Приповісток 1
Kulish and Puluj Bible (1905)Translation
Kulish and Puluj Bible (1905)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Приповістї Соломона Давиденка, царя Ізраїлського,
1Sentencoj de Salomono, filo de David, reĝo de Izrael:
2Щоб познати премудрість і науку та зрозуміти слова розсудні;
2Por scii saĝon kaj moralinstruon; Por kompreni parolojn de prudento;
3Щоб присвоїти собі вправу в розважуваннї, правосудї, в судї та правостї;
3Por ricevi instruon pri saĝo, Vero, justo, kaj honesto;
4Щоб подати простакам понятливість, а молодикові знаннє й обачність;
4Por doni al la malkleruloj spriton, Al la junulo scion kaj singardemon.
5Щоб мудрий вислухав і став іще мудрійшим, а розумний щоб знайшов мудрі ради;
5Saĝulo aŭdu kaj plimultigu sian scion, Kaj prudentulo akiros gvidajn kapablojn,
6Щоб нам второпати всяку приповість і замотану мову, слова мудрих та загадки їх:
6Por kompreni sentencon kaj retoraĵon, La vortojn de saĝuloj kaj iliajn enigmojn.
7Почин премудростї — Господень страх; безумні нехтують і розум і науку.
7La timo antaŭ la Eternulo estas la komenco de sciado. Saĝon kaj instruon malpiuloj malestimas.
8Слухай, мій сину, науки батька твого, й не відкидай материного заповіту;
8Aŭskultu, mia filo, la instruon de via patro, Kaj ne forĵetu la ordonon de via patrino;
9Бо гарний се вінок на голову твою й прикраса на шию тобі.
9Ĉar ili estas bela krono por via kapo, Kaj ornamo por via kolo.
10Сину мій! як будуть надити тебе ледачі люде, не слухай їх;
10Mia filo, se pekuloj vin logos, Ne sekvu ilin.
11Як скажуть: Ось ходїм, засядемо, щоб убити, заляжемо на чесного — безвинного,
11Se ili diros: Iru kun ni, Ni embuskos por mortigi, Ni senkaŭze insidos senkulpulojn;
12Проковтнемо його живого, мов безодня, — цїлого, мов би провалився в пропасть;
12Kiel Ŝeol ni englutos ilin vivajn, Kaj la piulojn kiel irantajn en la tombon;
13Награбимо добра ми всякого в його, сповнимо доми свої хижим лупом;
13Ni trovos diversajn grandvaloraĵojn, Ni plenigos niajn domojn per rabaĵo;
14Жереб на твою пайку кидати меш разом із нами, спільний склад буде в нас усїх, —
14Vi lotos meze inter ni, Unu monujo estos por ni ĉiuj:
15Мій сину! не ходи по одній з ними дорозї, зупини ногу твою на їх стежцї,
15Mia filo, ne iru la vojon kune kun ili; Gardu vian piedon de ilia vojstreko,
16Бо ноги їх біжять до злого, і кваплять на пролив крові.
16Ĉar iliaj piedoj kuras al malbono, Kaj rapidas, por verŝi sangon.
17Шкода ж бо ставити в очах всїх птиць сїла;
17Ĉar vane estas metata reto Antaŭ la okuloj de ĉiu birdo.
18Вони ж чигають на власну кров, і складають зраду проти своїм душам.
18Kaj ili embuskas sian propran sangon, Ili insidas siajn proprajn animojn.
19Ось такі дороги всїх тих, що ласі на чуже добро: воно відбирає життє тим, що його загарбали.
19Tiaj estas la vojoj de ĉiu, kiu avidas rabakiron; Ĝi forprenas la vivon de sia posedanto.
20Премудрість говорить по улицях, піднімає свій голос по майданах;
20La saĝo krias sur la strato; Ĝi aŭdigas sian voĉon sur la placoj;
21Вона проповідає по головних зборищах, у ввіходах до міських воріт промовляє, говорючи:
21Ĝi vokas en la ĉefaj kunvenejoj, ĉe la pordegaj enirejoj; En la urbo ĝi diras siajn parolojn.
22Доки ж вам, ви невіжі, люба буде темнота? доки, ви дурні, кохати метесь в дурнотї? доки нетямущим буде знаннє противне?
22Ĝis kiam, ho malkleruloj, vi amos nescion? Kaj al blasfemantoj plaĉos blasfemado, Kaj senprudentuloj malamos scion?
23Приникнїть ід мойму картанню: Ось я пролию на вас мого духа, звіщу вам слова мої.
23Returnu vin al mia predikado; Jen mi eligos al vi mian spiriton, Mi sciigos al vi miajn vortojn.
24Я звала вас, а ви не слухали, я руку простягала, та не було, хто б уважав;
24Ĉar mi vokis, kaj vi rifuzis; Mi etendis mian manon, kaj neniu atentis;
25Моєю радою ви гордували й докорів моїх не приняли.
25Kaj vi forĵetis ĉiujn miajn konsilojn, Kaj miajn predikojn vi ne deziris:
26За те ж і я насьміюся з вашої погибелї, і радїти му, як найде страх на вас;
26Tial ankaŭ mi ridos ĉe via malfeliĉo; Mi mokos, kiam timo vin atakos.
27Як прийде на вас переляк, мов та буря, й біда, мов хуртовина, пронесеться над вами; коли обгорне вас смуток і тїснота.
27Kiam la timo atakos vin kiel uragano, Kaj via malfeliĉo venos kiel ventego, Kiam venos al vi mizero kaj sufero:
28Тодї кликати муть мене, — та не озовуся; з досьвітку шукати будуть, — та не знайдуть мене.
28Tiam ili min vokos, sed mi ne respondos; Ili min serĉos, sed min ne trovos.
29За те, що знаннє ви зненавидїли й страху Божого не прийняли,
29Tial ke ili malamis scion, Kaj timon antaŭ la Eternulo ili ne deziris havi,
30Що не схотїли слухати моєї ради, погордували докорами моїми;
30Ili ne deziris miajn konsilojn, Ili malestimis ĉiujn miajn predikojn:
31За се їсти муть плоди вчинків своїх та переситяться химерами своїми.
31Ili manĝu la fruktojn de sia agado, Kaj ili satiĝu de siaj pripensoj.
32Так, упрямість невіжів убє їх і байдужність дурних погубить їх;
32Ĉar la kapricoj de la malsaĝuloj ilin mortigas, Kaj la senzorgeco de la senorduloj ilin pereigas.
33Хто ж послухає мене, той буде жити безпечно й спокійно, не лякаючись лиха.
33Sed kiu min aŭskultas, tiu loĝos sendanĝere, Kaj estos trankvila, kaj ne timos malbonon.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.