مزامیر 144

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)

1خداوند که صخره من است، متبارک باد! که دستهای مرا به جنگ وانگشتهای مرا به حرب تعلیم داد!

1A Psalm of David. Blessed be the LORD my Rock, who traineth my hands for war, and my fingers for battle;

2رحمت من اوست و ملجای من و قلعه بلند من و رهاننده من وسپر من و آنکه بر او توکل دارم، که قوم مرا در زیراطاعت من می‌دارد.

2My lovingkindness, and my fortress, my high tower, and my deliverer; my shield, and He in whom I take refuge; who subdueth my people under me.

3‌ای خداوند، آدمی چیست که او را بشناسی؟ و پسر انسان که او را به حساب بیاوری؟

3LORD, what is man, that Thou takest knowledge of him? or the son of man, that Thou makest account of him?

4انسان مثل نفسی است و روزهایش مثل سایه‌ای است که می‌گذرد.

4Man is like unto a breath; his days are as a shadow that passeth away.

5‌ای خداوند آسمانهای خود را خم ساخته، فرود بیا. و کوهها را لمس کن تا دود شوند.

5O LORD, bow Thy heavens, and come down; touch the mountains, that they may smoke.

6رعدرا جهنده ساخته، آنها را پراکنده ساز. تیرهای خود را بفرست و آنها را منهزم نما.

6Cast forth lightning, and scatter them; send out Thine arrows, and discomfit them.

7دست خودرا از اعلی بفرست، و مرا رهانیده، از آبهای بسیارخلاصی ده، یعنی از دست پسران اجنبی.

7Stretch forth Thy hands from on high; rescue me, and deliver me out of many waters, out of the hand of strangers;

8که دهان ایشان به باطل سخن می‌گوید، و دست راست ایشان، دست دروغ است.

8Whose mouth speaketh falsehood, and their right hand is a right hand of lying.

9‌ای خدا، تو راسرودی تازه می‌سرایم. با بربط ذات ده تار، تو راترنم خواهم نمود.

9O God, I will sing a new song unto Thee, upon a psaltery of ten strings will I sing praises unto Thee;

10که پادشاهان را نجات می‌بخشی، و بنده خود داود را از شمشیر مهلک می‌رهانی.

10Who givest salvation unto kings, who rescuest David Thy servant from the hurtful sword.

11مرا از دست اجنبیان برهان و خلاصی ده، که دهان ایشان به باطل سخن می‌گوید. و دست راست ایشان دست دروغ است.

11Rescue me, and deliver me out of the hand of strangers, whose mouth speaketh falsehood, and their right hand is a right hand of lying.

12تا پسران ما در جوانی خود نمو کرده، مثل نهالها باشند. ودختران ما مثل سنگهای زاویه تراشیده شده به مثال قصر.

12We whose sons are as plants grown up in their youth; whose daughters are as corner-pillars carved after the fashion of a palace;

13و انبارهای ما پر شده، به انواع نعمت ریزان شوند. و گله های ما هزارها و کرورهادر صحراهای ما بزایند.

13Whose garners are full, affording all manner of store; whose sheep increase by thousands and ten thousands in our fields;

14و گاوان ما باربردارشوند و هیچ رخنه و خروج و ناله‌ای درکوچه های ما نباشد.

14Whose oxen are well laden; with no breach, and no going forth, and no outcry in our broad places;

15خوشابحال قومی که نصیب ایشان این است. خوشابحال آن قوم که یهوه خدای ایشان است.

15Happy is the people that is in such a case. Yea, happy is the people whose God is the LORD.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.