Spreuken 1
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Spreuken van Salomon, den zoon van David, Den koning van Israël:
1Sentencoj de Salomono, filo de David, reĝo de Izrael:
2Ze leren u kennen wijsheid en tucht, Ze geven u begrip voor verstandige woorden;
2Por scii saĝon kaj moralinstruon; Por kompreni parolojn de prudento;
3Ze voeden u op tot heilzame tucht, Rechtschapenheid, plichtsbesef en oprechtheid.
3Por ricevi instruon pri saĝo, Vero, justo, kaj honesto;
4Aan de onnozelen schenken ze ervaring, Aan jonge mensen doordachte kennis.
4Por doni al la malkleruloj spriton, Al la junulo scion kaj singardemon.
5Als een wijze ze hoort, zal hij zijn inzicht verdiepen, Een verstandig mens zal er ideeën door krijgen;
5Saĝulo aŭdu kaj plimultigu sian scion, Kaj prudentulo akiros gvidajn kapablojn,
6Spreuk en strikvraag zal hij doorzien, De woorden der wijzen en hun problemen.
6Por kompreni sentencon kaj retoraĵon, La vortojn de saĝuloj kaj iliajn enigmojn.
7Het ontzag voor Jahweh is de grondslag der wijsheid; Maar ongelovigen lachen om wijsheid en tucht.
7La timo antaŭ la Eternulo estas la komenco de sciado. Saĝon kaj instruon malpiuloj malestimas.
8Mijn zoon, luister dus naar de wenken van uw vader, Sla niet in de wind, wat uw moeder u leerde;
8Aŭskultu, mia filo, la instruon de via patro, Kaj ne forĵetu la ordonon de via patrino;
9Want het siert uw hoofd als een krans, Uw hals als een snoer.
9Ĉar ili estas bela krono por via kapo, Kaj ornamo por via kolo.
10Mijn zoon, als zondaars u willen verleiden, stem niet toe,
10Mia filo, se pekuloj vin logos, Ne sekvu ilin.
11Als ze u zeggen: Ga met ons mee, Laat ons loeren op bloed, Laat ons zo maar onschuldigen belagen,
11Se ili diros: Iru kun ni, Ni embuskos por mortigi, Ni senkaŭze insidos senkulpulojn;
12Gelijk de onderwereld hen levend verslinden, Als zij, die ten grave dalen, geheel en al;
12Kiel Ŝeol ni englutos ilin vivajn, Kaj la piulojn kiel irantajn en la tombon;
13Allerlei kostbare schatten zullen we vinden, Onze huizen vullen met buit;
13Ni trovos diversajn grandvaloraĵojn, Ni plenigos niajn domojn per rabaĵo;
14Ge moogt meeloten in onze kring, Eén buidel zullen we samen delen!
14Vi lotos meze inter ni, Unu monujo estos por ni ĉiuj:
15Mijn zoon, ga dan niet met hen mee, En houd uw voet af van hun pad;
15Mia filo, ne iru la vojon kune kun ili; Gardu vian piedon de ilia vojstreko,
16Want hun voeten ijlen naar het kwade, En haasten zich, om bloed te vergieten.
16Ĉar iliaj piedoj kuras al malbono, Kaj rapidas, por verŝi sangon.
17Maar zoals het niet geeft, of het net wordt gespannen, Terwijl alle vogels het zien:
17Ĉar vane estas metata reto Antaŭ la okuloj de ĉiu birdo.
18Zo loeren ze slechts op hun eigen bloed, En belagen ze hun eigen leven!
18Kaj ili embuskas sian propran sangon, Ili insidas siajn proprajn animojn.
19Zo gaat het allen, die uit zijn op oneerlijke winst: Deze beneemt zijn bezitters het leven.
19Tiaj estas la vojoj de ĉiu, kiu avidas rabakiron; Ĝi forprenas la vivon de sia posedanto.
20De wijsheid roept luid in de straten, Op de pleinen verheft ze haar stem;
20La saĝo krias sur la strato; Ĝi aŭdigas sian voĉon sur la placoj;
21Ze roept op de tinne der muren, En spreekt aan de ingang der poorten:
21Ĝi vokas en la ĉefaj kunvenejoj, ĉe la pordegaj enirejoj; En la urbo ĝi diras siajn parolojn.
22Hoe lang nog, dommen, blijft gij liever onnozel, Blijven de eigenwijzen verwaand, Willen de dwazen van geen wijsheid horen?
22Ĝis kiam, ho malkleruloj, vi amos nescion? Kaj al blasfemantoj plaĉos blasfemado, Kaj senprudentuloj malamos scion?
23Keert u tot mijn vermaning; Dan stort ik mijn geest over u uit, En maak u mijn woorden bekend.
23Returnu vin al mia predikado; Jen mi eligos al vi mian spiriton, Mi sciigos al vi miajn vortojn.
24Maar zo ge weigert, als ik roep, En niemand er op let, als ik mijn hand verhef;
24Ĉar mi vokis, kaj vi rifuzis; Mi etendis mian manon, kaj neniu atentis;
25Zo ge mijn raad geheel en al in de wind slaat, En van mijn vermaning niet wilt weten:
25Kaj vi forĵetis ĉiujn miajn konsilojn, Kaj miajn predikojn vi ne deziris:
26Zal ik lachen, wanneer het u slecht gaat, Zal ik spotten, wanneer uw verschrikking komt als een onweer;
26Tial ankaŭ mi ridos ĉe via malfeliĉo; Mi mokos, kiam timo vin atakos.
27Wanneer uw ongeluk nadert als een orkaan, Wanneer benauwdheid en angst u overvallen!
27Kiam la timo atakos vin kiel uragano, Kaj via malfeliĉo venos kiel ventego, Kiam venos al vi mizero kaj sufero:
28Dan zal men mij roepen, maar zal ik niet antwoorden, Zal men mij zoeken, maar mij niet vinden!
28Tiam ili min vokos, sed mi ne respondos; Ili min serĉos, sed min ne trovos.
29Omdat ze van wijsheid niets wilden weten, En het ontzag voor Jahweh niet hebben verkozen,
29Tial ke ili malamis scion, Kaj timon antaŭ la Eternulo ili ne deziris havi,
30Van mijn raad niets moesten hebben, En al mijn vermaan in de wind hebben geslagen:
30Ili ne deziris miajn konsilojn, Ili malestimis ĉiujn miajn predikojn:
31Zullen ze eten de vrucht van hun wandel, Verzadigd worden met wat ze beraamden.
31Ili manĝu la fruktojn de sia agado, Kaj ili satiĝu de siaj pripensoj.
32Want de onnozelen komen door hun onverschilligheid om, De dwazen storten door hun lichtzinnigheid in het verderf;
32Ĉar la kapricoj de la malsaĝuloj ilin mortigas, Kaj la senzorgeco de la senorduloj ilin pereigas.
33Maar die naar mij luistert, zal in veiligheid wonen, Bevrijd van de vrees voor de rampen!
33Sed kiu min aŭskultas, tiu loĝos sendanĝere, Kaj estos trankvila, kaj ne timos malbonon.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.