Psalms 78
World English BibleTranslation
World English Bible
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
1Hear my teaching, my people. Turn your ears to the words of my mouth.
1ای قوم من شریعت مرا بشنوید! گوشهای خود را به سخنان دهانم فراگیرید!
2I will open my mouth in a parable. I will utter dark sayings of old,
2دهان خود را به مثل باز خواهم کرد به چیزهایی که از بنای عالم مخفی بود تنطق خواهم نمود.
3which we have heard and known, and our fathers have told us.
3که آنها را شنیده و دانسته‌ایم و پدران مابرای ما بیان کرده‌اند.
4We will not hide them from their children, telling to the generation to come the praises of the LORD, his strength, and his wondrous deeds that he has done.
4از فرزندان ایشان آنها راپنهان نخواهیم کرد. تسبیحات خداوند را برای نسل آینده بیان می‌کنیم و قوت او و اعمال عجیبی را که او کرده است.
5For he established a covenant in Jacob, and appointed a teaching in Israel, which he commanded our fathers, that they should make them known to their children;
5زیرا که شهادتی دریعقوب برپا داشت و شریعتی در اسرائیل قرار دادو پدران ما را امر فرمود که آنها را به فرزندان خودتعلیم دهند؛
6that the generation to come might know, even the children who should be born; who should arise and tell their children,
6تا نسل آینده آنها را بدانند وفرزندانی که می‌بایست مولود شوند تا ایشان برخیزند و آنها را به فرزندان خود بیان نمایند؛
7that they might set their hope in God, and not forget God’s deeds, but keep his commandments,
7و ایشان به خدا توکل نمایند و اعمال خدا رافراموش نکنند بلکه احکام او را نگاه دارند.
8and might not be as their fathers— a stubborn and rebellious generation, a generation that didn’t make their hearts loyal, whose spirit was not steadfast with God.
8ومثل پدران خود نسلی گردن کش و فتنه انگیزنشوند، نسلی که دل خود را راست نساختند وروح ایشان بسوی خدا امین نبود.
9The children of Ephraim, being armed and carrying bows, turned back in the day of battle.
9بنی افرایم که مسلح و کمان کش بودند، درروز جنگ رو برتافتند.
10They didn’t keep God’s covenant, and refused to walk in his law.
10عهد خدا را نگاه نداشتند و از سلوک به شریعت او ابا نمودند،
11They forgot his doings, his wondrous deeds that he had shown them.
11واعمال و عجایب او را فراموش کردند که آنها رابدیشان ظاهر کرده بود،
12He did marvelous things in the sight of their fathers, in the land of Egypt, in the field of Zoan.
12و در نظر پدران ایشان اعمال عجیب کرده بود، در زمین مصر و در دیارصوعن.
13He split the sea, and caused them to pass through. He made the waters stand as a heap.
13دریا را منشق ساخته، ایشان را عبورداد و آبها را مثل توده برپا نمود.
14In the daytime he also led them with a cloud, and all night with a light of fire.
14و ایشان را درروز به ابر راهنمایی کرد و تمامی شب به نورآتش.
15He split rocks in the wilderness, and gave them drink abundantly as out of the depths.
15در صحرا صخره‌ها را بشکافت و ایشان را گویا از لجه های عظیم نوشانید.
16He brought streams also out of the rock, and caused waters to run down like rivers.
16پس سیلها رااز صخره بیرون آورد و آب را مثل نهرها جاری ساخت.
17Yet they still went on to sin against him, to rebel against the Most High in the desert.
17و بار دیگر بر او گناه ورزیدند و برحضرت اعلی در صحرا فتنه انگیختند،
18They tempted God in their heart by asking food according to their desire.
18و دردلهای خود خدا را امتحان کردند، چونکه برای شهوات خود غذا خواستند.
19Yes, they spoke against God. They said, “Can God prepare a table in the wilderness?
19و بر‌ضد خداتکلم کرده، گفتند: «آیا خدا می‌تواند در صحراسفره‌ای حاضر کند؟
20Behold, he struck the rock, so that waters gushed out, and streams overflowed. Can he give bread also? Will he provide meat for his people?”
20اینک صخره را زد و آبهاروان شد و وادیها جاری گشت. آیا می‌تواند نان رانیز بدهد. و گوشت را برای قوم خود حاضرسازد؟»
21Therefore the LORD heard, and was angry. A fire was kindled against Jacob, anger also went up against Israel,
21پس خدا این را شنیده، غضبناک شد و آتش در یعقوب افروخته گشت و خشم بر اسرائیل مشتعل گردید.
22because they didn’t believe in God, and didn’t trust in his salvation.
22زیرا به خدا ایمان نیاوردند و به نجات او اعتماد ننمودند.
