Psalmen 104
Petrus Canisius Bible, 1939 (De Heilige Schrift)
Londona Biblio (Esperanto, 1910)
1Halleluja! Loof Jahweh, mijn ziel: Jahweh, mijn God, hoog zijt Gij verheven! Gij hebt U met glorie en luister omkleed,
1Benu, ho mia animo, la Eternulon. Ho Eternulo, mia Dio, Vi estas tre granda, De majesto kaj beleco Vi estas vestita;
2En hult U in het licht als een mantel; Gij spant de hemelen uit als een tent,
2Vi, kiu estas ĉirkaŭkovrita de lumo kiel de vesto, Kiu sternas la ĉielon kiel tapiŝon;
3En legt op de wateren uw opperzalen. Gij maakt van de wolken uw wagen, Zweeft op de vleugels van de wind;
3Kiu aranĝas sur la akvo Siajn ĉambrojn, Kiu faras la nubojn Lia veturilo; Kiu iras sur la flugiloj de la vento;
4Stelt de stormen aan tot uw boden, Laaiend vuur tot uw knechten.
4Kiu faras la ventojn Liaj senditoj, Flamantan fajron Liaj servantoj;
5Gij hebt de aarde op haar pijlers gegrond, Zodat ze voor eeuwig niet wankelt.
5Kiu fondis la teron sur ĝiaj fundamentoj, Ke ĝi neniam ŝanceliĝos.
6De Oceaan bedekte haar als een kleed, Nog boven de bergen stonden de wateren:
6La abismon Vi kovris kiel per vesto, Sur la montoj staras akvo;
7Maar ze namen de vlucht voor uw dreigen, Rilden van angst voor de stem van uw donder;
7De Via minaco ĝi kuras, De la voĉo de Via tondro ĝi forrapidas.
8Toen rezen de bergen, en zonken de dalen Op de plaats, die Gij hun hadt bestemd.
8Ĝi leviĝas sur montojn, malleviĝas sur valojn, Al tiu loko, kiun Vi destinis por ĝi.
9Gij hebt ze grenzen gesteld, die ze niet overschreden, Ze mochten niet meer de aarde bedekken;
9Vi faris limon, kiun ĝi ne superpaŝos, Por ke ĝi ne revenu por kovri la teron.
10Gij zendt de bronnen in de dalen, En tussen de bergen stromen ze voort;
10Vi sendas fontojn al la riveroj, Kiuj iras inter montoj;
11Ze laven al de wilde dieren, En de woudezel lest er zijn dorst;
11Ili trinkigas ĉiujn kampajn bestojn; Sovaĝaj azenoj kvietigas sian soifon.
12Daar nestelen de vogels uit de lucht, En fluiten er tussen de struiken.
12Apud ili loĝas la birdoj ĉielaj, El inter la branĉoj ili sonigas sian voĉon.
13Uit uw zalen drenkt Gij de bergen, Door het sap van uw nevel wordt de aarde verzadigd;
13Vi trinkigas la montojn el Viaj ĉambroj; Per la produktoj de Viaj faroj satiĝas la tero.
14Gij laat voor het vee het gras ontspruiten, En het groen voor wat de mensen dient. Gij roept het graan uit de aarde te voorschijn,
14Vi kreskigas herbon por la bruto, Kaj verdaĵon, kiu servas al la homo, Por elirigi panon el la tero.
15En de wijn, die het hart van de mensen verheugt; Olie, om het gelaat te doen glanzen, Brood, dat het hart van de mensen verkwikt.
15Kaj la vino gajigas la koron de la homo, La vizaĝo brilas de la oleo, Kaj la pano fortikigas la koron de la homo.
16Jahweh’s bomen drinken zich vol, De Libanon-ceders, die Hij heeft geplant:
16Satiĝas la arboj de la Eternulo, La cedroj de Lebanon, kiujn Li plantis;
17Waar de vogels zich nestelen, In wier toppen de ooievaar woont.
17Kaj tie nestas birdoj; Cikonio havas sian loĝejon sur abioj;
18De hoogste bergen zijn voor de gemzen, De klippen een schuilplaats voor bokken.
