Joel 1
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Dies ist das Wort des HERRN, das geschehen ist zu Joel, dem Sohn Pethuels.
1พระยาห์เวห์มีถ้อยคำถึงโยเอล บุตรของเปธูเอล
2Höret dies, ihr Ältesten, und merket auf alle Einwohner im Lande, ob solches geschehen sei zu euren Zeiten oder zu eurer Väter Zeiten!
2ผู้อาวุโสทั้งหลาย จงฟังเรื่องนี้ ทุกคนที่อาศัยในแผ่นดิน จงตั้งใจฟัง! เคยมีเรื่องเช่นนี้เกิดขึ้นในสมัยของพวกคุณ หรือในสมัยบรรพบุรุษของพวกคุณหรือไม่?
3Saget euren Kindern davon und lasset's eure Kinder ihren Kindern sagen und diese Kinder ihren Nachkommen!
3จงเล่าให้ลูกหลานฟัง ให้ลูกหลานเล่าต่อไปยังลูกหลานของตน แล้วให้คนเหล่านั้นเล่าต่อไปยังคนอีกรุ่นหนึ่ง
4Was die Raupen lassen, das fressen die Heuschrecken; und was die Heuschrecken lassen, das fressen die Käfer; und was die Käfer lassen, das frißt das Geschmeiß.
4สิ่งที่ฝูงตั๊กแตนเหลือไว้ ตั๊กแตนตัวใหญ่กินเสีย สิ่งที่ตั๊กแตนตัวใหญ่เหลือไว้ ตั๊กแตนกินเสีย สิ่งที่ตั๊กแตนเหลือไว้ หนอนผีเสื้อกินเสีย
5Wachet auf, ihr Trunkenen, und weinet, und heulet, alle Weinsäufer, um den Most; denn er ist euch vor eurem Maul weggenommen.
5คนขี้เมาทั้งหลาย จงตื่นขึ้นและร้องไห้! ทุกคนที่ดื่มเหล้าองุ่น จงคร่ำครวญถึงเหล้าองุ่นหวาน เพราะไม่มีเหล้าองุ่นให้พวกคุณดื่มแล้ว
6Denn es zieht herauf in mein Land ein mächtiges Volk und ohne Zahl; das hat Zähne wie Löwen und Backenzähne wie Löwinnen.
6ชาติหนึ่งบุกขึ้นมาในแผ่นดินของเรา แข็งแกร่งและมีจำนวนเหลือคณานับ ฟันของชาตินั้นเหมือนฟันสิงโต มีเขี้ยวเหมือนสิงโตตัวเมีย
7Das verwüstet meinen Weinberg und streift meinen Feigenbaum ab, schält ihn und verwirft ihn, daß seine Zweige weiß dastehen.
7ทำลายเถาองุ่นของเรา ลอกต้นมะเดื่อของเรา ลอกเปลือกจนหมดแล้วทิ้งไป กิ่งก้านกลายเป็นสีขาว
8Heule wie eine Jungfrau die einen Sack anlegt um ihren Bräutigam!
8จงไว้ทุกข์เหมือนหญิงพรหมจารีที่สวมผ้ากระสอบ อาลัยสามีเมื่อแรกรุ่น!
9Denn das Speisopfer und Trankopfer ist vom Hause des HERRN weg, und die Priester, des HERRN Diener, trauern.
9ไม่มีเครื่องบูชาจากธัญพืชหรือเครื่องดื่มที่ถวายบูชาในพระวิหารของพระยาห์เวห์อีก เหล่าปุโรหิต ผู้รับใช้พระยาห์เวห์ ต่างไว้ทุกข์
10Das Feld ist verwüstet, und der Acker steht jämmerlich; das Getreide ist verdorben, der Wein steht jämmerlich und das Öl kläglich.
10ไร่นาถูกทำลาย แผ่นดินไว้ทุกข์ เพราะธัญพืชพินาศ เหล้าองุ่นใหม่เหือดแห้ง น้ำมันก็ขาดแคลน
11Die Ackerleute sehen jämmerlich, und die Weingärtner heulen um den Weizen und die Gerste, daß aus der Ernte auf dem Felde nichts werden kann.
