مزامیر 147
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Lutherbibel 1912
1هللویاه، زیرا خدای ما را سراییدن نیکو است و دل پسند، و تسبیح خواندن شایسته است!
1Lobet den HERRN! denn unsern Gott loben, das ist ein köstlich Ding; solch Lob ist lieblich und schön.
2خداوند اورشلیم را بنامی کند و پراکندگان اسرائیل را جمع می‌نماید.
2Der HERR baut Jerusalem und bringt zusammen die Verjagten Israels.
3شکسته دلان را شفا می‌دهد و جراحت های ایشان را می‌بندد.
3Er heilt, die zerbrochnes Herzens sind, und verbindet ihre Schmerzen.
4عدد ستارگان را می‌شمارد وجمیع آنها را به نام می‌خواند.
4Er zählt die Sterne und nennt sie alle mit Namen.
5خداوند ما بزرگ است و قوت او عظیم و حکمت وی غیرمتناهی.
5Der HERR ist groß und von großer Kraft; und ist unbegreiflich, wie er regiert.
6خداوند مسکینان را برمی افرازد و شریران را به زمین می‌اندازد.
6Der Herr richtet auf die Elenden und stößt die Gottlosen zu Boden.
7خداوند را با تشکر بسرایید. خدای ما را با بربط سرود بخوانید.
7Singet umeinander dem HERRN mit Dank und lobet unsern Gott mit Harfen,
8که آسمانهارا با ابرها می‌پوشاند و باران را برای زمین مهیامی نماید و گیاه را بر کوهها می‌رویاند.
8der den Himmel mit Wolken verdeckt und gibt Regen auf Erden; der Gras auf Bergen wachsen läßt;
9که بهایم را آذوقه می‌دهد و بچه های غراب را که او رامی خوانند.
9der dem Vieh sein Futter gibt, den jungen Raben, die ihn anrufen.
10در قوت اسب رغبت ندارد، و ازساقهای انسان راضی نمی باشد.
10Er hat nicht Lust an der Stärke des Rosses noch Gefallen an eines Mannes Schenkeln.
11رضامندی خداوند از ترسندگان وی است و از آنانی که به رحمت وی امیدوارند.
11Der HERR hat Gefallen an denen, die ihn fürchten, die auf seine Güte hoffen.
12ای اورشلیم، خداوند را تسبیح بخوان. ای صهیون، خدای خود را حمد بگو.
12Preise, Jerusalem, den HERRN; lobe Zion, deinen Gott!
13زیرا که پشت بندهای دروازه هایت را مستحکم کرده وفرزندانت را در اندرونت مبارک فرموده است.
13Denn er macht fest die Riegel deiner Tore und segnet deine Kinder drinnen.
14که حدود تو را سلامتی می‌دهد و تو را ازمغز گندم سیر می‌گرداند.
14Er schafft deinen Grenzen Frieden und sättigt dich mit dem besten Weizen.
15که کلام خود را برزمین فرستاده است و قول او به زودی هر‌چه تمام تر می‌دود.
15Er sendet seine Rede auf Erden; sein Wort läuft schnell.
16که برف را مثل پشم می‌باراند، و ژاله را مثل خاکستر می‌پاشد.
16Er gibt Schnee wie Wolle, er streut Reif wie Asche.
17که تگرگ خودرا در قطعه‌ها می‌اندازد؛ و کیست که پیش سرمای او تواند ایستاد؟
17Er wirft seine Schloßen wie Bissen; wer kann bleiben vor seinem Frost?
18کلام خود را می‌فرستد وآنها را می‌گدازد. باد خویش را می‌وزاند، پس آبها جاری می‌شود.
18Er spricht, so zerschmilzt es; er läßt seinen Wind wehen, so taut es auf.
19کلام خود را به یعقوب بیان کرده، و فرایض و داوریهای خویش را به اسرائیل.
19Er zeigt Jakob sein Wort, Israel seine Sitten und Rechte.
20با هیچ امتی چنین نکرده است و داوریهای او را ندانسته‌اند. هللویاه!
20So tut er keinen Heiden, noch läßt er sie wissen seine Rechte. Halleluja!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.