یعقوب 1
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Douay-Rheims Bible, American Edition (1899)
1یعقوب که غلام خدا و عیسی مسیح خداوند است، به دوازده سبط که پراکنده هستند. خوش باشید.
1James the servant of God, and of our Lord Jesus Christ, to the twelve tribes which are scattered abroad, greeting.
2ای برادران من، وقتی که در تجربه های گوناگون مبتلا شوید، کمال خوشی دانید.
2My brethren, count it all joy, when you shall fall into divers temptations;
3چونکه می‌دانید که امتحان ایمان شما صبر راپیدا می‌کند.
3Knowing that the trying of your faith worketh patience.
4لکن صبر را عمل تام خود باشد تاکامل و تمام شوید و محتاج هیچ‌چیز نباشید.
4And patience hath a perfect work; that you may be perfect and entire, failing in nothing.
5واگر از شما کسی محتاج به حکمت باشد، سوال بکند از خدایی که هر کس را به سخاوت عطامی کند و ملامت نمی نماید و به او داده خواهدشد.
5But if any of you want wisdom, let him ask of God, who giveth to all men abundantly, and upbraideth not; and it shall be given him.
6لکن به ایمان سوال بکند و هرگز شک نکندزیرا هرکه شک کند، مانند موج دریاست که از بادرانده و متلاطم می‌شود.
6But let him ask in faith, nothing wavering. For he that wavereth is like a wave of the sea, which is moved and carried about by the wind.
7زیرا چنین شخص گمان نبرد که از خداوند چیزی خواهد یافت.
7Therefore let not that man think that he shall receive any thing of the Lord.
8مرد دودل در تمام رفتار خود ناپایدار است.
8A double minded man is inconstant in all his ways.
9لکن برادر مسکین به‌سرافرازی خود فخربنماید،
9But let the brother of low condition glory in his exaltation:
10و دولتمند از مسکنت خود، زیرا مثل گل علف در گذر است.
10And the rich, in his being low; because as the flower of the grass shall he pass away.
11از آنرو که آفتاب باگرمی طلوع کرده، علف را خشکانید و گلش به زیر افتاده، حسن صورتش زایل شد. به همینطورشخص دولتمند نیز در راههای خود، پژمرده خواهد گردید.
11For the sun rose with a burning heat, and parched the grass, and the flower thereof fell off, and the beauty of the shape thereof perished: so also shall the rich man fade away in his ways.
12خوشابحال کسی‌که متحمل تجربه شود، زیرا که چون آزموده شد، آن تاج حیاتی را که خداوند به محبان خود وعده فرموده است خواهد یافت.
12Blessed is the man that endureth temptation; for when he hath been proved, he shall receive a crown of life, which God hath promised to them that love him.
13هیچ‌کس چون در تجربه افتد، نگوید: «خدا مرا تجربه می‌کند»، زیرا خدا هرگزاز بدیها تجربه نمی شود و او هیچ‌کس را تجربه نمی کند.
13Let no man, when he is tempted, say that he is tempted by God. For God is not a tempter of evils, and he tempteth no man.
14لکن هرکس در تجربه می‌افتد وقتی که شهوت وی او را می‌کشد و فریفته می‌سازد.
14But every man is tempted by his own concupiscence, being drawn away and allured.
15پس شهوت آبستن شده، گناه را می‌زاید و گناه به انجام رسیده، موت را تولید می‌کند.
15Then when concupiscence hath conceived, it bringeth forth sin. But sin, when it is completed, begetteth death.
16ای برادران عزیز من، گمراه مشوید!
16Do not err, therefore, my dearest brethren.
17هر بخشندگی نیکو و هر بخشش کامل از بالا است و نازل می‌شود از پدر نورها که نزد او هیچ تبدیل و سایه گردش نیست.
17Every best gift, and every perfect gift, is from above, coming down from the Father of lights, with whom there is no change, nor shadow of alteration.
18او محض اراده خود ما رابوسیله کلمه حق تولید نمود تا ما چون نوبرمخلوقات او باشیم.
18For of his own will hath he begotten us by the word of truth, that we might be some beginning of his creatures.
19بنابراین، ای برادران عزیز من، هرکس درشنیدن تند و در گفتن آهسته و در خشم سست باشد.
19You know, my dearest brethren. And let every man be swift to hear, but slow to speak, and slow to anger.
20زیرا خشم انسان عدالت خدا را به عمل نمی آورد.
20For the anger of man worketh not the justice of God.
21پس هر نجاست و افزونی شر را دورکنید و با فروتنی، کلام کاشته شده را بپذیرید که قادر است که جانهای شما را نجات‌بخشد.
21Wherefore casting away all uncleanness, and abundance of naughtiness, with meekness receive the ingrafted word, which is able to save your souls.
22لکن کنندگان کلام باشید نه فقط شنوندگان که خود را فریب می‌دهند.
22But be ye doers of the word, and not hearers only, deceiving your own selves.
23زیرا اگر کسی کلام را بشنود و عمل نکند، شخصی را ماند که صورت طبیعی خود را در آینه می‌نگرد.
23For if a man be a hearer of the word, and not a doer, he shall be compared to a man beholding his own countenance in a glass.
24زیرا خود رانگریست و رفت و فور فراموش کرد که چطورشخصی بود.
24For he beheld himself, and went his way, and presently forgot what manner of man he was.
25لکن کسی‌که بر شریعت کامل آزادی چشم دوخت و در آن ثابت ماند، او چون شنونده فراموشکار نمی باشد، بلکه کننده عمل پس او در عمل خود مبارک خواهد بود.
25But he that hath looked into the perfect law of liberty, and hath continued therein, not becoming a forgetful hearer, but a doer of the work; this man shall be blessed in his deed.
26اگرکسی از شما گمان برد که پرستنده خدا است وعنان زبان خود را نکشد بلکه دل خود را فریب دهد، پرستش او باطل است.
26And if any man think himself to be religious, not bridling his tongue, but deceiving his own heart, this man’s religion is vain.
27پرستش صاف وبی عیب نزد خدا و پدر این است که یتیمان وبیوه‌زنان را در مصیبت ایشان تفقد کنند و خود رااز آلایش دنیا نگاه دارند.
27Religion clean and undefiled before God and the Father, is this: to visit the fatherless and widows in their tribulation: and to keep one’s self unspotted from this world.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.