جامعه 3
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1برای هر چیز زمانی است و هر مطلبی رازیر آسمان وقتی است.
1For everything there is a season, and a time for every purpose under heaven:
2وقتی برای ولادت و وقتی برای موت. وقتی برای غرس نمودن و وقتی برای کندن مغروس.
2a time to be born, and a time to die; a time to plant, and a time to pluck up that which is planted;
3وقتی برای قتل و وقتی برای شفا. وقتی برای منهدم ساختن ووقتی برای بنا نمودن.
3a time to kill, and a time to heal; a time to break down, and a time to build up;
4وقتی برای گریه و وقتی برای خنده. وقتی برای ماتم و وقتی برای رقص.
4a time to weep, and a time to laugh; a time to mourn, and a time to dance;
5وقتی برای پراکنده ساختن سنگها و وقتی برای جمع ساختن سنگها. وقتی برای در آغوش کشیدن و وقتی برای اجتناب از در آغوش کشیدن.
5a time to cast away stones, and a time to gather stones together; a time to embrace, and a time to refrain from embracing;
6وقتی برای کسب و وقتی برای خسارت. وقتی برای نگاه داشتن و وقتی برای دورانداختن.
6a time to seek, and a time to lose; a time to keep, and a time to cast away;
7وقتی برای دریدن و وقتی برای دوختن. وقتی برای سکوت و وقتی برای گفتن.
7a time to tear, and a time to sew; a time to keep silence, and a time to speak;
8وقتی برای محبت و وقتی برای نفرت. وقتی برای جنگ و وقتی برای صلح.
8a time to love, and a time to hate; a time for war, and a time for peace.
9پس کارکننده را از زحمتی که می‌کشد چه منفعت است؟
9What profit has he who works in that in which he labors?
10مشقتی را که خدا به بنی آدم داده است تا در آن زحمت کشند، ملاحظه کردم.
10I have seen the burden which God has given to the sons of men to be afflicted with.
11او هر چیز را در وقتش نیکو ساخته است و نیزابدیت را در دلهای ایشان نهاده، بطوری که انسان کاری را که خدا کرده است، از ابتدا تا انتها دریافت نتواند کرد.
11He has made everything beautiful in its time. He has also set eternity in their hearts, yet so that man can’t find out the work that God has done from the beginning even to the end.
12پس فهمیدم که برای ایشان چیزی بهتر از این نیست که شادی کنند و در حیات خودبه نیکویی مشغول باشند.
12I know that there is nothing better for them than to rejoice, and to do good as long as they live.
13و نیز بخشش خدااست که هر آدمی بخورد و بنوشد و از تمامی زحمت خود نیکویی بیند.
13Also that every man should eat and drink, and enjoy good in all his labor, is the gift of God.
14و فهمیدم که هرآنچه خدا می‌کند تا ابدالاباد خواهد ماند، و بر آن چیزی نتوان افزود و از آن چیزی نتوان کاست وخدا آن را به عمل می‌آورد تا از او بترسند.
14I know that whatever God does, it shall be forever. Nothing can be added to it, nor anything taken from it; and God has done it, that men should fear before him.
15آنچه هست از قدیم بوده است و آنچه خواهدشد قدیم است و آنچه را که گذشته است خدامی طلبد.
15That which is has been long ago, and that which is to be has been long ago. God seeks again that which is passed away.
16و نیز مکان انصاف را زیر آسمان دیدم که در آنجا ظلم است و مکان عدالت را که در آنجا بی‌انصافی است.
16Moreover I saw under the sun, in the place of justice, that wickedness was there; and in the place of righteousness, that wickedness was there.
17و در دل خود گفتم که خدا عادل و ظالم را داوری خواهد نمود زیرا که برای هر امر و برای هر عمل در آنجا وقتی است.
17I said in my heart, “God will judge the righteous and the wicked; for there is a time there for every purpose and for every work.”
18و درباره امور بنی آدم در دل خود گفتم: این واقع می‌شود تا خدا ایشان را بیازماید و تا خودایشان بفهمند که مثل بهایم می‌باشند.
18I said in my heart, “As for the sons of men, God tests them, so that they may see that they themselves are like animals.
19زیرا که وقایع بنی آدم مثل وقایع بهایم است برای ایشان یک واقعه است؛ چنانکه این می‌میرد به همانطورآن نیز می‌میرد و برای همه یک نفس است و انسان بر بهایم برتری ندارد چونکه همه باطل هستند.
19For that which happens to the sons of men happens to animals. Even one thing happens to them. As the one dies, so the other dies. Yes, they have all one breath; and man has no advantage over the animals, for all is vanity.
20همه به یکجا می‌روند و همه از خاک هستند وهمه به خاک رجوع می‌نمایند.
20All go to one place. All are from the dust, and all turn to dust again.
21کیست روح انسان را بداند که به بالا صعود می‌کند یا روح بهایم را که پایین بسوی زمین نزول می‌نماید؟
21Who knows the spirit of man, whether it goes upward, and the spirit of the animal, whether it goes downward to the earth?”
22لهذا فهمیدم که برای انسان چیزی بهتر از این نیست که از اعمال خود مسرور شود، چونکه نصیبش همین است. و کیست که او را بازآورد تاآنچه را که بعد از او واقع خواهد شد مشاهده نماید؟
22Therefore I saw that there is nothing better than that a man should rejoice in his works, for that is his portion; for who can bring him to see what will be after him?
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.