ایّوب 9
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1پس ایوب در جواب گفت:
1Then Job answered,
2«یقین می‌دانم که چنین است. لیکن انسان نزد خدا چگونه عادل شمرده شود؟
2“Truly I know that it is so, but how can man be just with God?
3اگر بخواهد با وی منازعه نماید، یکی از هزار او را جواب نخواهد داد.
3If he is pleased to contend with him, he can’t answer him one time in a thousand.
4اودر ذهن حکیم و در قوت تواناست. کیست که با اومقاومت کرده و کامیاب شده باشد؟
4God is wise in heart, and mighty in strength. Who has hardened himself against him and prospered?
5آنکه کوههارا منتقل می‌سازد و نمی فهمند، و در غضب خویش آنها را واژگون می‌گرداند،
5He removes the mountains, and they don’t know it, when he overturns them in his anger.
6که زمین را ازمکانش می‌جنباند، و ستونهایش متزلزل می‌شود.
6He shakes the earth out of its place. Its pillars tremble.
7که آفتاب را امر می‌فرماید و طلوع نمی کند وستارگان را مختوم می‌سازد.
7He commands the sun and it doesn’t rise, and seals up the stars.
8که به تنهایی، آسمانها را پهن می‌کند و بر موجهای دریامی خرامد.
8He alone stretches out the heavens, and treads on the waves of the sea.
9که دب اکبر و جبار و ثریا را آفرید، و برجهای جنوب را
9He makes the Bear, Orion, and the Pleiades, and the rooms of the south.
10که کارهای عظیم بی‌قیاس را می‌کند و کارهای عجیب بی‌شمار را.
10He does great things past finding out; yes, marvelous things without number.
11اینک از من می‌گذرد و او را نمی بینم، و عبور می‌کند واو را احساس نمی نمایم.
11Behold, he goes by me, and I don’t see him. He passes on also, but I don’t perceive him.
12اینک او می‌رباید وکیست که او را منع نماید؟ و کیست که به او تواندگفت: چه می‌کنی؟
12Behold, he snatches away. Who can hinder him? Who will ask him, ‘What are you doing?’
13خدا خشم خود را بازنمی دارد و مددکاران رحب زیر او خم می‌شوند.
13“God will not withdraw his anger. The helpers of Rahab stoop under him.
14«پس به طریق اولی، من کیستم که او راجواب دهم و سخنان خود را بگزینم تا با اومباحثه نمایم؟
14How much less will I answer him, and choose my words to argue with him?
15که اگر عادل می‌بودم، او راجواب نمی دادم، بلکه نزد داور خود استغاثه می‌نمودم.
15Though I were righteous, yet I wouldn’t answer him. I would make supplication to my judge.
16اگر او را می‌خواندم و مرا جواب می‌داد، باور نمی کردم که آواز مرا شنیده است.
16If I had called, and he had answered me, yet I wouldn’t believe that he listened to my voice.
17زیرا که مرا به تندبادی خرد می‌کند و بی‌سبب، زخمهای مرا بسیار می‌سازد.
17For he breaks me with a storm, and multiplies my wounds without cause.
18مرا نمی گذارد که نفس بکشم، بلکه مرا به تلخیها پر می‌کند.
18He will not allow me to catch my breath, but fills me with bitterness.
19اگردرباره قوت سخن گوییم، اینک او قادر است؛ واگر درباره انصاف، کیست که وقت را برای من تعیین کند؟
19If it is a matter of strength, behold, he is mighty! If of justice, ‘Who,’ says he, ‘will summon me?’
20اگر عادل می‌بودم دهانم مرا مجرم می‌ساخت، و اگر کامل می‌بودم مرا فاسق می‌شمرد.
20Though I am righteous, my own mouth will condemn me. Though I am blameless, it will prove me perverse.
21اگر کامل هستم، خویشتن رانمی شناسم، و جان خود را مکروه می‌دارم.
21I am blameless. I don’t respect myself. I despise my life.
22این امر برای همه یکی است. بنابراین می‌گویم که اوصالح است و شریر را هلاک می‌سازد.
22“It is all the same. Therefore I say he destroys the blameless and the wicked.
23اگرتازیانه ناگهان بکشد، به امتحان بی‌گناهان استهزامی کند.
23If the scourge kills suddenly, he will mock at the trial of the innocent.
24جهان به‌دست شریران داده شده است و روی حاکمانش را می‌پوشاند. پس اگر چنین نیست، کیست که می‌کند؟
24The earth is given into the hand of the wicked. He covers the faces of its judges. If not he, then who is it?
25و روزهایم از پیک تیزرفتار تندروتر است، می‌گریزد و نیکویی رانمی بیند.
25“Now my days are swifter than a runner. They flee away. They see no good.
26مثل کشتیهای تیزرفتار می‌گریزد و مثل عقاب که بر شکار فرود آید.
26They have passed away as the swift ships, as the eagle that swoops on the prey.
27اگر فکر کنم که ناله خود را فراموش کنم و ترش رویی خود رادور کرده، گشاده رو شوم،
27If I say, ‘I will forget my complaint, I will put off my sad face, and cheer up,’
28از تمامی مشقتهای خود می‌ترسم و می‌دانم که مرا بی‌گناه نخواهی شمرد،
28I am afraid of all my sorrows. I know that you will not hold me innocent.
29چونکه ملزم خواهم شد. پس چرا بیجازحمت بکشم؟
29I will be condemned. Why then do I labor in vain?
30اگر خویشتن را به آب برف غسل دهم، و دستهای خود را به اشنان پاک کنم،
30If I wash myself with snow, and cleanse my hands with lye,
31آنگاه مرا در لجن فرو می‌بری، و رختهایم مرامکروه می‌دارد.
31yet you will plunge me in the ditch. My own clothes will abhor me.
32زیرا که او مثل من انسان نیست که او را جواب بدهم و با هم به محاکمه بیاییم.
32For he is not a man, as I am, that I should answer him, that we should come together in judgment.
33در میان ما حکمی نیست که بر هر دوی مادست بگذارد.
33There is no umpire between us, that might lay his hand on us both.
34کاش که عصای خود را از من بردارد، و هیبت او مرا نترساند.
34Let him take his rod away from me. Let his terror not make me afraid;
35آنگاه سخن می‌گفتم و از او نمی ترسیدم، لیکن من در خودچنین نیستم.
35then I would speak, and not fear him, for I am not so in myself.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.