Psalms 137
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
Freedom Bible (Thai)
1By the rivers of Babylon, there we sat down, yea, we wept, when we remembered Zion.
1ที่ริมแม่น้ำแห่งบาบิโลน เรานั่งลงที่นั่น และร้องไห้เมื่อระลึกถึงศิโยน
2Upon the willows in the midst thereof we hanged up our harps.
2เราแขวนพิณไว้ บนต้นหลิวในแผ่นดินนั้น
3For there they that led us captive asked of us words of song, and our tormentors asked of us mirth: 'Sing us one of the songs of Zion.'
3เพราะที่นั่น คนที่จับเราเป็นเชลยเรียกร้องให้เราร้องเพลง คนที่ทรมานเราสั่งให้ร้องเพลงแห่งความยินดีว่า “ร้องเพลงแห่งศิโยนให้เราฟังสักเพลงสิ!”
4How shall we sing the LORD'S song in a foreign land?
4เราจะร้องเพลงของพระยาห์เวห์ในต่างแดนได้อย่างไร?
5If I forget thee, O Jerusalem, let my right hand forget her cunning.
5เยรูซาเล็มเอ๋ย หากฉันลืมเจ้า ขอให้มือขวาของฉันลืมฝีมือ
6Let my tongue cleave to the roof of my mouth, if I remember thee not; if I set not Jerusalem above my chiefest joy.
6หากฉันไม่ระลึกถึงเจ้า ขอให้ลิ้นติดเพดานปาก หากไม่ยกเยรูซาเล็มไว้เหนือความยินดีสูงสุดของฉัน
7Remember, O LORD, against the children of Edom the day of Jerusalem; who said: 'Rase it, rase it, even to the foundation thereof.'
7พระยาห์เวห์ โปรดระลึกถึงลูกหลานของเอโดมในวันที่เยรูซาเล็มล่มสลาย พวกเขาร้องว่า “รื้อเสีย! รื้อให้ถึงรากฐาน!”
8O daughter of Babylon, that art to be destroyed; happy shall he be, that repayeth thee as thou hast served us.
8ธิดาแห่งบาบิโลน ผู้ถูกกำหนดให้พินาศ คนที่ตอบแทนเจ้า ตามสิ่งที่เจ้าได้ทำกับเรา ย่อมเป็นสุข
9Happy shall he be, that taketh and dasheth thy little ones against the rock.
9คนที่จับลูกเล็กของเจ้า แล้วฟาดกับก้อนหิน ย่อมเป็นสุข
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.