Žalmy 102
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Modlitba chudého, když sevřín jsa, před Hospodinem vylévá žádosti své.
1Ho Eternulo, aŭskultu mian preĝon; Kaj mia krio venu al Vi.
2Hospodine, slyš modlitbu mou, a volání mé přijdiž k tobě.
2Ne kaŝu antaŭ mi Vian vizaĝon en la tago de mia suferado; Klinu al mi Vian orelon; En la tago, kiam mi vokas, rapide aŭskultu min.
3Neskrývej tváři své přede mnou, v den ssoužení mého nakloň ke mně ucha svého; když k tobě volám, rychle vyslyš mne.
3Ĉar pasis kiel fumo miaj tagoj, Kaj miaj ostoj ĉirkaŭbrulis kiel en forno.
4Nebo mizejí jako dým dnové moji, a kosti mé jako ohniště vypáleny jsou.
4Falĉiĝis kiel herbo kaj sekiĝis mia koro, Ĉar mi forgesis manĝi mian panon.
5Poraženo jest jako bylina, a usvadlo srdce mé, tak že jsem chleba svého jísti zapomenul.
5De la voĉo de mia plorado Algluiĝis miaj ostoj al mia karno.
6Od hlasu lkání mého přilnuly kosti mé k kůži mé.
6Mi similiĝis al pelikano en la dezerto, Mi fariĝis kiel noktuo en ruinoj.
7Podobný jsem učiněn pelikánu na poušti, jsem jako výr na pustinách.
7Mi ne dormas, Kaj mi estas kiel birdo solulo sur tegmento.
8Bdím, a jsem jako vrabec osamělý na střeše.
8Ĉiutage insultas min miaj malamikoj, Miaj mokantoj ĵuras per mi.
9Každý den utrhají mi nepřátelé moji, a posměvači moji proklínají mnou.
9Ĉar cindron mi manĝis kiel panon, Kaj mian trinkaĵon mi miksis kun larmoj,
10Nebo jídám popel jako chléb, a k nápoji svému slz přiměšuji,
10Kaŭze de Via kolero kaj indigno; Ĉar Vi min levis kaj ĵetis.
11Pro rozhněvání tvé a zažžený hněv tvůj; nebo zdvihna mne, hodils mnou.
11Miaj tagoj malaperas kiel ombro, Kaj mi sekiĝas kiel herbo.
12Dnové moji jsou jako stín nachýlený, a já jako tráva usvadl jsem.
12Sed Vi, ho Eternulo, restas eterne; Kaj la memoro pri Vi restas de generacio al generacio.
13Ale ty, Hospodine, na věky zůstáváš, a památka tvá od národu až do pronárodu.
13Vi leviĝos, Vi korfavoros Cionon; Ĉar estas tempo por ĝin kompati, ĉar venis la tempo.
14Ty povstana, smiluješ se nad Sionem, nebo čas jest učiniti milost jemu, a čas uložený přišel.
14Ĉar Viaj sklavoj ekamis ĝiajn ŝtonojn, Ĉarma estas por ili ĝia polvo.
15Nebo líbost mají služebníci tvoji v kamení jeho, a nad prachem jeho slitují se,
15Kaj ektimos popoloj la nomon de la Eternulo, Kaj ĉiuj reĝoj de la tero Vian gloron.
16Aby se báli pohané jména Hospodinova, a všickni králové země slávy tvé,
16Ĉar la Eternulo rekonstruis Cionon, Kaj aperis en Sia gloro.
17Když by Hospodin vzdělal Sion, a ukázal se v slávě své,
17Li Sin turnis al la preĝo de la forlasitoj, Kaj ne forpuŝis ilian petegon.
18Když by popatřil k modlitbě poníženého lidu, nepohrdaje modlitbou jejich.
18Ĉi tio estos skribita por estontaj generacioj; Kaj rekreita popolo gloros la Eternulon.
19Budeť to zapsáno pro budoucí potomky, a lid, kterýž má stvořen býti, chváliti bude Hospodina,
19Ĉar Li rigardis malsupren el Sia sankta altaĵo, El la ĉielo la Eternulo direktis rigardon al la tero,
20Že shlédl s výsosti svatosti své. Hospodin s nebe na zemi že popatřil,
20Por aŭdi la ĝemon de malliberulo, Por liberigi la kondamnitajn al morto;
21Aby vyslyšel vzdychání vězňů, a rozvázal ty, kteříž již k smrti oddání byli,
21Por ke oni rakontu en Cion pri la nomo de la Eternulo Kaj en Jerusalem pri Lia gloro,
22Aby vypravovali na Sionu jméno Hospodinovo, a chválu jeho v Jeruzalémě,
22Kiam kolektiĝos kune la popoloj kaj regnoj, Por servi al la Eternulo.
23Když se spolu shromáždí národové a království, aby sloužili Hospodinu.
23Li lacigis en la vojo miajn fortojn, Li mallongigis miajn tagojn.
24Ztrápilť jest na cestě sílu mou, ukrátil dnů mých,
24Mi diras: Ho mia Dio, ne forprenu min en la mezo de miaj tagoj, Vi, kies jaroj estas de generacio al generacio.
25Až jsem řekl: Můj Bože, nebeř mne u prostřed dnů mých; od národu zajisté až do pronárodu jsou léta tvá,
25En antikveco Vi fondis la teron; Kaj la ĉielo estas la faro de Viaj manoj.
26I prvé nežlis založil zemi, a dílo rukou svých, nebesa.
26Ili pereos, sed Vi restos; Kaj ĉiuj ili eluziĝos kiel vesto, Kiel veston Vi ilin ŝanĝos, kaj ili ŝanĝiĝos.
27Onať pominou, ty pak zůstáváš; všecky ty věci jako roucho zvetšejí, jako oděv změníš je, a změněny budou.
27Sed Vi restas la sama, Kaj Viaj jaroj ne finiĝos.
28Ty pak jsi tentýž, a léta tvá nikdy nepřestanou.
28La filoj de Viaj sklavoj restos, Kaj ilia semo fortikiĝos antaŭ Vi.
29Synové služebníků tvých bydliti budou, a símě jejich zmocní se před tebou.
no verse 29 in this text
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.