ایّوب 9
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
Kulish and Puluj Bible (1905)
1پس ایوب در جواب گفت:
1І відповів Йов і сказав:
2«یقین میدانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
2Правда! я знаю, що так; але як оправдаєсь чоловік перед Богом?
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
3А хоч би схотїв стати з ним на прю, то з тисячі й на одно не зʼумів би одказати.
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
4Він серцем премудрий і великий силою; хто проти його вставав та й бував зʼупокоєн?
5آنکه کوههارا منتقل میسازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون میگرداند،
5Він переносить гори й не пізнають їх; він перевертає їх в гнїву свойму;
6که زمین را ازمکانش میجنباند، و ستونهایش متزلزل میشود.
6Він рушає землю з її місця, і стовпи її колихаються;
7که آفتاب را امر میفرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم میسازد.
7Скаже сонцеві, — і не зійде, й на звізди печать покладає.
8که به تنهایی، آسمانها را پهن میکند و بر موجهای دریامی خرامد.
8Він самий напинає небеса й ходить по валах морських.
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
9Він і Ведмедя саздав, Орийон і Плеяди, й зорі скриті на полуднї;
10که کارهای عظیم بیقیاس را میکند و کارهای عجیب بیشمار را.
10Творить великі дива, недовідні, безлїчні.
11اینک از من میگذرد و او را نمی بینم، و عبور میکند واو را احساس نمی نمایم.
11Ось, він перейде попри мене, й не побачу його; промайне, й не замічу його.
12اینک او میرباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه میکنی؟
12Візьме, та хто заборонить йому? Хто скаже йому: що се ти робиш?
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم میشوند.
13Коли Бог не одверне гнїву свого, впадуть перед ним володарі горді;
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
14Як же менї відказувати йому та прибірати слова проти його?
15که اگر عادل میبودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه مینمودم.
15Хоч би я й прав був, озиватись не буду, а вмоляти му суддю мого.
16اگر او را میخواندم و مرا جواب میداد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
16Як би я покликнув, а він відповів менї, то я не поняв би віри, що мій голос вислухав той,
17زیرا که مرا به تندبادی خرد میکند و بیسبب، زخمهای مرا بسیار میسازد.
17Що в хуртовинї мене поражає, й без вини мої рани намножує,
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر میکند.
18Та не дає менї спокійно й відотхнути, а без міри годує мене горем.
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
19Коли питати про силу, то він один могучий; коли же про суд, та хто зведе мене з ним?
20اگر عادل میبودم دهانم مرا مجرم میساخت، و اگر کامل میبودم مرا فاسق میشمرد.
20Буду я оправдуватись, то самі мої уста обвинуватять мене; як я безвинний, то він вину в менї знайде.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه میدارم.
21Так! я не винен; байдуже менї жити; нїзащо менї життє.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین میگویم که اوصالح است و شریر را هلاک میسازد.
22Все одно; тим то й сказав я, що він (як схоче) губить безвинного й беззаконного.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بیگناهان استهزامی کند.
23Як того вбиває одразу бичем, то з муки невинних сміється.
24جهان بهدست شریران داده شده است و روی حاکمانش را میپوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که میکند؟
24Земля оддана в руки безбожникам; він слїпить очі суддям її. А коли не він, то хто ж инший?
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، میگریزد و نیکویی رانمی بیند.
25Днї мої хутші од гонця, — мчаться, не бачивши долї;
26مثل کشتیهای تیزرفتار میگریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
26Мчаться, мов човни легкі, мов орел, що кидаєсь на здобич.
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
27Як я скажу собі: забуду жалощі мої, виясню мій хмурий вид, підбодрю моє серце,
28از تمامی مشقتهای خود میترسم و میدانم که مرا بیگناه نخواهی شمرد،
28То знов муки мої лякають мене, знаю бо, що не признаєш мене безвинним;
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
29А скоро я винуватий, так чого надармо й силкуватись?
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
30Хоч би я й снїгом обмивсь і найчистїйше очистив руки мої,
31آنگاه مرا در لجن فرو میبری، و رختهایم مرامکروه میدارد.
31То й тодї ти трутиш мене в багно, та й одежа моя буде мною гидитись.
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
32Він бо не людина, як я, щоб я міг одповідати йому й йти вкупі з ним на суд!
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
33І проміж нас нїякий посередник не стане, щоб положив руку на нас обох.
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
34Нехай же відверне він від мене бича свого, й страх його нехай не лякає мене, —
35آنگاه سخن میگفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
35А тодї я говорити му й не збоюсь його, бо я сам собою не такий.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.