23Yet he commanded the skies above, and opened the doors of heaven.
23پس ابرها را از بالاامر فرمود و درهای آسمان را گشود
24He rained down manna on them to eat, and gave them food from the sky.
24و من را برایشان بارانید تا بخورند و غله آسمان را بدیشان بخشید.
25Man ate the bread of angels. He sent them food to the full.
25مردمان، نان زورآوران را خوردند وآذوقه‌ای برای ایشان فرستاد تا سیر شوند.
26He caused the east wind to blow in the sky. By his power he guided the south wind.
26بادشرقی را در آسمان وزانید و به قوت خود، بادجنوبی را آورد،
27He also rained meat on them as the dust, winged birds as the sand of the seas.
27و گوشت را برای ایشان مثل غبار بارانید و مرغان بالدار را مثل ریگ دریا.
28He let them fall in the middle of their camp, around their habitations.
28وآن را در میان اردوی ایشان فرود آورد، گرداگردمسکن های ایشان.
29So they ate, and were well filled. He gave them their own desire.
29پس خوردند و نیکو سیرشدند و موافق شهوات ایشان بدیشان داد.
30They didn’t turn from their cravings. Their food was yet in their mouths,
30ایشان از شهوت خود دست نکشیدند. و غذاهنوز در دهان ایشان بود
31when the anger of God went up against them, killed some of their strongest, and struck down the young men of Israel.
31که غضب خدا برایشان افروخته شده؛ تنومندان ایشان را بکشت وجوانان اسرائیل را هلاک ساخت.
32For all this they still sinned, and didn’t believe in his wondrous works.
32با وجود این همه، باز گناه ورزیدند و به اعمال عجیب او ایمان نیاوردند.
33Therefore he consumed their days in vanity, and their years in terror.
33بنابراین، روزهای ایشان را در بطالت تمام کرد و سالهای ایشان را درترس.
34When he killed them, then they inquired after him. They returned and sought God earnestly.
34هنگامی که ایشان را کشت اورا طلبیدند و بازگشت کرده، درباره خدا تفحص نمودند،
35They remembered that God was their rock, the Most High God, their redeemer.
35و به یاد آوردند که خدا صخره ایشان، و خدای تعالی ولی ایشان است.
36But they flattered him with their mouth, and lied to him with their tongue.
36اما به دهان خود او را تملق نمودند و به زبان خویش به اودروغ گفتند.
37For their heart was not right with him, neither were they faithful in his covenant.
37زیرا که دل ایشان با او راست نبودو به عهد وی موتمن نبودند.
38But he, being merciful, forgave iniquity, and didn’t destroy them. Yes, many times he turned his anger away, and didn’t stir up all his wrath.
38اما او به حسب رحمانیتش گناه ایشان راعفو نموده، ایشان را هلاک نساخت بلکه بارهاغضب خود را برگردانیده، تمامی خشم خویش را برنینگیخت.
39He remembered that they were but flesh, a wind that passes away, and doesn’t come again.
39و به یاد آورد که ایشان بشرند، بادی که می‌رود و بر نمی گردد.
40How often they rebelled against him in the wilderness, and grieved him in the desert!
40چند مرتبه درصحرا بدو فتنه انگیختند و او را در بادیه رنجانیدند.
41They turned again and tempted God, and provoked the Holy One of Israel.
41و برگشته، خدا را امتحان کردند وقدوس اسرائیل را اهانت نمودند،
42They didn’t remember his hand, nor the day when he redeemed them from the adversary;
42و قوت او رابه‌خاطر نداشتند، روزی که ایشان را از دشمن رهانیده بود.
43how he set his signs in Egypt, his wonders in the field of Zoan,
43که چگونه آیات خود را در مصرظاهر ساخت و معجزات خود را در دیار صوعن.
44he turned their rivers into blood, and their streams, so that they could not drink.
44و نهرهای ایشان را به خون مبدل نمود ورودهای ایشان را تا نتوانستند نوشید.
45He sent among them swarms of flies, which devoured them; and frogs, which destroyed them.
45انواع پشه‌ها در میان ایشان فرستاد که ایشان را گزیدند وغوکهایی که ایشان را تباه نمودند؛
46He also gave their increase to the caterpillar, and their labor to the locust.
46و محصول ایشان را به کرم صد پا سپرد و عمل ایشان را به ملخ داد.
47He destroyed their vines with hail, their sycamore fig trees with frost.
47تاکستان ایشان را به تگرگ خراب کردو درختان جمیز ایشان را به تگرگهای درشت.
48He also gave over their livestock to the hail, and their flocks to hot thunderbolts.
48بهایم ایشان را به تگرگ سپرد و مواشی ایشان را به شعله های برق.
