Psalmen 137
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1An den Wassern zu Babel saßen wir und weinten, wenn wir an Zion gedachten.
1Apud la riveroj de Babel Ni sidis kaj ploris, Rememorante Cionon.
2Unsere Harfen hingen wir an die Weiden, die daselbst sind.
2Sur la salikoj tie Ni pendigis niajn harpojn.
3Denn dort hießen uns singen, die uns gefangen hielten, und in unserm Heulen fröhlich sein: “Singet uns ein Lied von Zion!”
3Ĉar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn, Kaj niaj mokantoj ĝojon, dirante: Kantu al ni el la kantoj de Cion.
4Wie sollten wir des HERRN Lied singen in fremden Landen?
4Kiel ni kantos sur fremda tero La kanton de la Eternulo?
5Vergesse ich dein, Jerusalem, so werde ich meiner Rechten vergessen.
5Se mi forgesos vin, ho Jerusalem, Tiam forgesiĝu mia dekstra mano;
6Meine Zunge soll an meinem Gaumen kleben, wo ich nicht dein gedenke, wo ich nicht lasse Jerusalem meine höchste Freude sein.
6Algluiĝu mia lango al mia palato, Se mi vin ne memoros, Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj ĝojoj.
7HERR, gedenke der Kinder Edom den Tag Jerusalems, die da sagten: “Rein ab, rein ab bis auf ihren Boden!”
7Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom La tagon de Jerusalem, kiam ili diris: Detruu, detruu ĝis ĝia fundamento.
8Du verstörte Tochter Babel, wohl dem, der dir vergilt, wie du uns getan hast!
8Ho ruinigema filino de Babel! Bone estos al tiu, Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.
9Wohl dem, der deine jungen Kinder nimmt und zerschmettert sie an dem Stein!
9Bone estos al tiu, Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur ŝtono.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.