مزامیر 104
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! ای یهوه خدای من توبی نهایت عظیم هستی! به عزت و جلال ملبس هستی.
1Benu, ho mia animo, la Eternulon. Ho Eternulo, mia Dio, Vi estas tre granda, De majesto kaj beleco Vi estas vestita;
2خویشتن را به نور مثل ردا پوشانیدهای.
2Vi, kiu estas ĉirkaŭkovrita de lumo kiel de vesto, Kiu sternas la ĉielon kiel tapiŝon;
3آن که غرفات خود را بر آبها بنا کرده است و ابرها رامرکب خود نموده و بر بالهای باد میخرامد.
3Kiu aranĝas sur la akvo Siajn ĉambrojn, Kiu faras la nubojn Lia veturilo; Kiu iras sur la flugiloj de la vento;
4فرشتگان خود را بادها میگرداند و خادمان خود را آتش مشتعل.
4Kiu faras la ventojn Liaj senditoj, Flamantan fajron Liaj servantoj;
5که زمین را بر اساسش استوار کرده، تا جنبش نخورد تا ابدالاباد.
5Kiu fondis la teron sur ĝiaj fundamentoj, Ke ĝi neniam ŝanceliĝos.
6آن رابه لجهها مثل ردا پوشانیدهای، که آبها بر کوههاایستادهاند.
6La abismon Vi kovris kiel per vesto, Sur la montoj staras akvo;
7از عتاب تو میگریزند. از آواز رعدتو پراکنده میشوند.
7De Via minaco ĝi kuras, De la voĉo de Via tondro ĝi forrapidas.
8به فراز کوهها برمی آیند، وبه همواریها فرود میآیند، به مکانی که برای آنهامهیا ساختهای.
8Ĝi leviĝas sur montojn, malleviĝas sur valojn, Al tiu loko, kiun Vi destinis por ĝi.
9حدی برای آنها قرار دادهای که از آن نگذرند و برنگردند تا زمین را بپوشانند.
9Vi faris limon, kiun ĝi ne superpaŝos, Por ke ĝi ne revenu por kovri la teron.
10که چشمهها را در وادیها جاری میسازد تا درمیان کوهها روان بشوند.
10Vi sendas fontojn al la riveroj, Kiuj iras inter montoj;
11تمام حیوانات صحرارا سیراب میسازند تا گورخران تشنگی خود رافرو نشانند.
11Ili trinkigas ĉiujn kampajn bestojn; Sovaĝaj azenoj kvietigas sian soifon.
12بر آنها مرغان هوا ساکن میشوند واز میان شاخهها آواز خود را میدهند.
12Apud ili loĝas la birdoj ĉielaj, El inter la branĉoj ili sonigas sian voĉon.
13او ازغرفات خود کوهها را سیراب میکند و از ثمرات اعمال تو زمین سیر میشود.
13Vi trinkigas la montojn el Viaj ĉambroj; Per la produktoj de Viaj faroj satiĝas la tero.
14نباتات را برای بهایم میرویاند و سبزهها رابرای خدمت انسان، و نان را از زمین بیرون میآورد.
14Vi kreskigas herbon por la bruto, Kaj verdaĵon, kiu servas al la homo, Por elirigi panon el la tero.
15و شراب را که دل انسان را شادمان میکند، و چهره او را به روغن شاداب میسازد ودل انسان را به نان قوی میگرداند.
15Kaj la vino gajigas la koron de la homo, La vizaĝo brilas de la oleo, Kaj la pano fortikigas la koron de la homo.
16درختان خداوند شادابند، یعنی سروهای آزاد لبنان که غرس کرده است،
16Satiĝas la arboj de la Eternulo, La cedroj de Lebanon, kiujn Li plantis;
17که در آنها مرغان آشیانهای خود را میگیرند و اما صنوبر خانه لق لق میباشد.
17Kaj tie nestas birdoj; Cikonio havas sian loĝejon sur abioj;
18کوههای بلند برای بزهای کوهی و صخره هابرای یربوع ملجاء است.