49He threw on them the fierceness of his anger, wrath, indignation, and trouble, and a band of angels of evil.
49و آتش خشم خود را برایشان فرستاد، غضب و غیظ و ضیق را، به فرستادن فرشتگان شریر.
50He made a path for his anger. He didn’t spare their soul from death, but gave their life over to the pestilence,
50و راهی برای غضب خود مهیا ساخته، جان ایشان را از موت نگاه نداشت، بلکه جان ایشان را به وبا تسلیم نمود.
51and struck all the firstborn in Egypt, the chief of their strength in the tents of Ham.
51و همه نخست زادگان مصر را کشت، اوایل قوت ایشان را در خیمه های حام.
52But he led out his own people like sheep, and guided them in the wilderness like a flock.
52و قوم خود را مثل گوسفندان کوچانید وایشان را در صحرا مثل گله راهنمایی نمود.
53He led them safely, so that they weren’t afraid, but the sea overwhelmed their enemies.
53وایشان را در امنیت رهبری کرد تا نترسند و دریادشمنان ایشان را پوشانید.
54He brought them to the border of his sanctuary, to this mountain, which his right hand had taken.
54و ایشان را به حدودمقدس خود آورد، بدین کوهی که به‌دست راست خود تحصیل کرده بود.
55He also drove out the nations before them, allotted them for an inheritance by line, and made the tribes of Israel to dwell in their tents.
55و امت‌ها را از حضورایشان راند و میراث را برای ایشان به ریسمان تقسیم کرد و اسباط اسرائیل را در خیمه های ایشان ساکن گردانید.
56Yet they tempted and rebelled against the Most High God, and didn’t keep his testimonies,
56لیکن خدای تعالی را امتحان کرده، بدو فتنه انگیختند و شهادات او را نگاه نداشتند.
57but turned back, and dealt treacherously like their fathers. They were twisted like a deceitful bow.
57وبرگشته، مثل پدران خود خیانت ورزیدند و مثل کمان خطا کننده منحرف شدند.
58For they provoked him to anger with their high places, and moved him to jealousy with their engraved images.
58و به مقامهای بلند خود خشم او را به هیجان آوردند و به بتهای خویش غیرت او را جنبش دادند.
59When God heard this, he was angry, and greatly abhorred Israel,
59چون خدااین را بشنید غضبناک گردید و اسرائیل را به شدت مکروه داشت.
60so that he abandoned the tent of Shiloh, the tent which he placed among men,
60پس مسکن شیلو را ترک نمود، آن خیمه‌ای را که در میان آدمیان برپاساخته بود،
61and delivered his strength into captivity, his glory into the adversary’s hand.
61و (تابوت ) قوت خود را به اسیری داد و جمال خویش را به‌دست دشمن سپرد،
62He also gave his people over to the sword, and was angry with his inheritance.
62وقوم خود را به شمشیر تسلیم نمود و با میراث خود غضبناک گردید.
63Fire devoured their young men. Their virgins had no wedding song.
63جوانان ایشان را آتش سوزانید و برای دوشیزگان ایشان سرود نکاح نشد.
64Their priests fell by the sword, and their widows couldn’t weep.
64کاهنان ایشان به دم شمشیر افتادند وبیوه های ایشان نوحه گری ننمودند.
65Then the Lord awakened as one out of sleep, like a mighty man who shouts by reason of wine.
65آنگاه خداوند مثل کسی‌که خوابیده بودبیدار شد، مثل جباری که از شراب می‌خروشد،
66He struck his adversaries backward. He put them to a perpetual reproach.
66و دشمنان خود را به عقب زد و ایشان را عارابدی گردانید.
67Moreover he rejected the tent of Joseph, and didn’t choose the tribe of Ephraim,
67و خیمه یوسف را رد نموده، سبط افرایم را برنگزید.
68But chose the tribe of Judah, Mount Zion which he loved.
68لیکن سبط یهودا رابرگزید و این کوه صهیون را که دوست می‌داشت.
69He built his sanctuary like the heights, like the earth which he has established forever.
69و قدس خود را مثل کوههای بلند بنا کرد، مثل جهان که آن را تا ابدالاباد بنیاد نهاد.
70He also chose David his servant, and took him from the sheepfolds;
70و بنده خود داود را برگزید و او را از آغلهای گوسفندان گرفت.
71from following the ewes that have their young, he brought him to be the shepherd of Jacob, his people, and Israel, his inheritance.
71از عقب میشهای شیرده او را آورد تاقوم او یعقوب و میراث او اسرائیل را رعایت کند.
72So he was their shepherd according to the integrity of his heart, and guided them by the skillfulness of his hands.
72پس ایشان را به حسب کمال دل خود رعایت نمود و ایشان را به مهارت دستهای خویش هدایت کرد.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.