1. Samuel 1
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Es war ein Mann von Ramathaim-Zophim, vom Gebirge Ephraim, der hieß Elkana, ein Sohn Jerohams, des Sohnes Elihus, des Sohnes Thohus, des Sohnes Zuphs, ein Ephraimiter.
1มีชายคนหนึ่งชื่อเอลคานาห์ อาศัยอยู่ที่รามาธาอิมโซฟิม ในเขตภูเขาของเอฟราอิม เขาเป็นชาวเอฟราอิม เป็นบุตรของเยโรฮัม หลานของเอลีฮู เหลนของโทฮู และเป็นเชื้อสายของศูฟ
2Und er hatte zwei Weiber; eine hieß Hanna, die andere Peninna. Peninna aber hatte Kinder, und Hanna hatte keine Kinder.
2เขามีภรรยาสองคน คนหนึ่งชื่อฮันนาห์ อีกคนหนึ่งชื่อเปนินนาห์ เปนินนาห์มีลูก แต่ฮันนาห์ไม่มีลูก
3Und derselbe Mann ging jährlich hinauf von seiner Stadt, daß er anbetete und opferte dem HERRN Zebaoth zu Silo. Daselbst waren aber Priester des HERRN Hophni und Pinehas, die zwei Söhne Elis.
3ทุกปีเอลคานาห์จะเดินทางจากเมืองของตนขึ้นไปที่ชิโลห์ เพื่อนมัสการและถวายเครื่องบูชาแด่พระยาห์เวห์จอมทัพ ที่นั่นมีโฮฟนีและฟีเนหัส บุตรสองคนของเอลี เป็นปุโรหิตของพระยาห์เวห์
4Und des Tages, da Elkana opferte, gab er seinem Weib Peninna und allen ihren Söhnen und Töchtern Stücke.
4ในวันที่เอลคานาห์ถวายเครื่องบูชา เขาจะแบ่งเนื้อส่วนหนึ่งให้เปนินนาห์ภรรยาของเขา รวมทั้งลูกชายลูกสาวทุกคนของนาง
5Aber Hanna gab er ein Stück traurig; denn er hatte Hanna lieb, aber der HERR hatte ihren Leib verschlossen.
5แต่เขาแบ่งให้ฮันนาห์เป็นสองเท่า เพราะเขารักนาง ทั้งที่พระยาห์เวห์ทรงทำให้นางไม่อาจมีลูก
6Und ihre Widersacherin betrübte und reizte sie sehr, darum daß der HERR ihren Leib verschlossen hatte.
6เปนินนาห์ซึ่งเป็นภรรยาอีกคนหนึ่งคอยยั่วเย้าฮันนาห์อย่างหนักให้เจ็บใจ เพราะพระยาห์เวห์ทรงทำให้นางไม่อาจมีลูก
7Also ging's alle Jahre; wenn sie hinaufzog zu des HERRN Hause, betrübte jene sie also; so weinte sie dann und aß nichts.
7เป็นอย่างนี้ทุกปี เมื่อฮันนาห์ขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ เปนินนาห์ก็ยั่วเย้านาง จนนางร้องไห้และไม่ยอมกินอาหาร
8Elkana aber, ihr Mann, sprach zu ihr: Hanna, warum weinst du, und warum issest du nichts, und warum ist dein Herz so traurig? Bin ich dir nicht besser denn zehn Söhne?
8เอลคานาห์สามีจึงถามว่า “ฮันนาห์ ทำไมเธอร้องไห้? ทำไมไม่กินอาหาร? ทำไมถึงเศร้าใจ? ฉันมีค่าสำหรับเธอยิ่งกว่าลูกชายสิบคนไม่ใช่หรือ?”
9Da stand Hanna auf, nachdem sie gegessen hatten zu Silo und getrunken. (Eli aber, der Priester, saß auf einem Stuhl an der Pfoste des Tempels des HERRN.)