18La altaj montoj estas por la ibeksoj, La rokoj estas rifuĝejo por la hirakoj.
19Gij schiept de maan, om de tijd te bepalen, De zon weet, wanneer ze onder moet gaan.
19Li aranĝis la lunon laŭ la partoj de tempo; La suno scias sian subiron.
20Maakt Gij het donker, dan wordt het nacht, En sluipen de wilde beesten rond,
20Vi sendas mallumon, kaj fariĝas nokto, Dum kiu vagas ĉiuj arbaraj bestoj;
21Brullen de leeuwen om buit, En vragen God om hun voedsel.
21La leonidoj krias pri rabakiro, Por peti de Dio sian manĝaĵon.
22De zon gaat op: ze kruipen weg, En leggen zich neer in hun holen;
22Kiam leviĝas la suno, Ili sin kaŝas kaj kuŝiĝas en siaj loĝejoj.
23Maar de mens tijgt aan zijn werk, En aan zijn arbeid tot aan de avond.
23Eliras homo por sia okupiĝo, Por sia laboro ĝis la vespero.
24Hoe ontzaglijk zijn uw werken, o Jahweh: Gij hebt ze allen met wijsheid gewrocht! De aarde is vol van uw schepselen,
24Kiel multaj estas Viaj faroj, ho Eternulo! Ĉion Vi faris kun saĝo; La tero estas plena de Viaj faritaĵoj.
25Niet minder de zee; Die is groot en geweldig, En het wemelt daarin zonder tal: Beesten, kleine en grote,
25Jen la maro, granda kaj vasta: Tie estas rampaĵoj sennombraj, Bestoj malgrandaj kaj grandaj;
26Monsters trekken er door, Liwjatan dien Gij hebt geschapen, Om er mede te spelen.
26Tie iras ŝipoj; Tie estas la levjatano, kiun Vi kreis, ke ĝi tie ludu.
27Allen zien naar U uit, Om voedsel, elk op zijn tijd.
27Ĉiuj ili atendas de Vi, Ke Vi donu al ili manĝon en ĝia tempo.
28Geeft Gij het: ze eten het op; Gij opent uw hand: ze worden van het goede verzadigd.
28Vi donas al ili, ili kolektas; Vi malfermas Vian manon, kaj ili satiĝas de bonaĵo.
29Maar verbergt Gij uw aanschijn: Ze verstarren van schrik; Gij ontneemt hun de adem: Ze sterven en keren terug tot hun stof.
29Vi kaŝas Vian vizaĝon, tiam ili ektimas; Vi forprenas ilian spiriton, Tiam ili mortas kaj revenas al sia polvo.
30Maar Gij zendt weer uw geest: en ze worden geschapen, En Gij vernieuwt het aanschijn der aarde!
30Vi sendas Vian spiriton, tiam ili kreiĝas; Kaj Vi renovigas la vizaĝon de la tero.
31Eeuwig dure de glorie van Jahweh, En blijve Jahweh Zich in zijn werken verheugen;
31Gloro al la Eternulo estu eterne; La Eternulo ĝoju pri Siaj faritaĵoj.
32Hij, die de aarde beziet: en ze beeft; Die de bergen aanraakt: ze roken!
32Li ekrigardas la teron, kaj ĝi tremas; Li ektuŝas la montojn, kaj ili fumiĝas.
33Heel mijn leven zal ik zingen voor Jahweh, Mijn God blijven loven, zolang ik besta!
33Mi kantados al la Eternulo, dum mi vivos; Mi muzikados al mia Dio, dum mi estos.
34Moge mijn zang Hèm behagen, En ìk mij in Jahweh verblijden;
34Agrabla estu al Li mia meditado; Mi ĝojos pri la Eternulo.
35Maar mogen de zondaars van de aarde verdwijnen, En de goddelozen niet blijven bestaan! Loof Jahweh, mijn ziel!
35Malaperu pekuloj de sur la tero, Kaj malvirtuloj ne plu ekzistu. Benu, ho mia animo, la Eternulon. Haleluja!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.