Psalmen 44
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Eine Unterweisung der Kinder Korah, vorzusingen. Gott, wir haben's mit unsern Ohren gehört, unsre Väter haben's uns erzählt, was du getan hast zu ihren Zeiten vor alters.
1พระเจ้า เราได้ยินมากับหูของเราเอง บรรพบุรุษเล่าให้ฟังถึงสิ่งที่พระองค์ทำในสมัยของพวกเขา ในสมัยโบราณ
2Du hast mit deiner Hand die Heiden vertrieben, aber sie hast du eingesetzt; du hast die Völker verderbt, aber sie hast du ausgebreitet.
2พระองค์ใช้มือขับไล่ชนชาติต่าง ๆ แล้วปลูกบรรพบุรุษของเราไว้แทน พระองค์ทำให้ชนชาติทั้งหลายเดือดร้อน แต่ให้คนของพระองค์แผ่ขยายออกไป
3Denn sie haben das Land nicht eingenommen durch ihr Schwert, und ihr Arm half ihnen nicht, sondern deine Rechte, dein Arm und das Licht deines Angesichts; denn du hattest Wohlgefallen an ihnen.
3เพราะพวกเขาไม่ได้ครอบครองแผ่นดินด้วยดาบของตน แขนของตนก็ไม่ได้ช่วยพวกเขาให้รอด แต่เป็นมือขวา แขน และแสงจากใบหน้าของพระองค์ เพราะพระองค์โปรดปรานพวกเขา
4Du, Gott, bist mein König, der du Jakob Hilfe verheißest.
4พระเจ้า พระองค์คือกษัตริย์ของฉัน โปรดบัญชาให้ยาโคบมีชัย!
5Durch dich wollen wir unsre Feinde zerstoßen; in deinem Namen wollen wir untertreten, die sich wider uns setzen.
5ด้วยพระองค์ เราจะผลักศัตรูให้ล้ม ด้วยพระนามของพระองค์ เราจะเหยียบคนที่ลุกขึ้นสู้เรา
6Denn ich verlasse mich nicht auf meinen Bogen, und mein Schwert kann mir nicht helfen;
6เพราะฉันจะไม่วางใจในคันธนู ดาบของฉันก็ช่วยฉันให้รอดไม่ได้
7sondern du hilfst uns von unsern Feinden und machst zu Schanden, die uns hassen.
7แต่พระองค์ช่วยเราให้พ้นจากศัตรู และทำให้คนที่เกลียดเราอับอาย
8Wir wollen täglich rühmen von Gott und deinem Namen danken ewiglich. (Sela.)
8เราภูมิใจในพระเจ้าตลอดวัน เราจะขอบคุณพระนามของพระองค์ตลอดไป เซลาห์
9Warum verstößest du uns denn nun und lässest uns zu Schanden werden und ziehst nicht aus unter unserm Heer?
9แต่ตอนนี้พระองค์กลับผลักไสเราและทำให้เราอับอาย ไม่ออกไปรบพร้อมกองทัพของเรา
10Du lässest uns fliehen vor unserm Feind, daß uns berauben, die uns hassen.
10พระองค์ทำให้เราหันหลังหนีศัตรู คนที่เกลียดเราก็ปล้นเอาตามใจ
11Du lässest uns auffressen wie Schafe und zerstreuest uns unter die Heiden.
11พระองค์ทำให้เราเหมือนแกะสำหรับเป็นอาหาร และกระจายเราไปท่ามกลางชนชาติต่าง ๆ
12Du verkaufst dein Volk umsonst und nimmst nichts dafür.
12พระองค์ขายประชากรของพระองค์ไปโดยไม่ได้อะไร และไม่ได้กำไรจากการขายพวกเขาเลย
13Du machst uns zur Schmach unsern Nachbarn, zum Spott und Hohn denen, die um uns her sind.
13พระองค์ทำให้เราเป็นที่ดูหมิ่นของคนรอบข้าง เป็นที่เยาะเย้ยและถากถางของคนรอบตัว
14Du machst uns zum Beispiel unter den Heiden und daß die Völker das Haupt über uns schütteln.
14พระองค์ทำให้เราเป็นคำเยาะเย้ยติดปากในหมู่ชนชาติต่าง ๆ เป็นเหตุให้ประชาชนส่ายหัว
15Täglich ist meine Schmach vor mir, und mein Antlitz ist voller Scham,
15ความอับอายอยู่ตรงหน้าฉันตลอดวัน ความขายหน้าคลุมใบหน้าฉันไว้
16daß ich die Schänder und Lästerer hören und die Feinde und Rachgierigen sehen muß.
16เพราะเสียงเยาะเย้ยของคนที่ตำหนิและด่าทอ เพราะศัตรูและคนที่คิดแก้แค้น
17Dies alles ist über uns gekommen; und wir haben doch dein nicht vergessen noch untreu in deinem Bund gehandelt.
17ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นกับเรา แต่เรายังไม่ลืมพระองค์ และไม่ได้ทรยศพันธสัญญาของพระองค์
18Unser Herz ist nicht abgefallen noch unser Gang gewichen von deinem Weg,
18ใจของเราไม่ได้หันกลับ ฝีเท้าก็ไม่ได้ออกนอกทางของพระองค์
19daß du uns so zerschlägst am Ort der Schakale und bedeckst uns mit Finsternis.
19แม้พระองค์บดขยี้เราในถิ่นของหมาจิ้งจอก และคลุมเราด้วยเงาความตาย
20Wenn wir des Namens unsers Gottes vergessen hätten und unsre Hände aufgehoben zum fremden Gott,
20ถ้าเราลืมพระนามของพระเจ้าของเรา หรือยื่นมือออกหาพระอื่น
21würde das Gott nicht finden? Er kennt ja unsers Herzens Grund.
21พระเจ้าจะไม่ค้นพบเรื่องนี้หรือ? เพราะพระองค์รู้ความลับในใจ
22Denn wir werden ja um deinetwillen täglich erwürgt und sind geachtet wie Schlachtschafe.
22เพราะเห็นแก่พระองค์ เราถูกฆ่าตลอดวัน ถูกนับว่าเป็นแกะสำหรับถูกฆ่า
23Erwecke dich, Herr! Warum schläfst Du? Wache auf und verstoße uns nicht so gar!
23ตื่นเถิด! องค์เจ้านาย ทำไมพระองค์หลับอยู่? ลุกขึ้น! อย่าผลักไสเราตลอดไป
24Warum verbirgst du dein Antlitz, vergissest unsers Elends und unsrer Drangsal?
24ทำไมพระองค์ซ่อนใบหน้า และลืมความทุกข์กับการถูกกดขี่ของเรา?
25Denn unsre Seele ist gebeugt zur Erde; unser Leib klebt am Erdboden.
25เพราะจิตใจของเราหมอบลงกับฝุ่น ร่างกายของเราแนบติดพื้นดิน
26Mache dich auf, hilf uns und erlöse uns um deiner Güte willen!
26โปรดลุกขึ้นมาช่วยเรา ไถ่เราเพราะความรักมั่นคงของพระองค์
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.