مزامیر 121
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Cornilescu Bible (1924), Cyrillic script
1چشمان خود را به سوی کوههابرمی افرازم، که از آنجا اعانت من می‌آید. [*ترجمه درست این آیه اینست: «چشمان خودرا بسوی کوهها برمی افرازم. اعانت من از کجا می‌آید؟» ]
1Ымь ридик окий спре мунць… Де унде-мь ва вени ажуторул?
2اعانت من از جانب خداوند است، که آسمان و زمین را آفرید.
2Ажуторул ымь вине де ла Домнул, каре а фэкут черуриле ши пэмынтул.
3او نخواهد گذاشت که پای تو لغزش خورد. او که حافظ توست نخواهدخوابید.
3Да, Ел ну ва ынгэдуи сэ ци се клатине пичорул; Чел че те пэзеште ну ва дормита.
4اینک او که حافظ اسرائیل است، نمی خوابد و به خواب نمی رود.
4Ятэ кэ ну дормитязэ, нич ну доарме Чел че пэзеште пе Исраел.
5خداوند حافظ تو می‌باشد. خداوند به‌دست راستت سایه تو است.
5Домнул есте Пэзиторул тэу, Домнул есте умбра та пе мына та чя дряптэ.
6آفتاب در روز به تو اذیت نخواهد رسانید و نه ماهتاب در شب.
6Де ачея ну те ва бате соареле зиуа, нич луна ноаптя.
7خداوندتو را از هر بدی نگاه می‌دارد. او جان تو را حفظخواهد کرد.
7Домнул те ва пэзи де орьче рэу, ыць ва пэзи суфлетул.
8خداوند خروج و دخولت را نگاه خواهد داشت، از الان و تا ابدالاباد.
8Домнул те ва пэзи ла плекаре ши ла венире, де акум ши пынэ ын вяк.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.