Salmos 137
Bíblia Portuguesa Mundial (Brazilian Portuguese)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Junto aos rios da Babilônia, ali nos assentamos. Sim, nós choramos, quando nos lembramos de Sião.
1Apud la riveroj de Babel Ni sidis kaj ploris, Rememorante Cionon.
2Nos salgueiros daquela terra, penduramos as nossas harpas.
2Sur la salikoj tie Ni pendigis niajn harpojn.
3Pois ali, aqueles que nos levaram cativos nos pediram canções. Aqueles que nos atormentavam exigiram canções de alegria: “Cantem para nós uma das canções de Sião!”
3Ĉar tie niaj kaptintoj postulis de ni kantojn, Kaj niaj mokantoj ĝojon, dirante: Kantu al ni el la kantoj de Cion.
4Como podemos cantar a canção do SENHOR em terra estrangeira?
4Kiel ni kantos sur fremda tero La kanton de la Eternulo?
5Se eu me esquecer de você, ó Jerusalém, que a minha mão direita se esqueça da sua habilidade.
5Se mi forgesos vin, ho Jerusalem, Tiam forgesiĝu mia dekstra mano;
6Que a minha língua se apegue ao céu da boca se eu não me lembrar de você, se eu não preferir Jerusalém acima da minha maior alegria.
6Algluiĝu mia lango al mia palato, Se mi vin ne memoros, Se mi ne levos Jerusalemon en la supron de miaj ĝojoj.
7Lembra-te, SENHOR, contra os filhos de Edom, no dia de Jerusalém, que disseram: “Arrasem-na! Arrasem-na até os seus alicerces!”
7Rememorigu, ho Eternulo, al la filoj de Edom La tagon de Jerusalem, kiam ili diris: Detruu, detruu ĝis ĝia fundamento.
8Filha da Babilônia, condenada à destruição, feliz será aquele que lhe retribuir, assim como você fez a nós.
8Ho ruinigema filino de Babel! Bone estos al tiu, Kiu repagos al vi por la faro, kiun vi faris al ni.
9Feliz será aquele que pegar os seus pequeninos e os despedaçar contra a rocha.
9Bone estos al tiu, Kiu prenos kaj frakasos viajn infanetojn sur ŝtono.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.