Psalmen 49
Lutherbibel 1912Translation
Lutherbibel 1912
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Ein Psalm der Kinder Korah, vorzusingen. Höret zu, alle Völker; merket auf, alle, die in dieser Zeit leben,
1Aŭskultu ĉi tion, ĉiuj popoloj; Atentu, ĉiuj loĝantoj de la mondo,
2beide, gemeiner Mann und Herren, beide, reich und arm, miteinander!
2Kaj altrangulo kaj malaltrangulo, Riĉulo kaj malriĉulo kune.
3Mein Mund soll von Weisheit reden und mein Herz von Verstand sagen.
3Mia buŝo diros saĝaĵon, Kaj la penso de mia koro prudentaĵon.
4Ich will einem Spruch mein Ohr neigen und kundtun mein Rätsel beim Klange der Harfe.
4Mi klinos mian orelon al sentenco; Sur harpo mi esprimos mian enigmon.
5Warum sollte ich mich fürchten in bösen Tagen, wenn mich die Missetat meiner Untertreter umgibt,
5Kial mi devus timi en tagoj de malbono, Kiam min ĉirkaŭas la malboneco de miaj persekutantoj,
6die sich verlassen auf ihr Gut und trotzen auf ihren großen Reichtum?
6Kiuj fidas sian potencon Kaj fanfaronas per sia granda riĉeco?
7Kann doch einen Bruder niemand erlösen noch ihn Gott versöhnen
7Fraton tute ne liberigos homo, Nek donos al Dio elaĉeton por li
8(denn es kostet zuviel, eine Seele zu erlösen; man muß es anstehen lassen ewiglich),
8(Multekosta estus la elaĉeto de ilia animo, Kaj neniam tio estos),
9daß er fortlebe immerdar und die Grube nicht sehe.
9Ke li restu viva eterne, Ke li ne vidu la tombon.
10Denn man wird sehen, daß die Weisen sterben sowohl als die Toren und Narren umkommen und müssen ihr Gut andern lassen.
10Oni ja vidas, ke saĝuloj mortas, Kaj ankaŭ malsaĝulo kaj sensciulo pereas Kaj lasas al aliaj sian havon.
11Das ist ihr Herz, daß ihre Häuser währen immerdar, ihre Wohnungen bleiben für und für; und haben große Ehre auf Erden.
11Ilia deziro estas, ke iliaj domoj ekzistu por ĉiam, Kaj iliaj loĝejoj de generacio al generacio; Ili nomas siajn bienojn laŭ siaj nomoj.
12Dennoch kann ein Mensch nicht bleiben in solchem Ansehen, sondern muß davon wie ein Vieh.
12Sed homo ne restas longe en honoro; Li egaliĝas al bruto buĉota.
13Dies ihr Tun ist eitel Torheit; doch loben's ihre Nachkommen mit ihrem Munde. (Sela.)
13Tia estas ilia vojo, ilia espero, Kaj iliaj posteuloj aprobas ilian opinion. Sela.
14Sie liegen in der Hölle wie Schafe, der Tod weidet sie; aber die Frommen werden gar bald über sie herrschen, und ihr Trotz muß vergehen; in der Hölle müssen sie bleiben.
14Kiel ŝafoj ili estos metataj en Ŝeolon; La morto ilin paŝtos; Kaj matene virtuloj ilin ekposedos, Kaj ilia bildo pereos en Ŝeol, perdinte loĝejon.
15Aber Gott wird meine Seele erlösen aus der Hölle Gewalt; denn er hat mich angenommen. (Sela.)
15Sed Dio liberigos mian animon el la mano de Ŝeol, Ĉar Li prenos min. Sela.
16Laß dich's nicht irren, ob einer reich wird, ob die Herrlichkeit seines Hauses groß wird.
16Ne timu, kiam homo riĉiĝas, Kiam grandiĝas la gloro de lia domo.
17Denn er wird nichts in seinem Sterben mitnehmen, und seine Herrlichkeit wird ihm nicht nachfahren.
17Ĉar mortante li nenion prenos; Ne iros post li malsupren lia honoro.
18Er tröstet sich wohl dieses guten Lebens, und man preiset's, wenn einer sich gütlich tut;
18Ĉar kvankam li ĝuigas sian animon dum sia vivado, Kaj oni vin laŭdas por tio, ke vi faras al vi bone,
19aber doch fahren sie ihren Vätern nach und sehen das Licht nimmermehr.
19Tamen li iros al la generacio de siaj patroj, Kiuj neniam vidos lumon.
20Kurz, wenn ein Mensch in Ansehen ist und hat keinen Verstand, so fährt er davon wie ein Vieh.
20Homo, kiu estas en honoro, sed ne havas prudenton, Estas egala al bruto buĉota.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.