مزامیر 144

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

World English Bible

1خداوند که صخره من است، متبارک باد! که دستهای مرا به جنگ وانگشتهای مرا به حرب تعلیم داد!

1Blessed be the LORD, my rock, who trains my hands to war, and my fingers to battle—

2رحمت من اوست و ملجای من و قلعه بلند من و رهاننده من وسپر من و آنکه بر او توکل دارم، که قوم مرا در زیراطاعت من می‌دارد.

2my loving kindness, my fortress, my high tower, my deliverer, my shield, and he in whom I take refuge, who subdues my people under me.

3‌ای خداوند، آدمی چیست که او را بشناسی؟ و پسر انسان که او را به حساب بیاوری؟

3LORD, what is man, that you care for him? Or the son of man, that you think of him?

4انسان مثل نفسی است و روزهایش مثل سایه‌ای است که می‌گذرد.

4Man is like a breath. His days are like a shadow that passes away.

5‌ای خداوند آسمانهای خود را خم ساخته، فرود بیا. و کوهها را لمس کن تا دود شوند.

5Part your heavens, LORD, and come down. Touch the mountains, and they will smoke.

6رعدرا جهنده ساخته، آنها را پراکنده ساز. تیرهای خود را بفرست و آنها را منهزم نما.

6Throw out lightning, and scatter them. Send out your arrows, and rout them.

7دست خودرا از اعلی بفرست، و مرا رهانیده، از آبهای بسیارخلاصی ده، یعنی از دست پسران اجنبی.

7Stretch out your hand from above, rescue me, and deliver me out of great waters, out of the hands of foreigners,

8که دهان ایشان به باطل سخن می‌گوید، و دست راست ایشان، دست دروغ است.

8whose mouths speak deceit, whose right hand is a right hand of falsehood.

9‌ای خدا، تو راسرودی تازه می‌سرایم. با بربط ذات ده تار، تو راترنم خواهم نمود.

9I will sing a new song to you, God. On a ten-stringed lyre, I will sing praises to you.

10که پادشاهان را نجات می‌بخشی، و بنده خود داود را از شمشیر مهلک می‌رهانی.

10You are he who gives salvation to kings, who rescues David, his servant, from the deadly sword.

11مرا از دست اجنبیان برهان و خلاصی ده، که دهان ایشان به باطل سخن می‌گوید. و دست راست ایشان دست دروغ است.

11Rescue me, and deliver me out of the hands of foreigners, whose mouths speak deceit, whose right hand is a right hand of falsehood.

12تا پسران ما در جوانی خود نمو کرده، مثل نهالها باشند. ودختران ما مثل سنگهای زاویه تراشیده شده به مثال قصر.

12Then our sons will be like well-nurtured plants, our daughters like pillars carved to adorn a palace.

13و انبارهای ما پر شده، به انواع نعمت ریزان شوند. و گله های ما هزارها و کرورهادر صحراهای ما بزایند.

13Our barns are full, filled with all kinds of provision. Our sheep produce thousands and ten thousands in our fields.

14و گاوان ما باربردارشوند و هیچ رخنه و خروج و ناله‌ای درکوچه های ما نباشد.

14Our oxen will pull heavy loads. There is no breaking in, and no going away, and no outcry in our streets.

15خوشابحال قومی که نصیب ایشان این است. خوشابحال آن قوم که یهوه خدای ایشان است.

15Happy are the people who are in such a situation. Happy are the people whose God is the LORD.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.