Psalmen 39
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Ein Psalm Davids, vorzusingen, für Jeduthun. Ich habe mir vorgesetzt: Ich will mich hüten, daß ich nicht sündige mit meiner Zunge. Ich will meinen Mund zäumen, weil ich muß den Gottlosen vor mir sehen.
1ฉันพูดว่า “จะระวังทางของตัวเอง ไม่ให้ทำบาปด้วยลิ้น จะใส่บังเหียนให้ปาก ตราบใดที่คนชั่วอยู่ต่อหน้าฉัน”
2Ich bin verstummt und still und schweige der Freuden und muß mein Leid in mich fressen.
2ฉันเงียบสนิท ไม่พูดแม้แต่เรื่องดี แล้วความเศร้าก็พลุ่งขึ้น
3Mein Herz ist entbrannt in meinem Leibe, und wenn ich daran gedenke, werde ich entzündet; ich rede mit meiner Zunge.
3ใจฉันร้อนอยู่ข้างใน ยิ่งครุ่นคิด ไฟยิ่งลุก แล้วฉันก็พูดด้วยลิ้นว่า
4Aber, HERR, lehre mich doch, daß es ein Ende mit mir haben muß und mein Leben ein Ziel hat und ich davon muß.
4“พระยาห์เวห์ โปรดให้ฉันรู้วาระสุดท้ายของตัวเอง ให้รู้ว่าวันเวลาของฉันยาวเท่าไร จะได้รู้ว่าตัวเองเปราะบางเพียงใด
5Siehe, meiner Tage sind einer Hand breit bei dir, und mein Leben ist wie nichts vor dir. Wie gar nichts sind alle Menschen, die doch so sicher leben! (Sela.)
5พระองค์ทรงกำหนดวันของฉันให้ยาวเพียงไม่กี่ฝ่ามือ ชั่วชีวิตของฉันเป็นเหมือนไม่มีอะไรเลยต่อหน้าพระองค์ แท้จริง มนุษย์ทุกคนที่ยืนอยู่ เป็นเพียงลมหายใจ” เซลาห์
6Sie gehen daher wie ein Schemen und machen sich viel vergebliche Unruhe; sie sammeln, und wissen nicht, wer es einnehmen wird.
6“แท้จริง มนุษย์ทุกคนเดินผ่านไปราวเงา พวกเขาวุ่นวายกันอย่างไร้ผล กอบโกยสะสม แต่ไม่รู้ว่าใครจะมาเก็บไป
7Nun, Herr, wes soll ich mich trösten? Ich hoffe auf dich.
7บัดนี้ องค์เจ้านาย ฉันจะรออะไร? ความหวังของฉันอยู่ในพระองค์
8Errette mich von aller meiner Sünde und laß mich nicht den Narren ein Spott werden.
8โปรดช่วยฉันให้พ้นจากการล่วงละเมิดทั้งหมด อย่าทำให้ฉันเป็นที่เยาะเย้ยของคนโง่
9Ich will schweigen und meinen Mund nicht auftun; denn du hast's getan.
9ฉันเงียบ ไม่อ้าปาก เพราะพระองค์เป็นผู้ทำสิ่งนี้
10Wende deine Plage von mir; denn ich bin verschmachtet von der Strafe deiner Hand.
10โปรดเอาแส้ของพระองค์ออกไปจากฉัน ฉันหมดแรงเพราะแรงฟาดจากมือพระองค์
11Wenn du einen züchtigst um der Sünde willen, so wird seine Schöne verzehrt wie von Motten. Ach wie gar nichts sind doch alle Menschen! (Sela.)
11เมื่อพระองค์ตำหนิและแก้ไขมนุษย์เพราะความผิดชั่ว พระองค์ทำให้ทรัพย์สมบัติของเขาสลายไปเหมือนมอดกัดกิน แท้จริง มนุษย์ทุกคนเป็นเพียงลมหายใจ” เซลาห์
12Höre mein Gebet, HERR, und vernimm mein Schreien und schweige nicht über meine Tränen; denn ich bin dein Pilger und dein Bürger wie alle meine Väter.
12“พระยาห์เวห์ โปรดฟังคำอธิษฐานของฉัน ฟังเสียงร้องของฉัน อย่านิ่งเฉยต่อน้ำตาของฉัน เพราะฉันเป็นคนต่างถิ่นที่อยู่กับพระองค์ เป็นคนต่างแดนเหมือนบรรพบุรุษทั้งหมดของฉัน
13Laß ab von mir, daß ich mich erquicke, ehe ich den hinfahre und nicht mehr hier sei.
13โปรดเว้นฉันไว้ ให้ฉันได้ฟื้นกำลัง ก่อนฉันจะจากไปและไม่มีอยู่อีก”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.