18La altaj montoj estas por la ibeksoj, La rokoj estas rifuĝejo por la hirakoj.
19ماه را برای موسمهاساخت و آفتاب مغرب خود را میداند.
19Li aranĝis la lunon laŭ la partoj de tempo; La suno scias sian subiron.
20تاریکی میسازی و شب میشود که در آن همه حیوانات جنگلی راه میروند.
20Vi sendas mallumon, kaj fariĝas nokto, Dum kiu vagas ĉiuj arbaraj bestoj;
21شیربچگان برای شکار خود غرش میکنند و خوراک خویش را از خدا میجویند.
21La leonidoj krias pri rabakiro, Por peti de Dio sian manĝaĵon.
22چون آفتاب طلوع میکند جمع میشوند و در بیشه های خودمی خوابند.
22Kiam leviĝas la suno, Ili sin kaŝas kaj kuŝiĝas en siaj loĝejoj.
23انسان برای عمل خود بیرون میآید و به جهت شغل خویش تا شامگاه.
23Eliras homo por sia okupiĝo, Por sia laboro ĝis la vespero.
24ای خداوند اعمال تو چه بسیار است. جمیع آنها را به حکمت کردهای. زمین از دولت تو پر است.
24Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo! Ĉion Vi faris kun saĝo; La tero estas plena de Viaj faritaĵoj.
25و آن دریای بزرگ و وسیع الاطراف نیز که در آن حشرات از حد شماره زیادهاند و حیوانات خرد و بزرگ.
25Jen la maro, granda kaj vasta: Tie estas rampaĵoj sennombraj, Bestoj malgrandaj kaj grandaj;
26و در آن کشتیها راه میروند و آن لویاتان که به جهت بازی کردن در آن آفریدهای.
26Tie iras ŝipoj; Tie estas la levjatano, kiun Vi kreis, ke ĝi tie ludu.
27جمیع اینها از تو انتظارمی کشند تا خوراک آنها را در وقتش برسانی.
27Ĉiuj ili atendas de Vi, Ke Vi donu al ili manĝon en ĝia tempo.
28آنچه را که به آنها میدهی، فرا میگیرند. دست خود را باز میکنی، پس از چیزهای نیکو سیرمی شوند.
28Vi donas al ili, ili kolektas; Vi malfermas Vian manon, kaj ili satiĝas de bonaĵo.
29روی خود را میپوشانی پس مضطرب میگردند. روح آنها را قبض میکنی، پس میمیرند و به خاک خود برمی گردند.
29Vi kaŝas Vian vizaĝon, tiam ili ektimas; Vi forprenas ilian spiriton, Tiam ili mortas kaj revenas al sia polvo.
30چون روح خود را میفرستی، آفریده میشوند و روی زمین را تازه میگردانی.
30Vi sendas Vian spiriton, tiam ili kreiĝas; Kaj Vi renovigas la vizaĝon de la tero.
31جلال خداوند تا ابدالاباد است. خداوند ازاعمال خود راضی خواهد بود.
31Gloro al la Eternulo estu eterne; La Eternulo ĝoju pri Siaj faritaĵoj.
32که به زمین نگاه میکند و آن میلرزد. کوهها را لمس میکند، پس آتش فشان میشوند.
32Li ekrigardas la teron, kaj ĝi tremas; Li ektuŝas la montojn, kaj ili fumiĝas.
33خداوند را خواهم سرایید تا زنده میباشم. برای خدای خود تسبیح خواهم خواند تا وجود دارم.
33Mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos; Mi muzikados al mia Dio, dum mi estos.
34تفکر من او رالذیذ بشود و من در خداوند شادمان خواهم بود.
34Agrabla estu al Li mia meditado; Mi ĝojos pri la Eternulo.
35گناهکاران از زمین نابود گردند و شریران دیگر یافت نشوند. ای جان من، خداوند را متبارک بخوان! هللویاه!
35Malaperu pekuloj de sur la tero, Kaj malvirtuloj ne plu ekzistu. Benu, ho mia animo, la Eternulon. Haleluja!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.