مزامیر 39

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

Modern Hebrew Bible

1گفتم راههای خود را حفظ خواهم کردتا به زبانم خطا نورزم. دهان خود را به لجام نگاه خواهم داشت، مادامی که شریر پیش من است.

1למנצח לידיתון מזמור לדוד אמרתי אשמרה דרכי מחטוא בלשוני אשמרה לפי מחסום בעד רשע לנגדי׃

2من گنگ بودم و خاموش و از نیکویی نیز سکوت کردم و درد من به حرکت آمد.

2נאלמתי דומיה החשיתי מטוב וכאבי נעכר׃

3دلم در اندرونم گرم شد. چون تفکر می‌کردم آتش افروخته گردید. پس به زبان خود سخن گفتم.

3חם לבי בקרבי בהגיגי תבער אש דברתי בלשוני׃

4‌ای خداوند اجل مرا بر من معلوم ساز و مقدارایامم را که چیست تا بفهمم چه قدر فانی هستم.

4הודיעני יהוה קצי ומדת ימי מה היא אדעה מה חדל אני׃

5اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای وزندگانی‌ام در نظر تو هیچ است. یقین هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سلاه.

5הנה טפחות נתתה ימי וחלדי כאין נגדך אך כל הבל כל אדם נצב סלה׃

6اینک انسان در خیال رفتار می‌کند و محض بطالت مضطرب می‌گردد. ذخیره می‌کند و نمی داند کیست که ازآن تمتع خواهد برد.

6אך בצלם יתהלך איש אך הבל יהמיון יצבר ולא ידע מי אספם׃

7و الان‌ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.

7ועתה מה קויתי אדני תוחלתי לך היא׃

8مرا از همه گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.

8מכל פשעי הצילני חרפת נבל אל תשימני׃

9من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.

9נאלמתי לא אפתח פי כי אתה עשית׃

10بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.

10הסר מעלי נגעך מתגרת ידך אני כליתי׃

11چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تادیب می‌کنی، نفایس اورا مثل بید می‌گذاری. یقین هر انسان محض بطالت است، سلاه.

11בתוכחות על עון יסרת איש ותמס כעש חמודו אך הבל כל אדם סלה׃

12‌ای خداوند دعای مرابشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.

12שמעה תפלתי יהוה ושועתי האזינה אל דמעתי אל תחרש כי גר אנכי עמך תושב ככל אבותי׃

13روی (خشم )خود را از من بگردان تا فرحناک شوم قبل از آنکه رحلت کنم و نایاب گردم.

13השע ממני ואבליגה בטרם אלך ואינני׃

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.