Žalmy 139
Kralice Bible (1613)Translation
Kralice Bible (1613)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1Přednímu zpěváku, žalm Davidův. Hospodine, ty jsi mne zkusil a seznal.
1Проводиреві хора; псальма Давидова. Господи! Ти розглянув мене, і пізнав.
2Ty znáš sednutí mé i povstání mé, rozumíš myšlení mému zdaleka.
2Ти знаєш, коли я сяду, і коли встану; ти з далека розумієш думки мої.
3Chození mé i ležení mé ty obsahuješ, a všech mých cest svědom jsi.
3Ти бачиш стежку мою і місце відпочинку, і всї дороги мої знаєш.
4Než ještě mám na jazyku slovo, aj, Hospodine, ty to všecko víš.
4Бо ще нема слова на язику в мене, а вже ти Господи, добре все знаєш.
5Z zadu i z předu obklíčils mne, a vzložils na mne ruku svou.
5З заду і з переду обступив мене! і руку свою положив на мене.
6Divnější jest umění tvé nad můj vtip; vysoké jest, nemohu k němu.
6Розуміннє, надто — дивне, надто високе для мене, не здолїю збагнути його.
7Kamž bych zašel od ducha tvého? Aneb kam bych před tváří tvou utekl?
7Куди йти менї перед духом твоїм, куди втекти менї від лиця твого?
8Jestliže bych vstoupil na nebe, tam jsi ty; pakli bych sobě ustlal v hrobě, aj, přítomen jsi.
8Зійшов би я на небо, — ти там єси; спочив би я під землею, і там ти єси.
9Vzal-li bych křídla záře jitřní, abych bydlil při nejdalším moři:
9Взяв би я крила в зорі ранньої, та й на самому краю моря осївся,
10I tamť by mne ruka tvá provedla, a pravice tvá by mne popadla.
10І туди б рука твоя провела мене, і правиця твоя попала.
11Dím-li pak: Aspoň tmy, jako v soumrak, přikryjí mne, ale i noc jest světlem vůkol mne.
11І сказав би я: Тьма таки покриє мене, то й в ночі стане сьвітло кругом мене.
12Aniž ty tmy před tebou ukryti mohou, anobrž noc jako den tobě svítí, rovně tma jako světlo.
12І тьма не затьмить перед тобою, і ніч яснїє як день; тьма — одно що сьвітло.
13Ty zajisté v moci máš ledví má, přioděl jsi mne v životě matky mé.
13Ти сотворив внутро моє; ти зложив мене в утробі матері моєї.
14Oslavuji tě, proto že se hrozným a divným skutkům tvým divím, a duše má zná je výborně.
14Прославляю тебе за те, що дав снагу менї предивну. Дїла твої чудесні, душа моя добре се знає.
15Neníť ukryta žádná kost má před tebou, jakž jsem učiněn v skrytě, a řemeslně složen, v nejhlubších místech země.
15Не були втаєні костї мої перед тобою, коли в тайнї постав я, як тая грудка в долїшнїх місцях землї штучно зложена.
16Trupel můj viděly oči tvé, v knihu tvou všickni oudové jeho zapsáni jsou, i dnové, v nichž formováni byli, když ještě žádného z nich nebylo.
16Очі твої бачили зародок мій, і в книзї твоїй все було записано; минали днї, як костї творились, від часу того, як ще нї одної не було.
17Protož u mne ó jak drahá jsou myšlení tvá, Bože silný, a jak jest jich nesčíslná summa!
17Як любі для мене думки твої, Боже! Як велика безлїч їх!
18Chtěl-li bych je sčísti, více jest jich než písku; procítím-li, a já jsem vždy s tebou.
18Полїчив би, та більше їх, як піску. Пробуджаюсь, і я ще з тобою.
19Zabil-li bys, ó Bože, bezbožníka, tehdážť by muži vražedlní odstoupili ode mne,
19О коли б ти, Боже, погубив беззаконника! І ви, людожери, відступіться геть від мене!…
20Kteříž mluví proti tobě nešlechetně; marně vyvyšují nepřátely tvé.
20Та ворогів твоїх, що згадують тебе для беззаконня, що за марним ганяють.
21Zdaliž těch, kteříž tě v nenávisti mají, ó Hospodine, v nenávisti nemám? A ti, kteříž proti tobě povstávají, zdaž mne nemrzejí?
21Чи не мати менї ненавистї проти тих, що тебе ненавидять, і не гидитись тими, що проти тебе встали?
22Úhlavní nenávistí jich nenávidím, a mám je za nepřátely.
22Повною ненавистю ненавиджу їх; вони вороги в мене.
23Vyzpytuj mne, Bože silný, a poznej srdce mé; zkus mne, a poznej myšlení má.
23Розглянь мене, Боже, і пізнай серце моє! Випробуй мене, і пізнай думки мої!
24A popatř, chodím-liť já cestou odpornou tobě, a veď mne cestou věčnou.
24І подивись, чи йду я дорогою труду, і веди мене дорогою вічною.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.