Psalmen 44
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Eine Unterweisung der Kinder Korah, vorzusingen. Gott, wir haben's mit unsern Ohren gehört, unsre Väter haben's uns erzählt, was du getan hast zu ihren Zeiten vor alters.
1ای خدا به گوشهای خود شنیده‌ایم وپدران ما، ما را خبر داده‌اند، از کاری که در روزهای ایشان و در ایام سلف کرده‌ای.
2Du hast mit deiner Hand die Heiden vertrieben, aber sie hast du eingesetzt; du hast die Völker verderbt, aber sie hast du ausgebreitet.
2تو به‌دست خود امت‌ها را بیرون کردی، اماایشان را غرس نمودی. قومها را تباه کردی، اما ایشان را منتشر ساختی.
3Denn sie haben das Land nicht eingenommen durch ihr Schwert, und ihr Arm half ihnen nicht, sondern deine Rechte, dein Arm und das Licht deines Angesichts; denn du hattest Wohlgefallen an ihnen.
3زیرا که به شمشیر خود زمین را تسخیر نکردند و بازوی ایشان ایشان را نجات نداد. بلکه دست راست تو وبازو و نور روی تو. زیرا از ایشان خرسندبودی.
4Du, Gott, bist mein König, der du Jakob Hilfe verheißest.
4ای خدا تو پادشاه من هستی. پس برنجات یعقوب امر فرما.
5Durch dich wollen wir unsre Feinde zerstoßen; in deinem Namen wollen wir untertreten, die sich wider uns setzen.
5به مدد تو دشمنان خود راخواهیم افکند و به نام تو مخالفان خویش راپایمال خواهیم ساخت.
6Denn ich verlasse mich nicht auf meinen Bogen, und mein Schwert kann mir nicht helfen;
6زیرا بر کمان خودتوکل نخواهم داشت و شمشیرم مرا خلاصی نخواهد داد.
7sondern du hilfst uns von unsern Feinden und machst zu Schanden, die uns hassen.
7بلکه تو ما را از دشمنان ما خلاصی دادی و مبغضان ما را خجل ساختی.
8Wir wollen täglich rühmen von Gott und deinem Namen danken ewiglich. (Sela.)
8تمامی روزبر خدا فخر خواهیم کرد و نام تو را تا به ابد تسبیح خواهیم خواند، سلاه.
9Warum verstößest du uns denn nun und lässest uns zu Schanden werden und ziehst nicht aus unter unserm Heer?
9لیکن الان تو ما را دورانداخته و رسوا ساخته‌ای و با لشکرهای ما بیرون نمی آیی.
10Du lässest uns fliehen vor unserm Feind, daß uns berauben, die uns hassen.
10و ما را از پیش دشمن روگردان ساخته‌ای و خصمان ما برای خویشتن تاراج می‌کنند.
11Du lässest uns auffressen wie Schafe und zerstreuest uns unter die Heiden.
11ما را مثل گوسفندان برای خوراک تسلیم کرده‌ای و ما را در میان امت‌ها پراکنده ساخته‌ای.
12Du verkaufst dein Volk umsonst und nimmst nichts dafür.
12قوم خود را بی‌بها فروختی و ازقیمت ایشان نفع نبردی.
13Du machst uns zur Schmach unsern Nachbarn, zum Spott und Hohn denen, die um uns her sind.
13ما را نزد همسایگان ماعار گردانیدی. اهانت و سخریه نزد آنانی که گرداگرد مایند.
14Du machst uns zum Beispiel unter den Heiden und daß die Völker das Haupt über uns schütteln.
14ما را در میان امت هاضرب‌المثل ساخته‌ای. جنبانیدن سر در میان قومها.
15Täglich ist meine Schmach vor mir, und mein Antlitz ist voller Scham,
15و رسوایی من همه روزه در نظر من است. و خجالت رویم مرا پوشانیده است،
16daß ich die Schänder und Lästerer hören und die Feinde und Rachgierigen sehen muß.
16ازآواز ملامت گو و فحاش، از روی دشمن و انتقام گیرنده.
17Dies alles ist über uns gekommen; und wir haben doch dein nicht vergessen noch untreu in deinem Bund gehandelt.
17این همه بر ما واقع شد. اما تو را فراموش نکردیم و در عهد تو خیانت نورزیدیم.
18Unser Herz ist nicht abgefallen noch unser Gang gewichen von deinem Weg,
18دل مابه عقب برنگردید و پایهای ما از طریق تو انحراف نورزید.
19daß du uns so zerschlägst am Ort der Schakale und bedeckst uns mit Finsternis.
19هرچند ما را در مکان اژدرها کوبیدی و ما را به سایه موت پوشانیدی.
20Wenn wir des Namens unsers Gottes vergessen hätten und unsre Hände aufgehoben zum fremden Gott,
20نام خدای خود را هرگز فراموش نکردیم و دست خود را به خدای غیر برنیفراشتیم.
21würde das Gott nicht finden? Er kennt ja unsers Herzens Grund.
21آیا خدا این راغوررسی نخواهد کرد؟ زیرا او خفایای قلب رامی داند.
22Denn wir werden ja um deinetwillen täglich erwürgt und sind geachtet wie Schlachtschafe.
22هر آینه به‌خاطر تو تمامی روز کشته می‌شویم و مثل گوسفندان ذبح شمرده می‌شویم.
23Erwecke dich, Herr! Warum schläfst Du? Wache auf und verstoße uns nicht so gar!
23ای خداوند بیدار شو چراخوابیده‌ای؟ برخیز و ما را تا به ابد دور مینداز.
24Warum verbirgst du dein Antlitz, vergissest unsers Elends und unsrer Drangsal?
24چرا روی خود را پوشانیدی و ذلت و تنگی مارا فراموش کردی؟
25Denn unsre Seele ist gebeugt zur Erde; unser Leib klebt am Erdboden.
25زیرا که جان ما به خاک خم شده است و شکم ما به زمین چسبیده.
26Mache dich auf, hilf uns und erlöse uns um deiner Güte willen!
26به جهت اعانت ما برخیز و بخاطر رحمانیت خود ما رافدیه ده.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.