مزامیر 121
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Lutherbibel 1912
1چشمان خود را به سوی کوههابرمی افرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید. [*ترجمه درست این آیه اینست: «چشمان خودرا بسوی کوهها برمی افرازم. اعانت من از کجا می‌آید؟» ]
1Ein Lied im höhern Chor. Ich hebe meine Augen auf zu den Bergen von welchen mir Hilfe kommt.
2اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.
2Meine Hilfe kommt von dem HERRN, der Himmel und Erde gemacht hat.
3او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهدخوابید.
3Er wird deinen Fuß nicht gleiten lassen; und der dich behütet schläft nicht.
4اینک او که حافظ اسرائیل است، نمی خوابد و به خواب نمی رود.
4Siehe, der Hüter Israels schläft noch schlummert nicht.
5خداوند حافظ تو می‌باشد. خداوند به‌دست راستت سایه تو است.
5Der HERR behütet dich; der HERR ist dein Schatten über deiner rechten Hand,
6آفتاب در روز به تو اذیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.
6daß dich des Tages die Sonne nicht steche noch der Mond des Nachts.
7خداوندتو را از هر بدی نگاه می‌دارد. او جان تو را حفظخواهد کرد.
7Der HERR behüte dich vor allem Übel, er behüte deine Seele;
8خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الان و تا ابدالاباد.
8der HERR behüte deinen Ausgang und Eingang von nun an bis in Ewigkeit.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.