مزامیر 39
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1گفتم راههای خود را حفظ خواهم کردتا به زبانم خطا نورزم. دهان خود را به لجام نگاه خواهم داشت، مادامی که شریر پیش من است.
1Unto the end, a psalm for David himself.
2من گنگ بودم و خاموش و از نیکویی نیز سکوت کردم و درد من به حرکت آمد.
2With expectation I have waited for the Lord, and he was attentive to me.
3دلم در اندرونم گرم شد. چون تفکر می‌کردم آتش افروخته گردید. پس به زبان خود سخن گفتم.
3And he heard my prayers, and brought me out of the pit of misery and the mire of dregs. And he set my feet upon a rock, and directed my steps.
4ای خداوند اجل مرا بر من معلوم ساز و مقدارایامم را که چیست تا بفهمم چه قدر فانی هستم.
4And he put a new canticle into my mouth, a song to our God. Many shall see, and shall fear: and they shall hope in the Lord.
5اینک روزهایم را مثل یک وجب ساخته‌ای وزندگانی‌ام در نظر تو هیچ است. یقین هر آدمی محض بطالت قرار داده شد، سلاه.
5Blessed is the man whose trust is in the name of the Lord; and who hath not had regard to vanities, and lying follies.
6اینک انسان در خیال رفتار می‌کند و محض بطالت مضطرب می‌گردد. ذخیره می‌کند و نمی داند کیست که ازآن تمتع خواهد برد.
6Thou hast multiplied thy wonderful works, O Lord my God: and in thy thoughts there is no one like to thee. I have declared and I have spoken they are multiplied above number.
7و الان‌ای خداوند برای چه منتظر باشم؟ امید من بر تو می‌باشد.
7Sacrifice and oblation thou didst not desire; but thou hast pierced ears for me. Burnt offering and sin offering thou didst not require:
8مرا از همه گناهانم برهان و مرا نزد جاهلان عار مگردان.
8Then said I, Behold I come. In the head of the book it is written of me
9من گنگ بودم وزبان خود را باز نکردم زیرا که تو این را کرده‌ای.
9That I should do thy will: O my God, I have desired it, and thy law in the midst of my heart.
10بلای خود را از من بردار زیرا که از ضرب دست تو من تلف می‌شوم.
10I have declared thy justice in a great church, lo, I will not restrain my lips: O Lord, thou knowest it.
11چون انسان را به‌سبب گناهش به عتابها تادیب می‌کنی، نفایس اورا مثل بید می‌گذاری. یقین هر انسان محض بطالت است، سلاه.
11I have not hid thy justice within my heart: I have declared thy truth and thy salvation. I have not concealed thy mercy and thy truth from a great council.
12ای خداوند دعای مرابشنو و به فریادم گوش بده و از اشکهایم ساکت مباش، زیرا که من غریب هستم در نزد تو و نزیل هستم مثل جمیع پدران خود.
12Withhold not thou, O Lord, thy tender mercies from me: thy mercy and thy truth have always upheld me.
13روی (خشم )خود را از من بگردان تا فرحناک شوم قبل از آنکه رحلت کنم و نایاب گردم.
13For evils without number have surrounded me; my iniquities have overtaken me, and I was not able to see. They are multiplied above the hairs of my head: and my heart hath forsaken me.
no verse 14 in this text
14Be pleased, O Lord, to deliver me, look down, O Lord, to help me.
no verse 15 in this text
15Let them be confounded and ashamed together, that seek after my soul to take it away. Let them be turned backward and be ashamed that desire evils to me.
no verse 16 in this text
16Let them immediately bear their confusion, that say to me: Tis well, tis well.
no verse 17 in this text
17Let all that seek thee rejoice and be glad in thee: and let such as love thy salvation say always: The Lord be magnified.
no verse 18 in this text
18But I am a beggar and poor: the Lord is careful for me. Thou art my helper and my protector: O my God, be not slack.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.