ایّوب 29
Old Persian Version (ترجمه قدیم)Translation
Old Persian Version (ترجمه قدیم)
World English Bible
1و ایوب باز مثل خود را آورده، گفت:
1Job again took up his parable, and said,
2«کاش که من مثل ماههای پیش می‌بودم و مثل روزهایی که خدا مرا در آنها نگاه می‌داشت.
2“Oh that I were as in the months of old, as in the days when God watched over me;
3هنگامی که چراغ او بر سر من می‌تابید، و با نور او به تاریکی راه می‌رفتم.
3when his lamp shone on my head, and by his light I walked through darkness,
4چنانکه در روزهای کامرانی خود می‌بودم، هنگامی که سر خدا بر خیمه من می‌ماند.
4as I was in my prime, when the friendship of God was in my tent,
5وقتی که قادر مطلق هنوز با من می‌بود، و فرزندانم به اطراف من می‌بودند.
5when the Almighty was yet with me, and my children were around me,
6حینی که قدمهای خود را باکره می‌شستم و صخره، نهرهای روغن را برای من می ریخت.
6when my steps were washed with butter, and the rock poured out streams of oil for me,
7چون به دروازه شهر بیرون می‌رفتم وکرسی خود را در چهار سوق حاضر می‌ساختم.
7when I went out to the city gate, when I prepared my seat in the street.
8جوانان مرا دیده، خود را مخفی می‌ساختند، وپیران برخاسته، می‌ایستادند.
8The young men saw me and hid themselves. The aged rose up and stood.
9سروران از سخن‌گفتن بازمی ایستادند، و دست به دهان خودمی گذاشتند.
9The princes refrained from talking, and laid their hand on their mouth.
10آواز شریفان ساکت می‌شد وزبان به کام ایشان می‌چسبید.
10The voice of the nobles was hushed, and their tongue stuck to the roof of their mouth.
11زیرا گوشی که مرا می‌شنید، مرا خوشحال می‌خواند و چشمی که مرا می‌دید، برایم شهادت می‌داد.
11For when the ear heard me, then it blessed me, and when the eye saw me, it commended me,
12زیرافقیری که استغاثه می‌کرد او را می‌رهانیدم، ویتیمی که نیز معاون نداشت.
12because I delivered the poor who cried, and the fatherless also, who had no one to help him,
13برکت شخصی که در هلاکت بود، به من می‌رسید و دل بیوه‌زن راخوش می‌ساختم.
13the blessing of him who was ready to perish came on me, and I caused the widow’s heart to sing for joy.
14عدالت را پوشیدم و مراملبس ساخت، و انصاف من مثل ردا و تاج بود.
14I put on righteousness, and it clothed me. My justice was as a robe and a diadem.
15من به جهت کوران چشم بودم، و به جهت لنگان پای.
15I was eyes to the blind, and feet to the lame.
16برای مسکینان پدر بودم، و دعوایی را که نمی دانستم، تفحص می‌کردم.
16I was a father to the needy. I researched the cause of him whom I didn’t know.
17دندانهای آسیای شریر را می‌شکستم و شکار را ازدندانهایش می‌ربودم.
17I broke the jaws of the unrighteous and plucked the prey out of his teeth.
18«و می‌گفتم، در آشیانه خود جان خواهم سپرد و ایام خویش را مثل عنقا طویل خواهم ساخت.
18Then I said, ‘I will die in my own house, I will count my days as the sand.
19ریشه من به سوی آبها کشیده خواهدگشت، و شبنم بر شاخه هایم ساکن خواهد شد.
19My root is spread out to the waters. The dew lies all night on my branch.
20جلال من در من تازه خواهد شد، و کمانم دردستم نو خواهد ماند.
20My glory is fresh in me. My bow is renewed in my hand.’
21مرا می‌شنیدند و انتظارمی کشیدند، و برای مشورت من ساکت می‌ماندند.
21“Men listened to me, waited, and kept silence for my counsel.
22بعد از کلام من دیگر سخن نمی گفتند و قول من بر ایشان فرو می‌چکید.
22After my words they didn’t speak again. My speech fell on them.
23و برای من مثل باران انتظار می‌کشیدند و دهان خویش را مثل باران آخرین باز می‌کردند.
23They waited for me as for the rain. Their mouths drank as with the spring rain.
24اگر بر ایشان می‌خندیدم باور نمی کردند، و نور چهره مرا تاریک نمی ساختند.
24I smiled on them when they had no confidence. They didn’t reject the light of my face.
25راه را برای ایشان اختیار کرده، به ریاست می‌نشستم، و در میان لشکر، مثل پادشاه ساکن می‌بودم، و مثل کسی‌که نوحه‌گران را تسلی می‌بخشد.
25I chose out their way, and sat as chief. I lived as a king in the army, as one who comforts the mourners.
Tip: use the ← and → keys to turn chapters.