Psalmen 102
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Gebed van een ongelukkige, als de moed hem ontzinkt, en hij voor Jahweh zijn jammerklacht uitstort. Jahweh, hoor mijn gebed, Mijn jammerklacht dringe tot U door!
1Ho Eternulo, aŭskultu mian preĝon; Kaj mia krio venu al Vi.
2Verberg voor mij uw aanschijn niet, Wanneer het mij bang wordt; Luister naar mij, als ik roep, En verhoor mij toch snel!
2Ne kaŝu antaŭ mi Vian vizaĝon en la tago de mia suferado; Klinu al mi Vian orelon; En la tago, kiam mi vokas, rapide aŭskultu min.
3Want als rook gaan mijn dagen voorbij; En mijn gebeente gloeit als een oven;
3Ĉar pasis kiel fumo miaj tagoj, Kaj miaj ostoj ĉirkaŭbrulis kiel en forno.
4Mijn hart is verdroogd en verdord als het gras, Want ik denk er niet aan, mijn brood nog te eten;
4Falĉiĝis kiel herbo kaj sekiĝis mia koro, Ĉar mi forgesis manĝi mian panon.
5En door mijn klagen en kermen, Kleeft mijn gebeente aan mijn vlees.
5De la voĉo de mia plorado Algluiĝis miaj ostoj al mia karno.
6Ik ben als een pelikaan der woestijn, En als een uil tussen puinen;
6Mi similiĝis al pelikano en la dezerto, Mi fariĝis kiel noktuo en ruinoj.
7Ik kan niet meer slapen, en zit maar te klagen, Als een eenzame mus op het dak.
7Mi ne dormas, Kaj mi estas kiel birdo solulo sur tegmento.
8Mijn vijanden houden niet op, mij te honen, En tegen mij te razen en te vloeken.
8Ĉiutage insultas min miaj malamikoj, Miaj mokantoj ĵuras per mi.
9Ja, ik eet as als mijn brood, En met tranen meng ik mijn drank;
9Ĉar cindron mi manĝis kiel panon, Kaj mian trinkaĵon mi miksis kun larmoj,
10Want Gij hebt om uw gramschap en toorn Mij opgenomen en weggeslingerd!
10Kaŭze de Via kolero kaj indigno; Ĉar Vi min levis kaj ĵetis.
11Mijn dagen vlieden heen als een schaduw, Ik kwijn weg als het gras.
11Miaj tagoj malaperas kiel ombro, Kaj mi sekiĝas kiel herbo.
12Maar Gij, Jahweh, blijft eeuwig, En uw Naam van geslacht tot geslacht!
12Sed Vi, ho Eternulo, restas eterne; Kaj la memoro pri Vi restas de generacio al generacio.
13Gij zult opstaan, en U over Sion ontfermen: Het is tijd, hem genadig te zijn; het uur is gekomen!
13Vi leviĝos, Vi korfavoros Cionon; Ĉar estas tempo por ĝin kompati, ĉar venis la tempo.
14Want uw dienaars hebben zijn stenen lief, En hebben deernis met zijn puinen.
14Ĉar Viaj sklavoj ekamis ĝiajn ŝtonojn, Ĉarma estas por ili ĝia polvo.
15Dan zullen de heidenen de Naam van Jahweh vrezen, Alle vorsten der aarde uw majesteit:
15Kaj ektimos popoloj la nomon de la Eternulo, Kaj ĉiuj reĝoj de la tero Vian gloron.
16Omdat Jahweh Sion herbouwt, En Zich openbaart in zijn glorie;
16Ĉar la Eternulo rekonstruis Cionon, Kaj aperis en Sia gloro.
17Zich tot de bede der verlatenen neigt, En hun gebed niet versmaadt!
17Li Sin turnis al la preĝo de la forlasitoj, Kaj ne forpuŝis ilian petegon.
18Men schrijve dit op voor een volgend geslacht, Opdat het volk, door Jahweh herschapen, Hem zal prijzen:
18Ĉi tio estos skribita por estontaj generacioj; Kaj rekreita popolo gloros la Eternulon.
19Als Jahweh weer neerziet Uit zijn heilige woning, En uit de hemel Weer neerblikt op aarde:
19Ĉar Li rigardis malsupren el Sia sankta altaĵo, El la ĉielo la Eternulo direktis rigardon al la tero,
20Om het gekerm der gevangenen te horen, Te verlossen, die ten dode zijn gewijd;
20Por aŭdi la ĝemon de malliberulo, Por liberigi la kondamnitajn al morto;
21En om Jahweh’s Naam in Sion te melden, In Jerusalem zijn lof,
21Por ke oni rakontu en Cion pri la nomo de la Eternulo Kaj en Jerusalem pri Lia gloro,
22Wanneer de volkeren zich verzamelen, En de koninkrijken, om Jahweh te dienen!
22Kiam kolektiĝos kune la popoloj kaj regnoj, Por servi al la Eternulo.
23Wel heeft Hij midden op mijn weg mijn krachten gebroken, En mijn dagen verkort; maar toch blijf ik bidden:
23Li lacigis en la vojo miajn fortojn, Li mallongigis miajn tagojn.
24Mijn God, neem mij niet weg op de helft mijner dagen; Uw jaren duren van geslacht tot geslacht.
24Mi diras: Ho mia Dio, ne forprenu min en la mezo de miaj tagoj, Vi, kies jaroj estas de generacio al generacio.
25In den beginne hebt Gij de aarde gegrond, En de hemelen zijn het werk uwer handen!
25En antikveco Vi fondis la teron; Kaj la ĉielo estas la faro de Viaj manoj.
26Zij zullen vergaan, maar Gij blijft; Als een kleed zullen zij allen verslijten.
26Ili pereos, sed Vi restos; Kaj ĉiuj ili eluziĝos kiel vesto, Kiel veston Vi ilin ŝanĝos, kaj ili ŝanĝiĝos.
27Gij verwisselt ze als een mantel, zij zullen verdwijnen; Maar Gij blijft dezelfde, en uw jaren nemen geen einde.
27Sed Vi restas la sama, Kaj Viaj jaroj ne finiĝos.
28Zo blijven ook de zonen uwer dienaars bestaan, En hun kroost houdt stand voor uw aanschijn!
28La filoj de Viaj sklavoj restos, Kaj ilia semo fortikiĝos antaŭ Vi.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.