مزامیر 132
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Lutherbibel 1912
1ای خداوند برای داود به یاد آور، همه مذلتهای او را.
1Ein Lied im höhern Chor. Gedenke, HERR, an David und all sein Leiden,
2چگونه برای خداوند قسم خورد و برای قادر مطلق یعقوب نذر نمود
2der dem HERRN schwur und gelobte dem Mächtigen Jakobs:
3که به خیمه خانه خود هرگز داخل نخواهم شد، و بر بستر تختخواب خود برنخواهم آمد.
3“Ich will nicht in die Hütte meines Hauses gehen noch mich aufs Lager meines Bettes legen,
4خواب به چشمان خود نخواهم داد و نه پینکی به مژگان خویش،
4ich will meine Augen nicht schlafen lassen noch meine Augenlider schlummern,
5تا مکانی برای خداوندپیدا کنم و مسکنی برای قادر مطلق یعقوب.
5bis ich eine Stätte finde für den HERRN, zur Wohnung des Mächtigen Jakobs.”
6اینک ذکر آن را در افراته شنیدیم و آن را درصحرای یعاریم یافتیم.
6Siehe, wir hörten von ihr in Ephratha; wir haben sie gefunden auf dem Felde des Waldes.
7به مسکن های او داخل شویم و نزد قدمگاه وی پرستش نماییم.
7Wir wollen in seine Wohnung gehen und anbeten vor seinem Fußschemel.
8ای خداوند به آرامگاه خود برخیز و بیا، تو و تابوت قوت تو.
8HERR, mache dich auf zu deiner Ruhe, du und die Lade deiner Macht!
9کاهنان تو به عدالت ملبس شوند ومقدسانت ترنم نمایند.
9Deine Priester laß sich kleiden mit Gerechtigkeit und deine Heiligen sich freuen.
10به‌خاطر بنده خودداود، روی مسیح خود را برمگردان.
10Wende nicht weg das Antlitz deines Gesalbten um deines Knechtes David willen.
11خداوند برای داود به راستی قسم خورد و از آن برنخواهدگشت که «از ثمره صلب تو بر تخت تو خواهم گذاشت.
11Der HERR hat David einen wahren Eid geschworen, davon wird er sich nicht wenden: “Ich will dir auf deinen Stuhl setzen die Frucht deines Leibes.
12اگر پسران تو عهد مرا نگاه دارند وشهادتم را که بدیشان می‌آموزم، پسران ایشان نیزبر کرسی تو تا به ابد خواهند نشست.»
12Werden deine Kinder meinen Bund halten und mein Zeugnis, das ich sie lehren werde, so sollen auch ihre Kinder auf deinem Stuhl sitzen ewiglich.”
13زیرا که خداوند صهیون را برگزیده است وآن را برای مسکن خویش مرغوب فرموده.
13Denn der HERR hat Zion erwählt und hat Lust, daselbst zu wohnen.
14«این است آرامگاه من تا ابدالاباد. اینجا ساکن خواهم بود زیرا در این رغبت دارم.
14“Dies ist meine Ruhe ewiglich, hier will ich wohnen; denn es gefällt mir wohl.
15آذوقه آن را هرآینه برکت خواهم داد و فقیرانش را به نان سیر خواهم ساخت،
15Ich will ihre Speise segnen und ihren Armen Brot genug geben.
16و کاهنانش را به نجات ملبس خواهم ساخت و مقدسانش هرآینه ترنم خواهند نمود.
16Ihre Priester will ich mit Heil kleiden, und ihre Heiligen sollen fröhlich sein.
17در آنجا شاخ داود را خواهم رویانید و چراغی برای مسیح خود آماده خواهم ساخت.
17Daselbst soll aufgehen das Horn Davids; ich habe meinen Gesalbten eine Leuchte zugerichtet.
18دشمنان او را به خجالت ملبس خواهم ساخت و تاج او بر وی شکوفه خواهدآورد.»
18Seine Feinde will ich mit Schanden kleiden; aber über ihm soll blühen seine Krone.”
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.