詩篇 137
Chinese Union Version, punctuated (Traditional)
Freedom Bible (Thai)
1我們曾在 巴比倫 的河邊坐下， 一追想 錫安 就哭了。
1ที่ริมแม่น้ำแห่งบาบิโลน เรานั่งลงที่นั่น และร้องไห้เมื่อระลึกถึงศิโยน
2我們把琴掛在那裏的柳樹上；
2เราแขวนพิณไว้ บนต้นหลิวในแผ่นดินนั้น
3因為在那裏，擄掠我們的要我們唱歌， 搶奪我們的 要我們 作樂， 說 ： 給我們唱一首 錫安 歌吧！
3เพราะที่นั่น คนที่จับเราเป็นเชลยเรียกร้องให้เราร้องเพลง คนที่ทรมานเราสั่งให้ร้องเพลงแห่งความยินดีว่า “ร้องเพลงแห่งศิโยนให้เราฟังสักเพลงสิ!”
4我們怎能在外邦唱耶和華的歌呢？
4เราจะร้องเพลงของพระยาห์เวห์ในต่างแดนได้อย่างไร?
5耶路撒冷 啊，我若忘記你， 情願我的右手忘記 技巧 ！
5เยรูซาเล็มเอ๋ย หากฉันลืมเจ้า ขอให้มือขวาของฉันลืมฝีมือ
6我若不記念你， 若不看 耶路撒冷 過於我所最喜樂的， 情願我的舌頭貼於上膛！
6หากฉันไม่ระลึกถึงเจ้า ขอให้ลิ้นติดเพดานปาก หากไม่ยกเยรูซาเล็มไว้เหนือความยินดีสูงสุดของฉัน
7耶路撒冷 遭難 的日子， 以東 人說：拆毀！拆毀！ 直拆到根基！ 耶和華啊，求你記念這仇！
7พระยาห์เวห์ โปรดระลึกถึงลูกหลานของเอโดมในวันที่เยรูซาเล็มล่มสลาย พวกเขาร้องว่า “รื้อเสีย! รื้อให้ถึงรากฐาน!”
8將要被滅的 巴比倫 城啊， 報復你像你待我們的，那人便為有福！
8ธิดาแห่งบาบิโลน ผู้ถูกกำหนดให้พินาศ คนที่ตอบแทนเจ้า ตามสิ่งที่เจ้าได้ทำกับเรา ย่อมเป็นสุข
9拿你的嬰孩摔在磐石上的， 那人便為有福！
9คนที่จับลูกเล็กของเจ้า แล้วฟาดกับก้อนหิน ย่อมเป็นสุข
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.