Psalmen 35
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Freedom Bible (Thai)
1Ein Psalm Davids. HERR, hadere mit meinen Haderern; streite wider meine Bestreiter.
1พระยาห์เวห์ โปรดสู้คดีกับคนที่สู้คดีกับฉัน ต่อสู้กับคนที่ต่อสู้กับฉัน
2Ergreife Schild und Waffen und mache dich auf, mir zu helfen!
2จับโล่และโล่กำบังขึ้น ลุกขึ้นมาช่วยฉัน
3Zücke den Spieß und schütze mich gegen meine Verfolger! Sprich zu meiner Seele: Ich bin deine Hilfe!
3ชูหอกขึ้น ขวางทางคนที่ไล่ล่าฉัน บอกฉันว่า “เราคือความรอดของเจ้า”
4Es müssen sich schämen und gehöhnt werden, die nach meiner Seele stehen; es müssen zurückkehren und zu Schanden werden, die mir übelwollen.
4ขอให้คนที่ตามล่าชีวิตฉันอับอายและเสียเกียรติ ให้คนที่วางแผนทำลายฉันถอยกลับอย่างสับสน
5Sie müssen werden wie Spreu vor dem Winde, und der Engel des Herrn stoße sie weg.
5ให้พวกเขาเป็นเหมือนแกลบต่อหน้าลม ให้ทูตสวรรค์ของพระยาห์เวห์ไล่พวกเขาไป
6Ihr Weg müsse finster und schlüpfrig werden, und der Engel des HERRN verfolge sie.
6ให้ทางของพวกเขามืดและลื่น ให้ทูตสวรรค์ของพระยาห์เวห์ไล่ตามพวกเขา
7Denn sie haben mir ohne Ursache ihr Netz gestellt, mich zu verderben, und haben ohne Ursache meiner Seele Gruben zugerichtet.
7เพราะพวกเขาแอบซ่อนตาข่ายไว้ในหลุมดักฉันโดยไม่มีเหตุ ขุดหลุมดักชีวิตฉันโดยไม่มีเหตุ
8Er müsse unversehens überfallen werden; und sein Netz, das er gestellt hat, müsse ihn fangen; und er müsse darin überfallen werden.
8ขอให้ความพินาศมาถึงเขาโดยไม่ทันรู้ตัว ให้ตาข่ายที่เขาแอบซ่อนไว้จับตัวเขาเอง ให้เขาตกลงไปในความพินาศนั้น
9Aber meine Seele müsse sich freuen des HERRN und sei fröhlich über seine Hilfe.
9ฉันจะยินดีในพระยาห์เวห์ เปรมปรีดิ์ในความรอดจากพระองค์
10Alle meine Gebeine müssen sagen: HERR, wer ist deinesgleichen? Der du den Elenden errettest von dem, der ihm zu stark ist, und den Elenden und Armen von seinen Räubern.
10กระดูกทุกชิ้นของฉันจะพูดว่า “พระยาห์เวห์ ใครจะเหมือนพระองค์? พระองค์ช่วยคนยากจนให้พ้นจากคนที่แข็งแรงกว่าเขา ช่วยคนยากจนและขัดสนให้พ้นจากคนที่ปล้นเขา?”
11Es treten frevle Zeugen auf; die zeihen mich, des ich nicht schuldig bin.
11พยานที่ไม่ชอบธรรมลุกขึ้น พวกเขาซักถามฉันเรื่องที่ฉันไม่รู้
12Sie tun mir Arges um Gutes, mich in Herzeleid zu bringen.
12พวกเขาตอบแทนความดีด้วยความชั่ว จนใจฉันเหมือนคนสูญเสียสิ่งรัก
13Ich aber, wenn sie krank waren, zog einen Sack an, tat mir wehe mit Fasten und betete stets von Herzen;
13แต่เมื่อพวกเขาป่วย ฉันสวมผ้ากระสอบ ทำให้ตัวเองทุกข์ด้วยการอดอาหาร คำอธิษฐานของฉันกลับคืนสู่อกของฉันเอง
14ich hielt mich, als wäre es mein Freund und Bruder; ich ging traurig wie einer, der Leid trägt über seine Mutter.
14ฉันปฏิบัติตัวเหมือนเขาเป็นเพื่อนหรือพี่น้อง ก้มตัวไว้ทุกข์ เหมือนคนไว้ทุกข์ให้แม่ของตน
15Sie aber freuen sich über meinen Schaden und rotten sich; es rotten sich die Hinkenden wider mich ohne meine Schuld; sie zerreißen und hören nicht auf.
