Žalmy 104
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Dobrořeč duše má Hospodinu. Hospodine Bože můj, velmi jsi veliký, velebnost a krásu jsi oblékl.
1Benu, ho mia animo, la Eternulon. Ho Eternulo, mia Dio, Vi estas tre granda, De majesto kaj beleco Vi estas vestita;
2Přioděls se světlem jako rouchem, roztáhls nebesa jako kortýnu.
2Vi, kiu estas ĉirkaŭkovrita de lumo kiel de vesto, Kiu sternas la ĉielon kiel tapiŝon;
3Kterýž sklenul na vodách paláce své, kterýž užívá hustých oblaků místo vozů, a vznáší se na peří větrovém.
3Kiu aranĝas sur la akvo Siajn ĉambrojn, Kiu faras la nubojn Lia veturilo; Kiu iras sur la flugiloj de la vento;
4Kterýž činí posly své duchy, služebníky své oheň plápolající.
4Kiu faras la ventojn Liaj senditoj, Flamantan fajron Liaj servantoj;
5Založil zemi na sloupích jejich, tak že se nepohne na věky věků.
5Kiu fondis la teron sur ĝiaj fundamentoj, Ke ĝi neniam ŝanceliĝos.
6Propastí jako rouchem byl jsi ji přioděl, i nad horami stály vody.
6La abismon Vi kovris kiel per vesto, Sur la montoj staras akvo;
7K žehrání tvému rozběhly se, před hřmotem hromu tvého pospíšily,
7De Via minaco ĝi kuras, De la voĉo de Via tondro ĝi forrapidas.
8(Vystoupily hory, snížilo se údolí), na místo, kteréž jsi jim založil.
8Ĝi leviĝas sur montojn, malleviĝas sur valojn, Al tiu loko, kiun Vi destinis por ĝi.
9Meze jsi položil, aby jich nepřestupovaly, ani se navracovaly k přikrývání země.
9Vi faris limon, kiun ĝi ne superpaŝos, Por ke ĝi ne revenu por kovri la teron.
10Kterýž vypouštíš potoky přes údolé, aby tekli mezi horami,
10Vi sendas fontojn al la riveroj, Kiuj iras inter montoj;
11A nápoj dávali všechněm živočichům polním. Tuť uhašují oslové divocí žízeň svou.
11Ili trinkigas ĉiujn kampajn bestojn; Sovaĝaj azenoj kvietigas sian soifon.
12Při nich hnízdí se ptactvo nebeské, a z prostřed ratolestí hlas svůj vydává.
12Apud ili loĝas la birdoj ĉielaj, El inter la branĉoj ili sonigas sian voĉon.
13Kterýž svlažuješ hory z výsostí svých, aby ovocem činů tvých sytila se země.
13Vi trinkigas la montojn el Viaj ĉambroj; Per la produktoj de Viaj faroj satiĝas la tero.
14Dáváš, aby rostla tráva dobytku, a bylina ku potřebě člověku, abys tak vyvodil chléb z země,
14Vi kreskigas herbon por la bruto, Kaj verdaĵon, kiu servas al la homo, Por elirigi panon el la tero.
15A víno, jenž obveseluje srdce člověka. Èiní, aby se stkvěla tvář od oleje, ano i pokrmem zdržuje život lidský.
15Kaj la vino gajigas la koron de la homo, La vizaĝo brilas de la oleo, Kaj la pano fortikigas la koron de la homo.
16Nasyceno bývá i dříví Hospodinovo, cedrové Libánští, kteréž štípil.
16Satiĝas la arboj de la Eternulo, La cedroj de Lebanon, kiujn Li plantis;
17Na nichž se ptáci hnízdí, i čáp příbytek svůj má na jedlí.
17Kaj tie nestas birdoj; Cikonio havas sian loĝejon sur abioj;
18Hory vysoké jsou kamsíků, skály útočiště králíků.
18La altaj montoj estas por la ibeksoj, La rokoj estas rifuĝejo por la hirakoj.
19Učinil měsíc k jistým časům, a slunce zná západ svůj.
19Li aranĝis la lunon laŭ la partoj de tempo; La suno scias sian subiron.
20Uvodíš tmu, a bývá noc, v níž vybíhají všickni živočichové lesní:
20Vi sendas mallumon, kaj fariĝas nokto, Dum kiu vagas ĉiuj arbaraj bestoj;
21Lvíčata řvoucí po loupeži, aby hledali od Boha silného pokrmu svého.
21La leonidoj krias pri rabakiro, Por peti de Dio sian manĝaĵon.
22Když slunce vychází, zase shromažďují se, a v doupatech svých se ukládají.
22Kiam leviĝas la suno, Ili sin kaŝas kaj kuŝiĝas en siaj loĝejoj.
23Èlověk vychází ku práci své, a k dílu svému až do večera.
23Eliras homo por sia okupiĝo, Por sia laboro ĝis la vespero.
24Jak mnozí a velicí jsou skutkové tvoji, Hospodine! Všeckys je moudře učinil, plná jest země bohatství tvého.
24Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo! Ĉion Vi faris kun saĝo; La tero estas plena de Viaj faritaĵoj.
25V moři pak velikém a přeširokém, tamť jsou hmyzové nesčíslní, a živočichové malí i velicí.
25Jen la maro, granda kaj vasta: Tie estas rampaĵoj sennombraj, Bestoj malgrandaj kaj grandaj;
26Tuť bárky přecházejí i velryb, kteréhož jsi stvořil, aby v něm hrál.
26Tie iras ŝipoj; Tie estas la levjatano, kiun Vi kreis, ke ĝi tie ludu.
27Všecko to na tě očekává, abys jim dával pokrm časem svým.
27Ĉiuj ili atendas de Vi, Ke Vi donu al ili manĝon en ĝia tempo.
28Když jim dáváš, sbírají; když otvíráš ruku svou, nasyceni bývají dobrými věcmi.
28Vi donas al ili, ili kolektas; Vi malfermas Vian manon, kaj ili satiĝas de bonaĵo.
29Když skrýváš tvář svou, rmoutí se; když odjímáš ducha jejich, hynou, a v prach svůj se navracejí.
29Vi kaŝas Vian vizaĝon, tiam ili ektimas; Vi forprenas ilian spiriton, Tiam ili mortas kaj revenas al sia polvo.
30Vysíláš ducha svého, a zase stvořeni bývají, a obnovuješ tvář země.
30Vi sendas Vian spiriton, tiam ili kreiĝas; Kaj Vi renovigas la vizaĝon de la tero.
31Budiž sláva Hospodinova na věky, rozveselujž se Hospodin v skutcích svých.
31Gloro al la Eternulo estu eterne; La Eternulo ĝoju pri Siaj faritaĵoj.
32On když pohledí na zemi, anať se třese; když se dotkne hor, anť se kouří.
32Li ekrigardas la teron, kaj ĝi tremas; Li ektuŝas la montojn, kaj ili fumiĝas.
33Zpívati budu Hospodinu, dokudž jsem živ; žalmy Bohu svému zpívati budu, pokudž mne stává.
33Mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos; Mi muzikados al mia Dio, dum mi estos.
34Libé bude přemyšlování mé o něm, jáť rozveselím se v Hospodinu.
34Agrabla estu al Li mia meditado; Mi ĝojos pri la Eternulo.
35Ó by hříšníci vyhynuli z země, a bezbožných aby již nebylo. Dobrořeč duše má Hospodinu. Halelujah.
35Malaperu pekuloj de sur la tero, Kaj malvirtuloj ne plu ekzistu. Benu, ho mia animo, la Eternulon. Haleluja!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.