Psalmen 31
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Ein Psalm Davids, vorzusingen. HERR, auf dich traue ich, laß mich nimmermehr zu Schanden werden; errette mich durch deine Gerechtigkeit!
1พระยาห์เวห์ ฉันลี้ภัยในพระองค์ อย่าให้ฉันต้องผิดหวังเลย โปรดช่วยฉันให้พ้นด้วยความชอบธรรมของพระองค์
2Neige deine Ohren zu mir, eilend hilf mir! Sei mir ein starker Fels und eine Burg, daß du mir helfest!
2โปรดเอียงหูมาฟังฉัน รีบช่วยฉันให้พ้น โปรดเป็นศิลาแข็งแกร่งให้ฉัน เป็นที่มั่นคุ้มกันเพื่อช่วยฉันให้รอด
3Denn du bist mein Fels und meine Burg, und um deines Namens willen wolltest du mich leiten und führen.
3เพราะพระองค์คือศิลาและป้อมปราการของฉัน เพราะเห็นแก่พระนามของพระองค์ โปรดนำและชี้ทางให้ฉัน
4Du wollest mich aus dem Netze ziehen, das sie mir gestellt haben; denn du bist meine Stärke.
4โปรดดึงฉันออกจากตาข่ายที่พวกเขาแอบวางไว้ เพราะพระองค์คือที่มั่นของฉัน
5In deine Hände befehle ich meinen Geist; du hast mich erlöst, HERR, du treuer Gott.
5ฉันฝากวิญญาณไว้ในมือของพระองค์ พระยาห์เวห์ พระเจ้าแห่งความจริง พระองค์ไถ่ฉันไว้
6Ich hasse, die da halten auf eitle Götzen; ich aber hoffe auf den HERRN.
6ฉันเกลียดคนที่ยึดถือสิ่งไร้ค่าจอมปลอม แต่ฉันวางใจในพระยาห์เวห์
7Ich freue mich und bin fröhlich über deine Güte, daß du mein Elend ansiehst und erkennst meine Seele in der Not
7ฉันจะยินดีและเปรมปรีดิ์ในความรักมั่นคงของพระองค์ เพราะพระองค์เห็นความทุกข์ของฉัน และรู้จักตัวฉันยามเดือดร้อน
8und übergibst mich nicht in die Hände des Feindes; du stellst meine Füße auf weiten Raum.
8พระองค์ไม่ปล่อยฉันไว้ในมือศัตรู แต่ตั้งเท้าของฉันไว้ในที่กว้าง
9HERR, sei mir gnädig, denn mir ist angst; meine Gestalt ist verfallen vor Trauern, dazu meine Seele und mein Leib.
9พระยาห์เวห์ โปรดเมตตาฉัน เพราะฉันกำลังทุกข์ใจ ดวงตา ใจ และร่างกายของฉันร่วงโรยเพราะความเศร้า
10Denn mein Leben hat abgenommen vor Betrübnis und meine Zeit vor Seufzen; meine Kraft ist verfallen vor meiner Missetat, und meine Gebeine sind verschmachtet.
10ชีวิตของฉันหมดไปกับความโศก ปีเดือนผ่านไปกับเสียงถอนหายใจ กำลังของฉันถดถอยเพราะความผิดชั่วของฉัน กระดูกก็ร่วงโรย
11Es geht mir so übel, daß ich bin eine große Schmach geworden meinen Nachbarn und eine Scheu meinen Verwandten; die mich sehen auf der Gasse, fliehen vor mir.
11เพราะศัตรูทั้งหมด ฉันจึงกลายเป็นที่ดูหมิ่นอย่างยิ่งของคนรอบข้าง เป็นที่หวาดกลัวของคนรู้จัก คนที่เห็นฉันตามถนนก็หนีไป
12Mein ist vergessen im Herzen wie eines Toten; ich bin geworden wie ein zerbrochenes Gefäß.
12ฉันถูกลืมจากใจพวกเขาเหมือนคนตาย เป็นเหมือนภาชนะดินเผาที่แตกแล้ว
13Denn ich höre, wie mich viele schelten, Schrecken ist um und um; sie ratschlagen miteinander über mich und denken, mir das Leben zu nehmen.
