مزامیر 59

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)

1تا او را بکشند ای خدایم مرا از دشمنانم برهان! مرا ازمقاومت کنندگانم برافراز!

1Unto the end, for them that shall be changed, for the inscription of a title, to David himself, for doctrine,

2مرا ازگناهکاران خلاصی ده! و از مردمان خون ریزرهایی بخش!

2When he set fire to Mesopotamia of Syria and Sobal and Joab returned and slew of Edom, in the vale of the saltpits, twelve thousand men.

3زیرا اینک برای جانم کمین می‌سازند و زورآوران به ضد من جمع شده‌اند، بدون تقصیر من‌ای خداوند و بدون گناه من.

3O God, thou hast cast us off, and hast destroyed us; thou hast been angry, and hast had mercy on us.

4بی قصور من می‌شتابند و خود را آماده می‌کنند. پس برای ملاقات من بیدار شو و ببین.

4Thou hast moved the earth, and hast troubled it: heal thou the breaches thereof, for it has been moved.

5اما تو‌ای یهوه، خدای صبایوت، خدای اسرائیل! بیدارشده، همه امت‌ها را مکافات برسان و بر غداران بدکار شفقت مفرما، سلاه.

5Thou hast shewn thy people hard things; thou hast made us drink wine of sorrow.

6شامگاهان برمی گردند و مثل سگ بانگ می‌کنند و در شهردور می‌زنند.

6Thou hast given a warning to them that fear thee: that they may flee from before the bow: That thy beloved may be delivered.

7از دهان خود بدی را فرومی ریزند. در لبهای ایشان شمشیرهاست. زیرا می‌گویند: «کیست که بشنود؟»

7Save me with thy right hand, and hear me.

8و اما تو‌ای خداوند، بر ایشان خواهی خندید و تمامی امت‌ها را استهزا خواهی نمود.

8God hath spoken in his holy place: I will rejoice, and I will divide Sichem; and will mete out the vale of tabernacles.

9‌ای قوت من بسوی تو انتظار خواهم کشید زیراخدا قلعه بلند من است.

9Galaad is mine, and Manasses is mine: and Ephraim is the strength of my head. Juda is my king:

10خدای رحمت من پیش روی من خواهد رفت. خدا مرا بردشمنانم نگران خواهد ساخت.

10Moab is the pot of my hope. Into Edom will I stretch out my shoe: to me the foreigners are made subject.

11ایشان را به قتل مرسان.

11Who will bring me into the strong city? who will lead me into Edom?

12به‌سبب گناه زبان و سخنان لبهای خود، در تکبر خویش گرفتار شوند. و به عوض لعنت و دروغی که می‌گویند،

12Wilt not thou, O God, who hast cast us off? and wilt not thou, O God, go out with our armies?

13ایشان را فانی کن در غضب فانی کن تا نیست گردند و بدانند که خدادر یعقوب تا اقصای زمین سلطنت می‌کند. سلاه.

13Give us help from trouble: for vain is the salvation of man.

14و شامگاهان برگردیده، مثل سگ بانگ زنند ودر شهر گردش کنند.

14Through God we shall do mightily: and he shall bring to nothing them that afflict us.

15و برای خوراک پراکنده شوند و سیر نشده، شب را بسر برند.

no verse 15 in this text

16و اما من قوت تو را خواهم سرایید و بامدادان از رحمت تو ترنم خواهم نمود. زیرا قلعه بلند من هستی ودر روز تنگی ملجای منی.

no verse 16 in this text

17‌ای قوت من برای تو سرود می‌خوانم، زیرا خدا قلعه بلند من است وخدای رحمت من.

no verse 17 in this text

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.