مزامیر 121
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1چشمان خود را به سوی کوههابرمی افرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید. [*ترجمه درست این آیه اینست: «چشمان خودرا بسوی کوهها برمی افرازم. اعانت من از کجا می‌آید؟» ]
1Mi levas miajn okulojn al la montoj: De kie venas al mi helpo?
2اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.
2Mia helpo venas de la Eternulo, Kiu kreis la ĉielon kaj la teron.
3او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهدخوابید.
3Li ne lasos vian piedon falpuŝiĝi; Via gardanto ne dormetas.
4اینک او که حافظ اسرائیل است، نمی خوابد و به خواب نمی رود.
4Jen ne dormetas kaj ne dormas La gardanto de Izrael.
5خداوند حافظ تو می‌باشد. خداوند به‌دست راستت سایه تو است.
5La Eternulo estas via gardanto; La Eternulo estas via ombro ĉe via dekstra mano.
6آفتاب در روز به تو اذیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.
6En la tago la suno vin ne frapos, Nek la luno en la nokto.
7خداوندتو را از هر بدی نگاه می‌دارد. او جان تو را حفظخواهد کرد.
7La Eternulo vin gardos de ĉia malbono, Li gardos vian animon.
8خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الان و تا ابدالاباد.
8La Eternulo gardos vian eliron kaj eniron, De nun kaj eterne.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.