13ได้ยินเสียงคนมากมายใส่ร้าย—ความหวาดกลัวอยู่รอบด้าน ขณะที่พวกเขารวมหัวกันเล่นงานฉัน วางแผนเอาชีวิตฉัน
14Ich aber, HERR, hoffe auf dich und spreche: Du bist mein Gott!
14แต่ฉันวางใจในพระองค์ พระยาห์เวห์ พูดว่า “พระองค์คือพระเจ้าของฉัน”
15Meine Zeit steht in deinen Händen. Errette mich von der Hand meiner Feinde und von denen, die mich verfolgen.
15วันเวลาของฉันอยู่ในมือพระองค์ โปรดช่วยฉันให้พ้นจากมือศัตรู และจากคนที่ข่มเหงฉัน
16Laß leuchten dein Antlitz über deinen Knecht; hilf mir durch deine Güte!
16ขอให้ใบหน้าของพระองค์ทอแสงเหนือผู้รับใช้ของพระองค์ ช่วยฉันให้รอดด้วยความรักมั่นคงของพระองค์
17HERR, laß mich nicht zu Schanden werden; denn ich rufe dich an. Die Gottlosen müssen zu Schanden werden und schweigen in der Hölle.
17พระยาห์เวห์ อย่าให้ฉันต้องผิดหวัง เพราะฉันร้องหาพระองค์ ขอให้คนชั่วต้องอับอาย ให้พวกเขาเงียบเสียงในเชโอล
18Verstummen müssen falsche Mäuler, die da reden gegen den Gerechten frech, stolz und höhnisch.
18ขอให้ริมฝีปากที่พูดโกหกเป็นใบ้ ปากที่พูดใส่คนชอบธรรมอย่างยโส ด้วยความหยิ่งและดูหมิ่น
19Wie groß ist deine Güte, die du verborgen hast für die, so dich fürchten, und erzeigest vor den Leuten denen, die auf dich trauen!
19ความดีของพระองค์ยิ่งใหญ่เพียงใด! พระองค์เก็บความดีนั้นไว้ให้คนที่ยำเกรงพระองค์ และทรงกระทำเพื่อคนที่ลี้ภัยในพระองค์ ต่อหน้ามนุษย์ทั้งหลาย
20Du verbirgst sie heimlich bei dir vor jedermanns Trotz; du verdeckst sie in der Hütte vor den zänkischen Zungen.
20พระองค์จะซ่อนพวกเขาไว้ในที่กำบังใกล้พระองค์ ให้พ้นจากแผนร้ายของมนุษย์ จะเก็บพวกเขาไว้ในที่ลับ ให้พ้นจากถ้อยคำวิวาทของคน
21Gelobt sei der HERR, daß er hat eine wunderbare Güte mir bewiesen in einer festen Stadt.
21ขอให้พระยาห์เวห์ได้รับคำยกย่อง เพราะพระองค์แสดงความรักมั่นคงอันน่าอัศจรรย์แก่ฉันในเมืองป้อมปราการ
22Denn ich sprach zu meinem Zagen: Ich bin von deinen Augen verstoßen. Dennoch hörtest du meines Flehens Stimme, da ich zu dir schrie.
22ส่วนฉัน ตอนรีบร้อน พูดว่า “ฉันถูกตัดออกจากสายตาพระองค์แล้ว” แต่พระองค์ยังได้ยินเสียงวิงวอน เมื่อฉันร้องหาพระองค์
23Liebet den HERRN, alle seine Heiligen! Die Gläubigen behütet der HERR und vergilt reichlich dem, der Hochmut übt.
23ผู้ภักดีของพระองค์ทั้งหลาย จงรักพระยาห์เวห์! พระยาห์เวห์รักษาคนซื่อสัตย์ไว้ แต่ตอบแทนคนหยิ่งยโสอย่างเต็มที่
24Seid getrost und unverzagt, alle, die ihr des HERRN harret!
24จงเข้มแข็ง ให้ใจกล้าขึ้น พวกท่านทุกคนที่ฝากความหวังไว้กับพระยาห์เวห์
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.