15แต่เมื่อฉันตกที่นั่งลำบาก พวกเขากลับยินดีและรวมตัวกัน คนที่เข้าทำร้ายรวมตัวกันเล่นงานฉันโดยที่ฉันไม่รู้ตัว พวกเขาฉีกทึ้งฉันไม่หยุด
16Mit denen, die da heucheln und spotten um des Bauches willen, beißen sie ihre Zähne zusammen über mich.
16เหมือนคนลบหลู่ที่เยาะเย้ยกันในงานเลี้ยง พวกเขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันใส่ฉัน
17Herr, wie lange willst du zusehen? Errette doch meine Seele aus ihrem Getümmel und meine einsame von den jungen Löwen!
17องค์เจ้านาย พระองค์จะมองดูอยู่อีกนานเท่าไร? โปรดช่วยชีวิตฉันจากการทำลายของพวกเขา ช่วยชีวิตอันล้ำค่าของฉันจากฝูงสิงโต
18Ich will dir danken in der großen Gemeinde, und unter vielem Volk will ich dich rühmen.
18ฉันจะขอบคุณพระองค์ในชุมนุมใหญ่ จะยกย่องพระองค์ท่ามกลางคนมากมาย
19Laß sich nicht über mich freuen, die mir unbillig feind sind, noch mit Augen spotten, die mich ohne Ursache hassen!
19อย่าให้ศัตรูที่เล่นงานฉันอย่างไม่เป็นธรรมได้ยินดีเมื่อเห็นฉันล้ม อย่าให้คนที่เกลียดฉันโดยไร้เหตุขยิบตาเยาะเย้ยฉัน
20Denn sie trachten Schaden zu tun und suchen falsche Anklagen gegen die Stillen im Lande
20เพราะพวกเขาไม่พูดอย่างเป็นมิตร กลับคิดถ้อยคำหลอกลวงเล่นงานคนที่อยู่อย่างสงบในแผ่นดิน
21und sperren ihr Maul weit auf wider mich und sprechen: “Da, Da! das sehen wir gerne.”
21พวกเขาอ้าปากกว้างใส่ฉัน พูดว่า “เห็นแล้ว! เห็นแล้ว! เราเห็นกับตา!”
22HERR, du siehst es, schweige nicht; Herr, sei nicht ferne von mir!
22พระยาห์เวห์ พระองค์เห็นแล้ว อย่านิ่งเงียบ องค์เจ้านาย อย่าอยู่ห่างจากฉัน
23Erwecke dich und wache auf zu meinem Recht und zu meiner Sache, mein Gott und Herr!
23ตื่นขึ้น! ลุกขึ้นมาปกป้องฉัน พระเจ้าของฉัน! องค์เจ้านายของฉัน โปรดสู้คดีแทนฉัน!
24HERR, mein Gott, richte mich nach deiner Gerechtigkeit, daß sie sich über mich nicht freuen.
24พระยาห์เวห์ พระเจ้าของฉัน โปรดตัดสินให้ฉันได้รับความเป็นธรรมตามความชอบธรรมของพระองค์ อย่าให้พวกเขาสะใจเมื่อเห็นฉันล้ม
25Laß sie nicht sagen in ihrem Herzen: “Da, da! das wollten wir.” Laß sie nicht sagen: “Wir haben ihn verschlungen.”
25อย่าให้พวกเขาคิดในใจว่า “ดี! ได้อย่างที่เราอยากได้!” อย่าให้พวกเขาพูดว่า “เรากลืนเขาลงไปแล้ว!”
26Sie müssen sich schämen und zu Schanden werden alle, die sich meines Übels freuen; sie müssen mit Schande und Scham gekleidet werden, die sich gegen mich rühmen.
26ขอให้คนที่ยินดีกับหายนะของฉันอับอายและสับสนพร้อมกัน ให้คนที่ยกตัวข่มฉันถูกห่มด้วยความอับอายและเสียเกียรติ
27Rühmen und freuen müssen sich, die mir gönnen, daß ich recht behalte, und immer sagen: Der HERR sei hoch gelobt, der seinem Knechte wohlwill.
27แต่คนที่ยินดีกับการที่ฉันได้รับความเป็นธรรม จงโห่ร้องและยินดี ให้พวกเขาพูดอยู่เสมอว่า “ขอให้พระยาห์เวห์ได้รับการยกย่อง พระองค์ผู้ยินดีในความผาสุกของผู้รับใช้!”
28Und meine Zunge soll reden von deiner Gerechtigkeit und dich täglich preisen.
28ลิ้นของฉันจะพูดถึงความชอบธรรมของพระองค์ และยกย่องพระองค์ตลอดวัน
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.