود را برگردانیده، تمامی خشم خویش را برنینگیخت.
39Denn er gedachte, daß sie Fleisch sind, ein Wind, der dahinfährt und nicht wiederkommt.
39و به یاد آورد که ایشان بشرند، بادی که می‌رود و بر نمی گردد.
40Wie oft erzürnten sie ihn in der Wüste und entrüsteten ihn in der Einöde!
40چند مرتبه درصحرا بدو فتنه انگیختند و او را در بادیه رنجانیدند.
41Sie versuchten Gott immer wieder und meisterten den Heiligen in Israel.
41و برگشته، خدا را امتحان کردند وقدوس اسرائیل را اهانت نمودند،
42Sie gedachten nicht an seine Hand des Tages, da er sie erlöste von den Feinden;
42و قوت او رابه‌خاطر نداشتند، روزی که ایشان را از دشمن رهانیده بود.
43wie er denn seine Zeichen in Ägypten getan hatte und seine Wunder im Lande Zoan;
43که چگونه آیات خود را در مصرظاهر ساخت و معجزات خود را در دیار صوعن.
44da er ihr Wasser in Blut wandelte, daß sie ihre Bäche nicht trinken konnten;
44و نهرهای ایشان را به خون مبدل نمود ورودهای ایشان را تا نتوانستند نوشید.
45da er Ungeziefer unter sie schickte, daß sie fraß, und Frösche, die sie verderbten,
45انواع پشه‌ها در میان ایشان فرستاد که ایشان را گزیدند وغوکهایی که ایشان را تباه نمودند؛
46und gab ihre Gewächse den Raupen und ihre Saat den Heuschrecken;
46و محصول ایشان را به کرم صد پا سپرد و عمل ایشان را به ملخ داد.
47da er ihre Weinstöcke mit Hagel schlug und ihre Maulbeerbäume mit Schloßen;
47تاکستان ایشان را به تگرگ خراب کردو درختان جمیز ایشان را به تگرگهای درشت.
48da er ihr Vieh schlug mit Hagel und ihre Herden mit Wetterstrahlen;
48بهایم ایشان را به تگرگ سپرد و مواشی ایشان را به شعله های برق.
49da er böse Engel unter sie sandte in seinem grimmigen Zorn und ließ sie toben und wüten und Leid tun;
49و آتش خشم خود را برایشان فرستاد، غضب و غیظ و ضیق را، به فرستادن فرشتگان شریر.
50da er seinen Zorn ließ fortgehen und ihre Seele vor dem Tode nicht verschonte und übergab ihr Leben der Pestilenz;
50و راهی برای غضب خود مهیا ساخته، جان ایشان را از موت نگاه نداشت، بلکه جان ایشان را به وبا تسلیم نمود.
51da er alle Erstgeburt in Ägypten schlug, die Erstlinge ihrer Kraft in den Hütten Hams,
51و همه نخست زادگان مصر را کشت، اوایل قوت ایشان را در خیمه های حام.
52und ließ sein Volk ausziehen wie die Schafe und führte sie wie eine Herde in der Wüste.
52و قوم خود را مثل گوسفندان کوچانید وایشان را در صحرا مثل گله راهنمایی نمود.
53Und leitete sie sicher, daß sie sich nicht fürchteten; aber ihre Feinde bedeckte das Meer.
53وایشان را در امنیت رهبری کرد تا نترسند و دریادشمنان ایشان را پوشانید.
54Und er brachte sie zu seiner heiligen Grenze, zu diesem Berge, den seine Rechte erworben hat,
54و ایشان را به حدودمقدس خود آورد، بدین کوهی که به‌دست راست خود تحصیل کرده بود.
55und vertrieb vor ihnen her die Völker und ließ ihnen das Erbe austeilen und ließ in jener Hütten die Stämme Israels wohnen.
55و امت‌ها را از حضورایشان راند و میراث را برای ایشان به ریسمان تقسیم کرد و اسباط اسرائیل را در خیمه های ایشان ساکن گردانید.
56Aber sie versuchten und erzürnten Gott den Höchsten und hielten ihre Zeugnisse nicht
56لیکن خدای تعالی را امتحان کرده، بدو فتنه انگیختند و شهادات او را نگاه نداشتند.
57und fielen zurück und verachteten alles wie ihre Väter und hielten nicht, gleichwie ein loser Bogen,
57وبرگشته، مثل پدران خود خیانت ورزیدند و مثل کمان خطا کننده منحرف شدند.
58und erzürnten ihn mit ihren Höhen und reizten ihn mit ihren Götzen.
58و به مقامهای بلند خود خشم او را به هیجان آوردند و به بتهای خویش غیرت او را جنبش دادند.
59Und da das Gott hörte, entbrannte er und verwarf Israel ganz,
59چون خدااین را بشنید غضبناک گردید و اسرائیل را به شدت مکروه داشت.
60daß er seine Wohnung zu Silo ließ fahren, die Hütte, da er unter Menschen wohnte,
60پس مسکن شیلو را ترک نمود، آن خیمه‌ای را که در میان آدمیان برپاساخته بود،
61und gab seine Macht ins Gefängnis und seine Herrlichkeit in die Hand des Feindes
61و (تابوت ) قوت خود را به اسیری داد و جمال خویش را به‌دست دشمن سپرد،
62und übergab sein Volk ins Schwert und entbrannte über sein Erbe.
62وقوم خود را به شمشیر تسلیم نمود و با میراث خود غضبناک گردید.
63Ihre junge Mannschaft fraß das Feuer, und ihre Jungfrauen mußten ungefreit bleiben.
63جوانان ایشان را آتش سوزانید و برای دوشیزگان ایشان سرود نکاح نشد.
64Ihre Priester fielen durchs Schwert, und waren keine Witwen, die da weinen sollten.
64کاهنان ایشان به دم شمشیر افتادند وبیوه های ایشان نوحه گری ننمودند.
65Und der Herr erwachte wie ein Schlafender, wie ein Starker jauchzt, der vom Wein kommt,
65آنگاه خداوند مثل کسی‌که خوابیده بودبیدار شد، مثل جباری که از شراب می‌خروشد،
66und schlug seine Feinde zurück und hängte ihnen ewige Schande an.
66و دشمنان خود را به عقب زد و ایشان را عارابدی گردانید.
67Und er verwarf die Hütte Josephs und erwählte nicht den Stamm Ephraim,
67و خیمه یوسف را رد نموده، سبط افرایم را برنگزید.
68sondern erwählte den Stamm Juda, den Berg Zion, welchen er liebte.
68لیکن سبط یهودا رابرگزید و این کوه صهیون را که دوست می‌داشت.
69Und baute sein Heiligtum hoch, wie die Erde, die ewiglich fest stehen soll.
69و قدس خود را مثل کوههای بلند بنا کرد، مثل جهان که آن را تا ابدالاباد بنیاد نهاد.
70Und erwählte seinen Knecht David und nahm ihn von den Schafställen;
70و بنده خود داود را برگزید و او را از آغلهای گوسفندان گرفت.
71von den säugenden Schafen holte er ihn, daß er sein Volk Jakob weiden sollte und sein Erbe Israel.
71از عقب میشهای شیرده او را آورد تاقوم او یعقوب و میراث او اسرائیل را رعایت کند.
72Und er weidete sie auch mit aller Treue und regierte mit allem Fleiß.
72پس ایشان را به حسب کمال دل خود رعایت نمود و ایشان را به مهارت دستهای خویش هدایت کرد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.