مزامیر 103
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Lutherbibel 1912
1ای جان من خداوند را متبارک بخوان! و هرچه در درون من است نام قدوس او را متبارک خواند.
1Ein Psalm Davids. Lobe den HERRN, meine Seele, und was in mir ist, seinen heiligen Namen!
2ای جان من خداوند را متبارک بخوان! و جمیع احسان های اورا فراموش مکن!
2Lobe den HERRN, meine Seele, und vergiß nicht, was er dir Gutes getan hat:
3که تمام گناهانت را می‌آمرزدو همه مرض های تو را شفا می‌بخشد.
3der dir alle deine Sünden vergibt und heilet alle deine Gebrechen,
4که حیات تو را از هاویه فدیه می‌دهد و تاج رحمت و رافت را بر سر تو می‌نهد.
4der dein Leben vom Verderben erlöst, der dich krönt mit Gnade und Barmherzigkeit,
5که جان تو را به چیزهای نیکو سیر می‌کند تا جوانی تو مثل عقاب تازه شود.
5der deinen Mund fröhlich macht, und du wieder jung wirst wie ein Adler.
6خداوند عدالت را به‌جا می‌آورد و انصاف رابرای جمیع مظلومان.
6Der HERR schafft Gerechtigkeit und Gericht allen, die Unrecht leiden.
7طریق های خویش را به موسی تعلیم داد و عمل های خود را به بنی‌اسرائیل.
7Er hat seine Wege Mose wissen lassen, die Kinder Israel sein Tun.
8خداوند رحمان و کریم است دیرغضب و بسیار رحیم.
8Barmherzig und gnädig ist der HERR, geduldig und von großer Güte.
9تا به ابد محاکمه نخواهدنمود و خشم را همیشه نگاه نخواهد داشت.
9Er wird nicht immer hadern noch ewiglich Zorn halten.
10باما موافق گناهان ما عمل ننموده، و به ما به حسب خطایای ما جزا نداده است.
10Er handelt nicht mit uns nach unsern Sünden und vergilt uns nicht nach unsrer Missetat.
11زیرا آنقدر که آسمان از زمین بلندتر است، به همان قدر رحمت او بر ترسندگانش عظیم است.
11Denn so hoch der Himmel über der Erde ist, läßt er seine Gnade walten über die, so ihn fürchten.
12به اندازه‌ای که مشرق از مغرب دور است، به همان اندازه گناهان ما را از ما دور کرده است.
12So ferne der Morgen ist vom Abend, läßt er unsre Übertretungen von uns sein.
13چنانکه پدر برفرزندان خود رئوف است همچنان خداوند برترسندگان خود رافت می‌نماید.
13Wie sich ein Vater über Kinder erbarmt, so erbarmt sich der HERR über die, so ihn fürchten.
14زیرا جبلت مارا می‌داند و یاد می‌دارد که ما خاک هستیم.
14Denn er kennt, was für ein Gemächte wir sind; er gedenkt daran, daß wir Staub sind.
15واما انسان، ایام او مثل گیاه است، مثل گل صحراهمچنان می‌شکفد.
15Ein Mensch ist in seinem Leben wie Gras, er blüht wie eine Blume auf dem Feld;
16زیرا که باد بر آن می‌وزد ونابود می‌گردد و مکانش دیگر آن را نمی شناسد.
16wenn der Wind darüber geht, so ist sie nimmer da, und ihre Stätte kennt sie nicht mehr.
17لیکن رحمت خداوند بر ترسندگانش ازازل تا ابدالاباد است و عدالت او بر فرزندان فرزندان.
17Die Gnade aber des HERRN währet von Ewigkeit zu Ewigkeit über die, so ihn fürchten, und seine Gerechtigkeit auf Kindeskind
18بر آنانی که عهد او را حفظ می‌کنند وفرایض او را یاد می‌دارند تا آنها را به‌جا آورند.
18bei denen, die seinen Bund halten und gedenken an seine Gebote, daß sie darnach tun.
19خداوند تخت خود را بر آسمانها استوارنموده، و سلطنت او بر همه مسلط است.
19Der HERR hat seinen Stuhl im Himmel bereitet, und sein Reich herrscht über alles.
20خداوند را متبارک خوانید، ای فرشتگان او که در قوت زورآورید و کلام او را به‌جا می‌آورید وآواز کلام او را گوش می‌گیرید!
20Lobet den HERRN, ihr seine Engel, ihr starken Helden, die ihr seine Befehle ausrichtet, daß man höre auf die Stimme seines Wortes!
21ای جمیع لشکرهای او خداوند را متبارک خوانید! و‌ای خادمان او که اراده او را بجا می‌آورید!
21Lobet den HERRN, alle seine Heerscharen, seine Diener, die ihr seinen Willen tut!
22ای همه کارهای خداوند او را متبارک خوانید! در همه مکان های سلطنت او. ای جان من خداوند رامتبارک بخوان!
22Lobet den HERRN, alle seine Werke, an allen Orten seiner Herrschaft! Lobe den HERRN, meine Seele!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.