مزامیر 102
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
JPS Tanakh (Jewish Publication Society, 1917)
1ای خداوند دعای مرا بشنو، و فریادمن نزد تو برسد.
1(102-1) A Prayer of the afflicted, when he fainteth, and poureth out his complaint before the LORD. (102-2) O LORD, hear my prayer, and let my cry come unto Thee.
2در روز تنگی‌ام روی خود را از من مپوشان. گوش خود را به من فراگیر، و روزی که بخوانم مرا به زودی اجابت فرما.
2(102-3) Hide not Thy face from me in the day of my distress; incline Thine ear unto me; in the day when I call answer me speedily.
3زیرا روزهایم مثل دود تلف شد واستخوانهایم مثل هیزم سوخته گردید.
3(102-4) For my days are consumed like smoke, and my bones are burned as a hearth.
4دل من مثل گیاه زده شده و خشک گردیده است زیراخوردن غذای خود را فراموش می‌کنم.
4(102-5) My heart is smitten like grass, and withered; for I forget to eat my bread.
5به‌سبب آواز ناله خود، استخوانهایم به گوشت من چسبیده است.
5(102-6) By reason of the voice of my sighing my bones cleave to my flesh.
6مانند مرغ سقای صحرا شده، ومثل بوم خرابه‌ها گردیده‌ام.
6(102-7) I am like a pelican of the wilderness; I am become as an owl of the waste places.
7پاسبانی می‌کنم ومثل گنجشک بر پشت بام، منفرد گشته‌ام.
7(102-8) I watch, and am become like a sparrow that is alone upon the housetop.
8تمامی روز دشمنانم مرا سرزنش می‌کنند و آنانی که برمن دیوانه شده‌اند مرا لعنت می‌نمایند.
8(102-9) Mine enemies taunt me all the day; they that are mad against me do curse by me.
9زیراخاکستر را مثل نان خورده‌ام و مشروب خود را بااشک آمیخته‌ام،
9(102-10) For I have eaten ashes like bread, and mingled my drink with weeping,
10به‌سبب غضب و خشم توزیرا که مرا برافراشته و به زیر افکنده‌ای.
10(102-11) Because of Thine indignation and Thy wrath; for Thou hast taken me up, and cast me away.
11روزهایم مثل سایه زوال پذیر گردیده و من مثل گیاه پژمرده شده‌ام.
11(102-12) My days are like a lengthening shadow; and I am withered like grass.
12لیکن تو‌ای خداوند جلوس فرموده‌ای تاابدالاباد! و ذکر تو تا جمیع نسل هاست!
12(102-13) But Thou, O LORD, sittest enthroned for ever; and Thy name is unto all generations.
13توبرخاسته، بر صهیون ترحم خواهی نمود زیراوقتی است که بر او رافت کنی و زمان معین رسیده است.
13(102-14) Thou wilt arise, and have compassion upon Zion; for it is time to be gracious unto her, for the appointed time is come.
14چونکه بندگان تو در سنگهای وی رغبت دارند و بر خاک او شفقت می‌نمایند.
14(102-15) For Thy servants take pleasure in her stones, and love her dust.
15پس امتها از نام خداوند خواهند ترسید وجمیع پادشاهان جهان از کبریایی تو.
15(102-16) So the nations will fear the name of the LORD, and all the kings of the earth Thy glory;
16زیراخداوند صهیون را بنا نموده، و در جلال خودظهور فرموده است.
16(102-17) When the LORD hath built up Zion, when He hath appeared in His glory;
17به دعای مسکینان توجه نموده، و دعای ایشان را خوار نشمرده است.
17(102-18) When He hath regarded the prayer of the destitute, and hath not despised their prayer.
18این برای نسل آینده نوشته می‌شود تا قومی که آفریده خواهند شد خداوند را تسبیح بخوانند.
18(102-19) This shall be written for the generation to come; and a people which shall be created shall praise the LORD.
19زیرا که از بلندی قدس خودنگریسته، خداوند از آسمان بر زمین نظر افکنده است.
19(102-20) For He hath looked down from the height of His sanctuary; from heaven did the LORD behold the earth;
20تا ناله اسیران را بشنود و آنانی را که به موت سپرده شده‌اند آزاد نماید.
20(102-21) To hear the groaning of the prisoner; to loose those that are appointed to death;
21تا نام خداوندرا در صیهون ذکر نمایند و تسبیح او را دراورشلیم،
21(102-22) That men may tell of the name of the LORD in Zion, and His praise in Jerusalem;
22هنگامی که قوم‌ها با هم جمع شوند وممالک نیز تا خداوند را عبادت نمایند.
22(102-23) When the peoples are gathered together, and the kingdoms, to serve the LORD.
23توانایی مرا در راه ناتوان ساخت و روزهای مرا کوتاه گردانید.
23(102-24) He weakened my strength in the way; He shortened my days.
24گفتم‌ای خدای من مرا در نصف روزهایم برمدار. سالهای تو تا جمیع نسل‌ها است.
24(102-25) I say: 'O my God, take me not away in the midst of my days, Thou whose years endure throughout all generations.
25از قدیم بنیاد زمین را نهادی وآسمان‌ها عمل دستهای تو است.
25(102-26) Of old Thou didst lay the foundation of the earth; and the heavens are the work of Thy hands.
26آنها فانی می‌شوند، لیکن تو باقی هستی و جمیع آنها مثل جامه مندرس خواهند شد. و مثل ردا آنها راتبدیل خواهی کرد و مبدل خواهند شد.
26(102-27) They shall perish, but Thou shalt endure; yea, all of them shall wax old like a garment; as a vesture shalt Thou change them, and they shall pass away;
27لیکن تو همان هستی و سالهای تو تمام نخواهد گردید.
27(102-28) But Thou art the selfsame, and Thy years shall have no end.
28فرزندان بندگانت باقی خواهند ماند و ذریت ایشان در حضور تو پایدار خواهند بود.
28(102-29) The children of Thy servants shall dwell securely, and their seed shall be established before Thee.'
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.