9หลังจากพวกเขากินดื่มกันที่ชิโลห์แล้ว ฮันนาห์ก็ลุกขึ้น ขณะนั้นเอลีปุโรหิตนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเสาประตูพระวิหารของพระยาห์เวห์
10Und sie war von Herzen betrübt und betete zum HERRN und weinte sehr
10ฮันนาห์ทุกข์ใจมาก นางร้องไห้อย่างหนักและอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์
11und gelobte ein Gelübde und sprach: HERR Zebaoth, wirst du deiner Magd Elend ansehen und an mich gedenken und deiner Magd nicht vergessen und wirst deiner Magd einen Sohn geben, so will ich ihn dem HERRN geben sein Leben lang und soll kein Schermesser auf sein Haupt kommen.
11นางตั้งปฏิญาณว่า “ข้าแต่พระยาห์เวห์จอมทัพ หากพระองค์ทรงมองเห็นความทุกข์ของผู้รับใช้หญิงคนนี้จริง ๆ ทรงระลึกถึงข้าพเจ้า ไม่ทรงลืมข้าพเจ้า และประทานลูกชายแก่ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าจะถวายเขาแด่พระยาห์เวห์ตลอดชีวิตของเขา และจะไม่ให้มีดโกนแตะต้องศีรษะของเขาเลย”
12Und da sie lange betete vor dem HERRN, hatte Eli acht auf ihren Mund.
12ขณะที่นางอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์อยู่นาน เอลีมองดูปากของนาง
13Denn Hanna redete in ihrem Herzen; allein ihre Lippen regten sich, und ihre Stimme hörte man nicht. Da meinte Eli, sie wäre trunken,
13ฮันนาห์พูดอยู่ในใจ มีเพียงริมฝีปากที่ขยับ แต่ไม่มีเสียงออกมา เอลีจึงคิดว่านางเมา
14und sprach zu ihr: Wie lange willst du trunken sein? Laß den Wein von dir kommen, den du bei dir hast!
14เขาพูดกับนางว่า “เธอจะเมาอยู่จนเมื่อไร? เลิกดื่มเหล้าเสีย!”
15Hanna aber antwortete und sprach: Nein, mein Herr, ich bin ein betrübtes Weib. Wein und starkes Getränk habe ich nicht getrunken, sondern habe mein Herz vor dem HERRN ausgeschüttet.
15ฮันนาห์ตอบว่า “ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ ท่าน ดิฉันเป็นคนทุกข์ใจ ดิฉันไม่ได้ดื่มเหล้าองุ่นหรือสุรา แต่กำลังระบายความในใจต่อพระยาห์เวห์
16Du wolltest deine Magd nicht achten wie ein loses Weib; denn ich habe aus meinem großen Kummer und Traurigkeit geredet bisher.
16อย่าคิดว่าดิฉันเป็นคนชั่วช้าเลยค่ะ ที่ดิฉันพูดอยู่นานก็เพราะความทุกข์และความเจ็บใจมีมากเหลือเกิน”
17Eli antwortete und sprach: Gehe hin mit Frieden; der Gott Israels wird dir geben deine Bitte, die du von ihm gebeten hast.
17เอลีจึงตอบว่า “ไปเถิด ขอให้เธอไปอย่างสงบ และขอพระเจ้า แห่งอิสราเอลประทานสิ่งที่เธอทูลขอจากพระองค์”
18Sie sprach: Laß deine Magd Gnade finden vor deinen Augen. Also ging das Weib hin ihres Weges und aß und sah nicht mehr so traurig.
18นางกล่าวว่า “ขอให้ท่านเมตตาดิฉันด้วยค่ะ” แล้วนางก็เดินจากไป กินอาหาร และสีหน้าไม่เศร้าอีกต่อไป
19Und des Morgens früh machten sie sich auf; und da sie angebetet hatten vor dem HERRN, kehrten sie wieder um und kamen heim gen Rama. Und Elkana erkannte sein Weib Hanna, und der HERR gedachte an sie.
