جامعه 1

Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation

Old Persian Version (ترجمه قدیم)

World English Bible

1کلام جامعه بن داود که در اورشلیم پادشاه بود:

1The words of the Preacher, the son of David, king in Jerusalem:

2باطل اباطیل، جامعه می‌گوید، باطل اباطیل، همه‌چیز باطل است.

2“Vanity of vanities,” says the Preacher; “Vanity of vanities, all is vanity.”

3انسان را ازتمامی مشقتش که زیر آسمان می‌کشد چه منفعت است؟

3What does man gain from all his labor in which he labors under the sun?

4یک طبقه می‌روند و طبقه دیگرمی آیند و زمین تا به ابد پایدار می‌ماند.

4One generation goes, and another generation comes; but the earth remains forever.

5آفتاب طلوع می‌کند و آفتاب غروب می‌کند وبه‌جایی که از آن طلوع نمود می‌شتابد.

5The sun also rises, and the sun goes down, and hurries to its place where it rises.

6بادبطرف جنوب می‌رود و بطرف شمال دور می‌زند؛ دورزنان دورزنان می‌رود و باد به مدارهای خود برمی گردد.

6The wind goes toward the south, and turns around to the north. It turns around continually as it goes, and the wind returns again to its courses.

7جمیع نهرها به دریاجاری می‌شود اما دریا پر نمی گردد؛ به مکانی که نهرها از آن جاری شد به همان جا بازبرمی گردد.

7All the rivers run into the sea, yet the sea is not full. To the place where the rivers flow, there they flow again.

8همه‌چیزها پر از خستگی است که انسان آن را بیان نتواند کرد. چشم از دیدن سیر نمی شود و گوش از شنیدن مملونمی گردد.

8All things are full of weariness beyond uttering. The eye is not satisfied with seeing, nor the ear filled with hearing.

9آنچه بوده است همان است که خواهد بود، و آنچه شده است همان است که خواهد شد و زیر آفتاب هیچ‌چیز تازه نیست.

9That which has been is that which shall be, and that which has been done is that which shall be done; and there is no new thing under the sun.

10آیا چیزی هست که درباره‌اش گفته شود: ببین این تازه است. در دهرهایی که قبل از مابود آن چیز قدیم بود.

10Is there a thing of which it may be said, “Behold, this is new”? It has been long ago, in the ages which were before us.

11ذکری از پیشینیان نیست، و از آیندگان نیز که خواهند آمد، نزدآنانی که بعد از ایشان خواهند آمد، ذکری نخواهد بود.

11There is no memory of the former; neither shall there be any memory of the latter that are to come, among those that shall come after.

12من که جامعه هستم بر اسرائیل در اورشلیم پادشاه بودم،

12I, the Preacher, was king over Israel in Jerusalem.

13و دل خود را بر آن نهادم که در هرچیزی که زیر آسمان کرده می‌شود، با حکمت تفحص و تجسس نمایم. این مشقت سخت است که خدا به بنی آدم داده است که به آن زحمت بکشند.

13I applied my heart to seek and to search out by wisdom concerning all that is done under the sky. It is a heavy burden that God has given to the sons of men to be afflicted with.

14و تمامی کارهایی را که زیر آسمان کرده می‌شود، دیدم که اینک همه آنها بطالت و درپی باد زحمت کشیدن است.

14I have seen all the works that are done under the sun; and behold, all is vanity and a chasing after wind.

15کج را راست نتوان کرد و ناقص را بشمار نتوان آورد.

15That which is crooked can’t be made straight; and that which is lacking can’t be counted.

16در دل خود تفکر نموده، گفتم: اینک من حکمت را به غایت افزودم، بیشتر از همگانی که قبل از من براورشلیم بودند؛ و دل من حکمت و معرفت رابسیار دریافت نمود؛

16I said to myself, “Behold, I have obtained for myself great wisdom above all who were before me in Jerusalem. Yes, my heart has had great experience of wisdom and knowledge.”

17و دل خود را بر دانستن حکمت و دانستن حماقت و جهالت مشغول ساختم. پس فهمیدم که این نیز در‌پی باد زحمت کشیدن است.

17I applied my heart to know wisdom, and to know madness and folly. I perceived that this also was a chasing after wind.

18زیرا که در کثرت حکمت کثرت غم است و هر‌که علم را بیفزاید، حزن رامی افزاید.

18For in much wisdom is much grief; and he who increases knowledge increases sorrow.

Tip: use the ← and → keys to turn chapters.