مزامیر 144
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1خداوند که صخره من است، متبارک باد! که دستهای مرا به جنگ وانگشتهای مرا به حرب تعلیم داد!
1Давидова. Благословен Господь, скеля моя; він навчає руки мої до бою, до війни палцї мої!
2رحمت من اوست و ملجای من و قلعه بلند من و رهاننده من وسپر من و آنکه بر او توکل دارم، که قوم مرا در زیراطاعت من میدارد.
2Він моя милість і огорода моя, твердиня моя висока і мій спаситель; щит мій, і той, на кого я вповаю, котрий корить народ мій під мене.
3ای خداوند، آدمی چیست که او را بشناسی؟ و پسر انسان که او را به حساب بیاوری؟
3Господи, що таке чоловік, щоб тобі знати про його, той син чоловічий, щоб ти зважав на його?
4انسان مثل نفسی است و روزهایش مثل سایهای است که میگذرد.
4Чоловік, як той подих; днї його, як тїнь, що перелїтає.
5ای خداوند آسمانهای خود را خم ساخته، فرود بیا. و کوهها را لمس کن تا دود شوند.
5Господи, прихили небо твоє, і зійди на долину! До гір торкнися, нехай задимують!
6رعدرا جهنده ساخته، آنها را پراکنده ساز. تیرهای خود را بفرست و آنها را منهزم نما.
6Блискай блискавками, і розсип їх! Пусти стріли твої, й замішай їх!
7دست خودرا از اعلی بفرست، و مرا رهانیده، از آبهای بسیارخلاصی ده، یعنی از دست پسران اجنبی.
7Простри руку твою з висоти, вихопи мене, і вирятуй із вод великих, із руки чужинцїв.
8که دهان ایشان به باطل سخن میگوید، و دست راست ایشان، دست دروغ است.
8Уста їх про марне говорять, а правиця їх є правиця брехнї!
9ای خدا، تو راسرودی تازه میسرایم. با بربط ذات ده تار، تو راترنم خواهم نمود.
9Боже, нову пісню тобі засьпіваю, на псалтирі десятострунній до похвальної піснї тобі заграю;
10که پادشاهان را نجات میبخشی، و بنده خود داود را از شمشیر مهلک میرهانی.
10Тобі, що даєш спасеннє царям, ізбавляєш Давида, слугу свого, від меча смертиносного.
11مرا از دست اجنبیان برهان و خلاصی ده، که دهان ایشان به باطل سخن میگوید. و دست راست ایشان دست دروغ است.
11Вихопи мене і вирятуй з руки чужинцїв, котрих уста про марне говорять, а котрих правиця є правиця брехнї!
12تا پسران ما در جوانی خود نمو کرده، مثل نهالها باشند. ودختران ما مثل سنگهای زاویه تراشیده شده به مثال قصر.
12Щоб сини наші були, як висадки, зрощені в їх молодостї; дочки наші стрункі, як тесані стовпи угольні збудованої палати;
13و انبارهای ما پر شده، به انواع نعمت ریزان شوند. و گله های ما هزارها و کرورهادر صحراهای ما بزایند.
13Щоб засїки наші були повні, всяким хлїбом багаті; щоб скотина наша тисячма множилась, десятки тисяч по вертепах наших;
14و گاوان ما باربردارشوند و هیچ رخنه و خروج و نالهای درکوچه های ما نباشد.
14Щоб корови наші телились; щоб не було влому, і жадного убитку, і жадної лайки на улицях наших.
15خوشابحال قومی که نصیب ایشان این است. خوشابحال آن قوم که یهوه خدای ایشان است.
15Щасливий нарід, в котрого така доля! Щасливий нарід, котрому Господь — Бог його!
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.