19วันรุ่งขึ้นพวกเขาตื่นแต่เช้า นมัสการพระยาห์เวห์ แล้วเดินทางกลับบ้านที่รามาห์ เอลคานาห์หลับนอนกับฮันนาห์ภรรยาของตน และพระยาห์เวห์ทรงระลึกถึงนาง
20Und da die Tage um waren, ward Hanna schwanger und gebar einen Sohn und hieß ihn Samuel: “denn ich habe ihn von dem HERRN erbeten.”
20ต่อมาฮันนาห์ตั้งครรภ์และคลอดลูกชาย นางตั้งชื่อเขาว่าซามูเอล เพราะนางกล่าวว่า “ฉันทูลขอเขาจากพระยาห์เวห์”
21Und da der Mann Elkana hinaufzog mit seinem ganzen Hause, daß er dem HERRN opferte das jährliche Opfer und sein Gelübde,
21เอลคานาห์พร้อมทั้งคนในบ้านขึ้นไปถวายเครื่องบูชาประจำปีและทำตามปฏิญาณของเขาต่อพระยาห์เวห์
22zog Hanna nicht mit hinauf, sondern sprach zu ihrem Mann: Bis der Knabe entwöhnt werde, so will ich ihn bringen, daß er vor dem HERRN erscheine und bleibe daselbst ewiglich.
22แต่ฮันนาห์ไม่ได้ไป นางบอกสามีว่า “รอจนลูกหย่านมก่อน แล้วฉันจะพาเขาไปปรากฏตัวต่อพระยาห์เวห์ และให้อยู่ที่นั่นตลอดไป”
23Elkana, ihr Mann, sprach zu ihr: So tue, wie dir's gefällt: bleib, bis du ihn entwöhnst; der HERR bestätige aber was er geredet hat. Also blieb das Weib und säugte ihren Sohn, bis daß sie ihn entwöhnte,
23เอลคานาห์สามีตอบว่า “ทำตามที่เธอเห็นว่าดีเถิด รอจนลูกหย่านม ขอเพียงพระยาห์เวห์ทรงทำให้พระดำรัสของพระองค์เป็นจริง” ฮันนาห์จึงอยู่เลี้ยงลูกจนเขาหย่านม
24und brachte ihn mit sich hinauf, nachdem sie ihn entwöhnt hatte, mit drei Farren, mit einem Epha Mehl und einem Krug Wein; und brachte ihn in das Haus des HERRN zu Silo. Der Knabe war aber noch jung.
24เมื่อเด็กหย่านมแล้ว นางพาเขาขึ้นไปยังพระนิเวศของพระยาห์เวห์ที่ชิโลห์ พร้อมกับวัวหนุ่มสามตัว แป้งหนึ่งเอฟาห์ และเหล้าองุ่นหนึ่งภาชนะ ตอนนั้นเด็กยังเล็ก
25Und sie schlachteten einen Farren und brachten den Knaben zu Eli.
25พวกเขาฆ่าวัวหนุ่มตัวหนึ่ง แล้วพาเด็กไปหาเอลี
26Und sie sprach: Ach, mein Herr, so wahr deine Seele lebt, mein Herr, ich bin das Weib, das hier bei dir stand, zu dem HERRN zu beten.
26ฮันนาห์กล่าวว่า “ท่านคะ ขอสาบานต่อชีวิตของท่าน ดิฉันคือหญิงที่เคยยืนอธิษฐานต่อพระยาห์เวห์อยู่ข้างท่านตรงนี้
27Um diesen Knaben bat ich. Nun hat der HERR meine Bitte gegeben, die ich von ihm bat.
27ดิฉันอธิษฐานขอลูกคนนี้ และพระยาห์เวห์ประทานสิ่งที่ดิฉันทูลขอ
28Darum gebe ich ihm dem HERRN wieder sein Leben lang, weil er vom HERRN erbeten ist. Und sie beteten daselbst den HERRN an.
28บัดนี้ดิฉันจึงมอบเขาแด่พระยาห์เวห์ด้วย ตลอดชีวิตของเขา เขาจะเป็นของพระยาห์เวห์” แล้วเขาก็นมัสการพระยาห์เวห์ที่นั่น
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.