11ชาวนาทั้งหลาย จงอับอาย! ผู้ดูแลสวนองุ่น จงคร่ำครวญ ถึงข้าวสาลีและข้าวบาร์เลย์ เพราะผลเก็บเกี่ยวในไร่นาพินาศแล้ว
12So steht der Weinstock auch jämmerlich und der Feigenbaum kläglich; dazu die Granatbäume, Palmbäume, Apfelbäume und alle Bäume auf dem Felde sind verdorrt; denn die Freude der Menschen ist zu Jammer geworden.
12เถาองุ่นแห้ง ต้นมะเดื่อเหี่ยวเฉา ทั้งต้นทับทิม ต้นปาล์ม และต้นแอปเปิล ต้นไม้ทุกต้นในทุ่งล้วนเหี่ยวเฉา ความยินดีของมนุษย์ก็เหี่ยวแห้งไปด้วย
13Begürtet euch nun und klaget, ihr Priester; heulet, ihr Diener des Altars; gehet hinein und lieget in Säcken, ihr Diener meines Gottes! denn es ist Speisopfer und Trankopfer vom Hause eures Gottes weg.
13ปุโรหิตทั้งหลาย จงสวมผ้ากระสอบและไว้ทุกข์! ผู้รับใช้ที่แท่นบูชา จงคร่ำครวญ ผู้รับใช้พระเจ้าของข้าพเจ้า จงมานอนสวมผ้ากระสอบตลอดคืน เพราะไม่มีเครื่องบูชาจากธัญพืชหรือเครื่องดื่มที่ถวายบูชาในพระวิหารของพระเจ้าของพวกคุณ
14Heiliget ein Fasten, rufet die Gemeinde zusammen; versammelt die Ältesten und alle Einwohner des Landes zum Hause des HERRN, eures Gottes, und schreit zum HERRN!
14จงกำหนดการอดอาหารอันศักดิ์สิทธิ์ เรียกชุมนุมอย่างเคร่งขรึม รวบรวมผู้อาวุโสและทุกคนในแผ่นดินมาที่พระวิหารของพระยาห์เวห์ พระเจ้าของพวกคุณ แล้วร้องทูลพระยาห์เวห์
15O weh des Tages! denn der Tag des HERRN ist nahe und kommt wie ein Verderben vom Allmächtigen.
15อนิจจา วันนั้น! วันของพระยาห์เวห์ใกล้เข้ามาแล้ว จะมาเป็นการทำลายล้างจากผู้ทรงฤทธิ์สูงสุด
16Ist nicht die Speise vor unsern Augen weggenommen und vom Hause unsers Gottes Freude und Wonne?
16อาหารหายไปต่อหน้าต่อตาพวกเราแล้วไม่ใช่หรือ ความชื่นบานและความยินดีก็หายไปจากพระวิหารของพระเจ้าของพวกเรา?
17Der Same ist unter der Erde verfault, die Kornhäuser stehen wüst, die Scheunen zerfallen; denn das Getreide ist verdorben.
17เมล็ดเน่าอยู่ใต้ก้อนดิน ยุ้งฉางร้างเปล่า โรงเก็บพังทลาย เพราะธัญพืชเหี่ยวแห้ง
18O wie seufzt das Vieh! Die Rinder sehen kläglich, denn sie haben keine Weide, und die Schafe verschmachten.
18สัตว์ทั้งหลายร้องครวญครางเพียงใด! ฝูงปศุสัตว์ว้าวุ่น เพราะไม่มีทุ่งหญ้า แม้แต่ฝูงแกะก็อยู่ในสภาพย่อยยับ
19HERR, dich rufe ich an; denn das Feuer hat die Auen in der Wüste verbrannt, und die Flamme hat alle Bäume auf dem Acker angezündet.
19พระยาห์เวห์ ข้าพเจ้าร้องทูลพระองค์ เพราะไฟเผาผลาญทุ่งหญ้าในถิ่นทุรกันดาร เปลวไฟเผาต้นไม้ทุกต้นในทุ่ง
20Es schrieen auch die wilden Tiere zu dir; denn die Wasserbäche sind ausgetrocknet, und das Feuer hat die Auen in der Wüste verbrannt.
20แม้แต่สัตว์ในทุ่งก็หอบหาพระองค์ เพราะลำธารแห้งขอด ไฟเผาผลาญทุ่งหญ้าในถิ่นทุรกันดาร
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.